12/6/11

Σόλο βόλτα (Κερασοχώρι, Γρανίτσα, Βρουβιανά, Αργιθέα)

Μια και έκατσε ελεύθερο τριήμερο, είπα να κάνω κάτι που εδώ και πολύ καιρό δεν: Μια καλή σόλο βόλτα με μπόλικα χιλιόμετρα και πρόγραμμα όπως μου κάτσει. Τραβάμε μια γραμμή στο χάρτη (όχι ευθεία), καβαλάμε το πρωί, ξεξαβαλάμε το απόγευμα και ενδιαμέσως... όπως λάχει: Σταματάμε ή δεν σταματάμε, βγάζουμε καμιά φωτογραφία ή όχι, πάμε αργά ή πάμε τουριστικά, μπορεί να βγουν 700 χιλιόμετρα, μπορεί και 150.

Μια και το συγκεκριμένο καρπούζι βγήκε εξόχως καλό, βάζω εδώ δυο τρεις φωτογραφίες (οι περισσότερες είναι ότι να ' ναι, αλλά αυτές έχω) μήπως και θελήσει και κανένας άλλος να ψωνίσει από εκεί.

Σάββατο, λοιπόν, πρωινό ξύπνημα. Το μπλε μουλινέξ περιμένει κάτω απ' το παράθυρο. Φουλαρισμένο και έτοιμο απ' το προηγούμενο βράδυ.

Μια φραπεδούμπα περιποιημένη να ανοίξει ο μάτης, δυο πράγματα στο τανκ μπαγκ, μια αλλαξιά σ' ένα σάκο (γιατί προβλέπεται διανυκτέρευση εκτός) και χάρτης περιοχής δράσης

(Είπαμε! Οι φωτογραφίες είναι ότι να 'ναι...)

Την συγκεκριμένη διαδρομή την είχαμε κουβεντιάσει μια δυο φορές με τον Σπύρο (κατά κόσμο spyro) μήπως την κουμπώσουμε σε καμία ΠΣΚ εξόρμηση. Τελικά δεν χρειάζεται ούτε κούμπωμα ούτε τίποτα. Είναι μια χαρά ΠΣΚ-μονοήμερη από μόνη της και εγώ χαλαρά την ξανακάνω και με παρέα.... (αλλά αυτά τα λέμε στο τέλος).

Εφτά και κάτι, λοιπόν, καβαλάω. Ακριβώς 07:40 περνάω μπροστά απ' τα McDonnalds. Το βαρετό κομμάτι της εθνικής ήθελα να το βγάλω γρήγορα, οπότε πάμε λίγο πιο τουριστικά και 08:50 τζαστ έχω φουλάρει όξω απ' τη Λαμία. Ανεφοδιασμός στη σέλα, χωρίς να ξεπεζέψω. Λίγο ο κόντρα άνεμος, που είχε σε όλη την διαδρομή, λίγο το παραπάνω γκάζι, μου έκαναν μια κατανάλωση μούρλια! 9.5 lt/100km! Ζήτω τα 80s ρε!

Από την Λαμία το κόβω για Καρπενήσι. Στον Αγ. Γεώργιο κάνω την πρώτη στάση για καφέ, καραβίσιο, στο πεζουλάκι (η επίδραση του πρωινού πλέον εξασθενεί και το μυαλό έχει αρχίσει να χάνει πεταλιές). Πίνοντας το καφεδάκι, τραβάμε και κανά δυο φωτό.

Honda αεροπορία ρέεεε!

Από Καρπενήσι το πρόγραμμα λέει δυτικά και ΠΡΙΝ φτάσουμε στην Φραγκίστα, βόρεια και πάλι δυτικά προς Κερασοχώρι και Κρέντη. Το δρόμο δυτικά απ' το Καρπενήσι δεν τον είχα πάρει ποτέ. Λέει! Καλή άσφαλτος (για τα Ελληνικά δεδομένα), αλπικά τοπία, κάργα ομορφιές. Πολλές φωτό δεν έχω (γιατί πρέπει να στρίψουμε και λίγο και το φωτογραφίζειν χαλάει το ρυθμό), αλλά είναι κάπως έτσι...

(Σημ: Δεν μπορώ να αποφασίσω ποιο καδράρισμα είναι καλύτερο, οπότε τις βάζω και τις δύο)

Λίγο μετά τον Κρέντη, βρίσκουμε την διασταύρωση που πάει βόρεια προς Άγραφα (δεν την παίρνουμε) και λίγο παρακάτω βρίσκουμε γιοφύρι που μας περνάει απ' την άλλη μεριά του Αγραφιώτη.

Πέντε-έξι χιλιόμετρα παρακάτω βρίσκουμε την σωστή διασταύρωση: Αριστερά (ευθεία περισσότερο) προς Λογγίτσι και δεξιά προς Βούλπη, Γρανίτσα, και πάει λέγοντας. Εδώ είμαστε εμείς! Ο δρόμος πλέον μπορεί να μην είναι για πολλά (όχι ότι είναι και πολύ άσχημος... μια χαρά είναι) αλλά η ομορφιά τριγύρω έχει αρχίσει να βαράει κόκκινο. Δεν λέω πολλές κουβέντες, να πάτε να δείτε!

Εδώ έχω περάσει τη Βούλπη και είμαι λίγο έξω απ' το Λημέρι.

Τελικά φτάνω στη Γρανίτσα όπου την αράζω σε καφενέ στην πλατεία, για καμιά ωρίτσα χαλαρά, και πίνω ρεκλανταν και όμορφα το μεσημεριανό μου καφεδάκι. Βγάζω και δυο-τρεις φωτογραφίες ότι να 'ναι...

Θέα απ' την πλατεία:

Τα "ότι να 'ναι" που λέγαμε:

Από εδώ και πέρα, έπαιζαν δύο επιλογές. Ή συνέχιζα βόρεια, περνώντας από Ραπτόπουλο για να βγώ Βραγκιανά (μέσω 10 περίπου χιλιομέτρων χωματόδρομου) ή γυρνούσα λίγο πίσω και την έκανα δυτικά για Τοπόλιανα και Βρουβιανά, απ' την άλλη μεριά του Αχελώου. Οι απαντήσεις που έλαβα δεν με καθησύχασαν και πολύ για την κατάσταση του δρόμου, βάλε και τις μπόλικες βροχές των τελευταίων ημερών... καλύτερα από βρουβιανά...

Τέσσερα-πέντε λοιπόν χιλιόμετρα νότια (προς το Λημέρι, απ' όπου περάσαμε) και μετά δυτικά προς Τοπόλιανα μέσω Κάτω Ποταμιών.

Στα Κάτω Ποτάμια, διασχίζω τον Γρανιτσιώτη μέσω μιας γέφυρας που την βλέπεις και λες... "μάλλον θα 'μαι ο τελευταίος που θα περάσει και θα την δω στους καθρέφτες να γκρεμίζεται πίσω μου, όπως Χόλυγουντ".

Ποιότητα κατασκευής και τελευταία τεχνολογία, λέμε!

Προσοχή, σε όποιον περάσει από 'κει: Από πολλές σανίδες προεξέχουν καρφιά. Τα λάστιχα συνήθως δεν γουστάρουν τα καρφιά. Το πιάνετε το υπονοούμενο, ε?

Μετά τα Τοπολιανά, συνεχίζουμε προς Βρουβιανά περνώντας απέναντι τον Αχελώο από το γεφύρι που φαίνεται αμυδρά στο βάθος...

Μετά τα Βρουβιανά το κόβω βόρεια με σκοπό να φτάσω στο Αστροχώρι και από εκεί Μουζάκι μέσω Αργιθέας. Ο δρόμος, ξεκινώντας από τα Βρουβιανά, σε μπριζώνει αρχικά για πολύ τουριστικούς ρυθμούς αλλά η όρεξη γρήγορα σου κόβεται φτάνοντας, κοντά στο Αυλάκι, σε μια ταμπέλα που λέει: Δεξιά Καρδίτσα και Αριστερά / Ευθεία Μεσόπυργος. Το Αριστερά (προς Μεσόπυργο) είναι χώμα. Το Δεξιά μετά από 2-3 χιλιόμετρα καταλήγει σε γιοφύρι και απέναντι πάλι χώμα, χειρότερο.

Ο χάρτης είναι σαφέστατος: Πάμε από Μεσόπυργο. Βέβαια, εξίσου σαφής είναι ότι πρόκειται για άσφαλτο, αλλά... Συμπέρασμα: Ή κάπου μπλέχτηκα (ΠΟΛΥ χλωμό το κόβω) ή πράγματι ο χάρτης (Ανάβαση 2010, "Κεντρική Ελλάδα - Θεσσαλία - Ήπειρος", 1/250000) έχει λάθος και το κομμάτι Αυλάκι - Μεσόπυργος είναι χώμα.

Προς Μεσόπυργο λοιπόν. Χωματόδρομος, 10 χιλιόμετρα, πολύ βατός, περνάνε όλα τα μηχανάκια, σχεδόν φλαταδούρα. Ανεβαίνει σιγά-σιγά μέσα σε καταπράσινο δάσος, με τον Αχελώο να περάνει κάτω-δεξιά. Εύκολα πρόκειται για το πιο όμορφο κομμάτι όλης της διαδρομής. Αν βρεθείτε προς τα εκεί, ΜΗΝ κολώσετε επειδή είναι χώμα. Αξίζει!

Τελικά, φτάνοντας στον Μεσόπυργο, ο χωματόδρομος γίνεται ασφαλτός και μετά το κοπάνημα νιώθω ότι βρίσκομαι πάνω σε μαγικό χαλί. Λίγο πριν το χωριό, την αράζω σε μια βρύση για νερό και τσιγάρο. Έχουν αρχίσει να μαζεύονται περίεργα σύννεφα και το φως κάνει τρελά παιχνίδια με το πράσινο γύρω του...

Από τον Μεσόπυργο συνεχίζω λίγο ακόμη βόρεια και φτάνω στο Αστροχώρι. Από εκεί δυτικά προς Καρδίτσα / Μουζάκι. Ο δρόμος γίνεται καταπληκτικός και σου λέει "άσε τις φωτογραφίες και πάνε τουριστικά". Παρόλα αυτά ΘΕΛΕΙ ΠΡΟΣΟΧΗ γιατί, αν και το οδόστρωμα και η χάραξη είναι υπέροχα και τα δύο, σε πολλά σημεία έχει χώματα και χαλικάκια που σε στέλνουν αδιάβαστο.

Ο δρόμος καταλήγει στις Πηγές όπου περνάμε για δεύτερη φορά απέναντι τον Αχελώο από την γέφυρα Κοράκου (την καινούρια προφανώς). Εκεί στην γέφυρα έκανα μια δεύτερη στάση για καφέ.

Μετά τις Πηγές, παίρνουμε τον ανήφορο για Αργιθέα. Πολύ εντυπωσιακά τα πολλά (μικρά) τούνελ που είναι κατευθείαν σκαμμένα στο βράχο. Στενά, σκοτεινά, με τους τοίχους τους γυμνά βράχια και απ' την πολύ υγρασία να βρέχει (μέσα στα τούνελ). Σε ένα από αυτά μάλιστα έχει και φουρκετίτσα-έκπληξη κοντά στην έξοδο, ενώ είσαι ακόμη μέσα στο τούνελ. Το τοπίο καθ' όλη την ανάβαση είναι απλά μαγευτικό.

Από την Αργιθέα κατεβαίνω στο Μουζάκι, και απ' το Μουζάκι ντουγρού για Καλαμπάκα όπου την πέφτω (στο πατρικό σπίτι) για το βράδυ.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Η διαδρομή βγαίνει άνετα σε μία μέρα και με επιστροφή (από Μουζάκι / Εθνική), αρκεί να μην κάνεις 45 στάσεις για καφέδες και 2000 για φωτογραφίες, όπως έκανα εγώ. Αν θέλεις πραγματικά σιδερόκωλη βερσιόν, μπορείς να κουμπώσεις στην αρχή της και ένα Προυσό, έτσι για να το νιώσεις καλύτερα. Συγκεκριμένα: Πας Ναύπακτο, από εκεί Θέρμο και μετά ανεβαίνεις Προυσό. Λίγο μετά τον Προυσό, ΔΕΝ συνεχίζεις προς Καρπενήσι, αλλά το κόβεις αριστερά προς Ασπρόπυργο και από εκεί, μέσω Επισκοπής, βγαίνεις στη Δυτική Φραγκίστα. Από την Φραγκίστα πας Κρέντη και μετά ως ανωτέρω...

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ 2: Για τη διαδρομή, όπως την έκανα, από το Καρπενήσι μέχρι το Μουζάκι, ακολουθεί χάρτης. Το κομμάτι από Πηγές μέχρι Πετρωτό (ουσιαστικά η διάσχιση του Αχελώου από τη γέφυρα Κοράκου) δεν φαίνεται στον χάρτη, καθώς το google maps δεν έχει χαραγμένο τον δρόμο (γι' αυτό και υπάρχει κενό στην μπλε γραμμή).

Το άλλο πρωί το πρόγραμμα έλεγε "Επιστροφή Αθήνα". Επειδή όμως δεν ήθελα να κάνω αποκλειστικά και μόνο την εντελώς βαρετή διαδρομή που την έχω κάνει εκατοντάδες φορές, λέω να πάω Τρίκαλα / Καρδίτσα μέσω Χρυσομηλιάς, Περτουλίου και Πύλης. Έτσι για βάλω και λίγο γεύση στο άνοστο φαί.

Με τις βροχές των τελευταίων ημερών τα πάντα είναι καταπράσινα, περισσότερο κι από άνοιξη...

Σαν πολύ αντάρα δεν έχει στο βάθος? Λες να φάμε βρόχα? Σιγά μην την γλυτώναμε... Λίγο έξω απ' τα Αμπέλια, στάση για αδιάβροχα. Από εκεί και μέχρι την Ελάτη σχεδόν, πορεία σε μολυβένιο τοπίο...

Από την στιγμή που κατεβήκαμε στον κάμπο, μέχρι τη Θήβα το παιχνίδι έλεγε "κυνηγάμε τη βροχή ή μας κυνηγάει αυτή". Πέντε λεπτά κατακλυσμός, ένα τέταρτο ψιχάλα, μισή ώρα ήλιος και πάμε πάλι.

Τελευταία φωτογραφία πλησιάζοντας την ανάβαση του Δομοκού. Κάπου εκεί, στο κέντρο, πρέπει να κόβει βόλτες ο Πακτεν... κομπλέ, με συννεφάκι πάνω απ' το κεφάλι!

Επιστροφή στην Αθήνα, από εκεί και μετά, ψιλοβαρετή και εντελώς ανιβέντφουλ. Εικόνες στο μυαλό μπόλικες για να με κρατήσουν για αρκετό καιρό. Ελπίζω, σύντομα, να μου δωθεί η ευκαιρία να το ξανακάνω. Ίσως με παρέα αυτή τη φορά. Όπως και να 'χει, πάντως, ήταν μια από τις ομορφότερες ελληνικές διαδρομές: άκρως μοτοσυκλετιστική σε όλα της.

Δεν υπάρχουν σχόλια: