18/6/11

Κάθε Τρίτη...

Και μου τα 'λεγαν, να πεις ότι δεν μου τα 'λεγαν... Εγώ βέβαια πίστευα ότι είναι μύθοι και υπερβολές:

- "Κάποτε ξεκινούσαμε να πάμε Ναύπλιο για καφέ, και δεν ξέραμε αν θα φτάσουμε κανονικά. Είχαμε και εργαλεία μαζί γιατί όλο και κάτι θα πάθαινε το μηχανάκι. Μετά ήρθαν τα γιαπωνέζικα και τα άλλαξαν αυτά".

Ξέρεις τώρα, παραμύθια των παππούδων, έλεγα. Τι μπορεί να πάθει ένα μηχανάκι μέχρι το Ναύπλιο? Όταν σταματήσαμε, λίγο πριν το Λιγουριό και ανακοίνωσε ο Νικόλας ότι έμεινε το ΚΤΜ, ήμανε σίγουρος ότι κάνει πλάκα. Δεν μπορεί! Τόσο κλισέ το σενάριο, ούτε σε τριτοκλασάτο σήριαλ ελληνικής τηλεόρασης δεν παίζει.

Έλα όμως που πράγματι το ΚΤΜ αποφάσισε να μας δείξει πως ήταν τα πράγματα κάποτε---τότε που τα μηχανάκια είχαν αληθινό χαρακτήρα και οι άντρες ήταν άντρες και που αν οι μπότες σου δεν ήταν μέσα στο λάδι ήσουν αδελφή και δε μετρούσες μία. Α! Όλα κιόλα! Μπορεί να πληρώνεις κάτι παραπάνω, αλλά αγοράζεις αυθεντικά μαθήματα ιστορίας του μοτοσυκλετισμού, με πρακτική εφαρμογή στα νεύρα σου.

Βάζουμε μπρος το ΚΤΜ και ακούμε έναν θόρυβο που, από κανά χιλιόμετρο μακριά, θα τον ζήλευε κάθε αξούριστος μπυροκοιλιάς χαρλεάς με μούσια μέχρι το γόνατο, που έχουν να πλυθούν απ' τον αμερικάνικο εμφύλιο. Από κοντά σου θύμιζε κάτι νοτκυμαντέρ με τα πολεμικά τύμπανα των Μαορί που αντοιχούν στις άκρες της ζούγκλας ή με βολές πυροβολικού, μόνο που το τύμπανο το εδώ το βαράνε πέντε φορές δυνατότερα, είναι μέσα σε τσίγκινη καλύβα (για να κάνει αντήχηση) και η καλύβα είναι μέσα στο κεφάλι σου. Και λάδι, πολύ λάδι ρε παιδί μου. Λάδι παντού. Στην κεφαλή, στα μπλοκ, στους λεβιέδες, στο έδαφος, στις μπότες σου. Παντού! Και για άντληση πετρελαίου να το 'χαν το μοτέρ (σαν πομόνα έκανε εξάλλου, στο πιο δυνατό) τόσο λάδι δεν θα έβγαζε. Τόσο σαματά και τόσο θέαμα ένα τόσο-δα μικρό μηχανάκι δεν το περίμενα, αλήθεια! Εντυπωσιάστηκα! Αυστριακή τεχνολογία όμως, δεν παίζουμε.

Ε, με αυτόν το σαματά αποφασίζουμε να γυρίσουμε πίσω: Από την παλιά, ΟΛΟ από την παλιά (για να ζήσουμε το μούντ) και ΑΡΓΑ πολύ ΑΡΓΑ για να γουστάρουμε. Μπαίνουμε στην Αθήνα (μετά από καμιά δεκαριά ώρες) μαζί με τον Λέττα. Εγώ την έχω ψιλιαστεί. Πάω μπροστά και σε αρκετή απόσταση, αν του την πέσουν, να προφτάσω να την κάνω, γιατί με τέτοιο σαματά ανά πάσα στιγμή περίμενες να σκάσει η αντιτρομοκρατική και άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Και στα φανάρια καπνούς, πολλούς καπνούς και καμένα λάδια. Γύρω απ' το μηχανάκι ένας κύκλος πενήντα μέτρων που κανένας δεν τολμούσε πατήσει. Το κοιτούσαν και περίμεναν να εκραγεί. Τα παιδάκια το έδειχνα με το δάχτυλο και έβαζαν τα κλάματα.

Δεν εξεράγει, όμως, γιατί είναι αξιόπιστα τα ΚΤΜ. Φτάσαμε τελικά στην Kαλοπούλα και η περιπέτεια έλαβε τέλος.

Καλά ήταν, να το ξανακάνουμε! Χαχαχα!

Και σ' αυτό το σημείο πρέπει να προσθέσω την τρομερή απάντηση, δια πληκτρολογίου gcrook, όχι τίποτε άλλο, αλλά για να μην λέτε ότι είμαι υπερβολικός, εγκάθετος και βαμμένος Χονδάκιας:

Εγώ πάντως, πριν από καιρό, πήρα ένα ταψί από την λαϊκή, αλουμινένιο, τσίλικο. Παρεμπιπτόντως, λατρεύω την μηλόπιτα και γενικά τις κρύες κα γλυκές πίτες. Οτι και να έκανα, ομως, μου την έκαιγε και έπαιρνα τα παπάρια μου. Και να σου αργά ψήσιμο και να σου στράγγισμα, ξεπάγωμα, οτι ήξερα από μαγειρική πήγαινε στράφι. Όλα τα δοκίμασα. Πάντως με το γαμόταψο, πίτα δεν φχαριστήθηκα. Μια μέρα που είχα απελπιστεί με μια αποτεφρωμένη μηλόπιτα και ετοιμαζόμουνα να την δώσω στον γύφτο με το ντάτσουν που πέρναγε από κάτω, μαζί με το ταψί, παρατήρησα κάτι περίεργο. Στην αρχή μου φάνηκε σαν σημάδι πάνω στην κρουστα κάτι σαν μουτζούρα, αλλά τσέκαρα καλύτερα και είδα έναν κωδικό "58306002200". Παίρνω μία το ταψι και κοιτάω στον πάτο και βλέπω το ίδιο νούμερο! Έφαγα τον κοσμο (κυριολεκτικά) να δω τι διάολο είναι αυτό το νούμερο. Ψάχνοντας στο ίντερνετ βρίσκω ενα αντίστοιχο νούμερο: ήταν ο κωδικός από την κυλινδροκεφαλή ενός ΚΤΜ640. Χτυπαω τηλέφωνο στην ΚΤΜ, στρίβω και εναν μπάφο.

- Χαίρεται.
- Γεια σας, πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
- Ξέρετε ντρέπομαι,να, κοιτάξτε, εμένα μου αρέσουν οι πίτες...
- Να σας συνδέσω στο τμήμα πωλήσεων, έχουμε κάτι ΜΧ μούρλια...
- Όχι αυτες οι πίτες, εννοώ αυτές που τρώγονται κρύες.
- Χμμ δεν ξέρω αν έχουμε τόσο κοντό σασμάν για ΚΤΜ, αλλά άμα συμπλεκτάρετε με τρίτη σε νεροφάγωμα θα φχαριστηθείτε ράμματα!
- Οχι, κοιτάξτε, αγόρασα ένα ταψί από τη λαική της γειτονιάς μου για να φτιάχνω μηλόπιτες...
- Μμμχχ..
- Και ότι και αν δοκίμασα, όλες οι μηλόπιτες βγαίνουν καμμένες.
- Αι σι...
- Ντρέπομαι που σας καλώ αλλά παρατήρησα στον πάτο του ταψιού έναν κωδικό. Συγκεκριμένα τον κωδικό 58306002200. Έχω την εντύπωση ότι αυτό αποτελεί το κλειδί του μυστηρίου.
- (Χτυπάει πλήκτρα) ΑΧΑ! Κυλινδροκεφαλή LC4 μοντέλο 2006. Ταψί είπατε, ε;
- Ναι!
- Κοιταξτε, οι ραγισμένες κυλινδροκεφαλές πάνε όλες σούμπιτες στην Χαλυβουργική. Εκεί ανακυκλώνονται και γίνονται ταψιά. Μερικές που είναι σε κακή κατάσταση γίνονται και τιρμπουσόν, μιας και έχουν ήδη πάρει το σχήμα. Η λύση είναι απλή...
- Σοβαρά;
- Σοβαρότατα... ΛΑΔΙ!
- Βαζω, δόξα σοι ο Θεός.
- Τι λάδι;
- Ελαίς.
- Άλτις κυριε! Και να βάζετε όσο πρέπει.
- Δηλαδή πόσο; Εγώ ίσα που αλοίφω το ταψί για να μην αρπάξει το φυλ..
- 3,3 λίτρα ανά 2 πίτες και να τσεκάρετε το ματάκι για στάθμη μετά από κάθε ψήσιμο.
- Δηλαδή αυτό;
- Βεβαίως. Και άμα βαρεθείτε τις πίτες, πάρτε μία στα αφτερμάρκετ. Έχουμε κάτι κουτάλες για σούπα μουρλια! Από μπιέλες Duke!
- Σας ευχαριστύ πολύ.
- Να'στε καλά. Πάντως είστε τυχερός που δεν πήρατε πιρούνι.
- Γιατί;
- Βγαίνουν από ανακυκλωμένες βαλβίδες και έχουν την τάση να καρφώνωνται στον ουρανίσκο. Ενός μάλιστα, που έτρωγε βλήτα, ξαφνικά του πέρασε από το κρανίο και καρφώθηκε στο ταβάνι, αλλά ήταν εκτός εγγύησης και απλά τον θάψαμε.

Περισσότερο θάψιμο, εδώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: