18/6/11

Κάθε Τρίτη...

Και μου τα 'λεγαν, να πεις ότι δεν μου τα 'λεγαν... Εγώ βέβαια πίστευα ότι είναι μύθοι και υπερβολές:

- "Κάποτε ξεκινούσαμε να πάμε Ναύπλιο για καφέ, και δεν ξέραμε αν θα φτάσουμε κανονικά. Είχαμε και εργαλεία μαζί γιατί όλο και κάτι θα πάθαινε το μηχανάκι. Μετά ήρθαν τα γιαπωνέζικα και τα άλλαξαν αυτά".

Ξέρεις τώρα, παραμύθια των παππούδων, έλεγα. Τι μπορεί να πάθει ένα μηχανάκι μέχρι το Ναύπλιο? Όταν σταματήσαμε, λίγο πριν το Λιγουριό και ανακοίνωσε ο Νικόλας ότι έμεινε το ΚΤΜ, ήμανε σίγουρος ότι κάνει πλάκα. Δεν μπορεί! Τόσο κλισέ το σενάριο, ούτε σε τριτοκλασάτο σήριαλ ελληνικής τηλεόρασης δεν παίζει.

Έλα όμως που πράγματι το ΚΤΜ αποφάσισε να μας δείξει πως ήταν τα πράγματα κάποτε---τότε που τα μηχανάκια είχαν αληθινό χαρακτήρα και οι άντρες ήταν άντρες και που αν οι μπότες σου δεν ήταν μέσα στο λάδι ήσουν αδελφή και δε μετρούσες μία. Α! Όλα κιόλα! Μπορεί να πληρώνεις κάτι παραπάνω, αλλά αγοράζεις αυθεντικά μαθήματα ιστορίας του μοτοσυκλετισμού, με πρακτική εφαρμογή στα νεύρα σου.

Βάζουμε μπρος το ΚΤΜ και ακούμε έναν θόρυβο που, από κανά χιλιόμετρο μακριά, θα τον ζήλευε κάθε αξούριστος μπυροκοιλιάς χαρλεάς με μούσια μέχρι το γόνατο, που έχουν να πλυθούν απ' τον αμερικάνικο εμφύλιο. Από κοντά σου θύμιζε κάτι νοτκυμαντέρ με τα πολεμικά τύμπανα των Μαορί που αντοιχούν στις άκρες της ζούγκλας ή με βολές πυροβολικού, μόνο που το τύμπανο το εδώ το βαράνε πέντε φορές δυνατότερα, είναι μέσα σε τσίγκινη καλύβα (για να κάνει αντήχηση) και η καλύβα είναι μέσα στο κεφάλι σου. Και λάδι, πολύ λάδι ρε παιδί μου. Λάδι παντού. Στην κεφαλή, στα μπλοκ, στους λεβιέδες, στο έδαφος, στις μπότες σου. Παντού! Και για άντληση πετρελαίου να το 'χαν το μοτέρ (σαν πομόνα έκανε εξάλλου, στο πιο δυνατό) τόσο λάδι δεν θα έβγαζε. Τόσο σαματά και τόσο θέαμα ένα τόσο-δα μικρό μηχανάκι δεν το περίμενα, αλήθεια! Εντυπωσιάστηκα! Αυστριακή τεχνολογία όμως, δεν παίζουμε.

Ε, με αυτόν το σαματά αποφασίζουμε να γυρίσουμε πίσω: Από την παλιά, ΟΛΟ από την παλιά (για να ζήσουμε το μούντ) και ΑΡΓΑ πολύ ΑΡΓΑ για να γουστάρουμε. Μπαίνουμε στην Αθήνα (μετά από καμιά δεκαριά ώρες) μαζί με τον Λέττα. Εγώ την έχω ψιλιαστεί. Πάω μπροστά και σε αρκετή απόσταση, αν του την πέσουν, να προφτάσω να την κάνω, γιατί με τέτοιο σαματά ανά πάσα στιγμή περίμενες να σκάσει η αντιτρομοκρατική και άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Και στα φανάρια καπνούς, πολλούς καπνούς και καμένα λάδια. Γύρω απ' το μηχανάκι ένας κύκλος πενήντα μέτρων που κανένας δεν τολμούσε πατήσει. Το κοιτούσαν και περίμεναν να εκραγεί. Τα παιδάκια το έδειχνα με το δάχτυλο και έβαζαν τα κλάματα.

Δεν εξεράγει, όμως, γιατί είναι αξιόπιστα τα ΚΤΜ. Φτάσαμε τελικά στην Kαλοπούλα και η περιπέτεια έλαβε τέλος.

Καλά ήταν, να το ξανακάνουμε! Χαχαχα!

Και σ' αυτό το σημείο πρέπει να προσθέσω την τρομερή απάντηση, δια πληκτρολογίου gcrook, όχι τίποτε άλλο, αλλά για να μην λέτε ότι είμαι υπερβολικός, εγκάθετος και βαμμένος Χονδάκιας:

Εγώ πάντως, πριν από καιρό, πήρα ένα ταψί από την λαϊκή, αλουμινένιο, τσίλικο. Παρεμπιπτόντως, λατρεύω την μηλόπιτα και γενικά τις κρύες κα γλυκές πίτες. Οτι και να έκανα, ομως, μου την έκαιγε και έπαιρνα τα παπάρια μου. Και να σου αργά ψήσιμο και να σου στράγγισμα, ξεπάγωμα, οτι ήξερα από μαγειρική πήγαινε στράφι. Όλα τα δοκίμασα. Πάντως με το γαμόταψο, πίτα δεν φχαριστήθηκα. Μια μέρα που είχα απελπιστεί με μια αποτεφρωμένη μηλόπιτα και ετοιμαζόμουνα να την δώσω στον γύφτο με το ντάτσουν που πέρναγε από κάτω, μαζί με το ταψί, παρατήρησα κάτι περίεργο. Στην αρχή μου φάνηκε σαν σημάδι πάνω στην κρουστα κάτι σαν μουτζούρα, αλλά τσέκαρα καλύτερα και είδα έναν κωδικό "58306002200". Παίρνω μία το ταψι και κοιτάω στον πάτο και βλέπω το ίδιο νούμερο! Έφαγα τον κοσμο (κυριολεκτικά) να δω τι διάολο είναι αυτό το νούμερο. Ψάχνοντας στο ίντερνετ βρίσκω ενα αντίστοιχο νούμερο: ήταν ο κωδικός από την κυλινδροκεφαλή ενός ΚΤΜ640. Χτυπαω τηλέφωνο στην ΚΤΜ, στρίβω και εναν μπάφο.

- Χαίρεται.
- Γεια σας, πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
- Ξέρετε ντρέπομαι,να, κοιτάξτε, εμένα μου αρέσουν οι πίτες...
- Να σας συνδέσω στο τμήμα πωλήσεων, έχουμε κάτι ΜΧ μούρλια...
- Όχι αυτες οι πίτες, εννοώ αυτές που τρώγονται κρύες.
- Χμμ δεν ξέρω αν έχουμε τόσο κοντό σασμάν για ΚΤΜ, αλλά άμα συμπλεκτάρετε με τρίτη σε νεροφάγωμα θα φχαριστηθείτε ράμματα!
- Οχι, κοιτάξτε, αγόρασα ένα ταψί από τη λαική της γειτονιάς μου για να φτιάχνω μηλόπιτες...
- Μμμχχ..
- Και ότι και αν δοκίμασα, όλες οι μηλόπιτες βγαίνουν καμμένες.
- Αι σι...
- Ντρέπομαι που σας καλώ αλλά παρατήρησα στον πάτο του ταψιού έναν κωδικό. Συγκεκριμένα τον κωδικό 58306002200. Έχω την εντύπωση ότι αυτό αποτελεί το κλειδί του μυστηρίου.
- (Χτυπάει πλήκτρα) ΑΧΑ! Κυλινδροκεφαλή LC4 μοντέλο 2006. Ταψί είπατε, ε;
- Ναι!
- Κοιταξτε, οι ραγισμένες κυλινδροκεφαλές πάνε όλες σούμπιτες στην Χαλυβουργική. Εκεί ανακυκλώνονται και γίνονται ταψιά. Μερικές που είναι σε κακή κατάσταση γίνονται και τιρμπουσόν, μιας και έχουν ήδη πάρει το σχήμα. Η λύση είναι απλή...
- Σοβαρά;
- Σοβαρότατα... ΛΑΔΙ!
- Βαζω, δόξα σοι ο Θεός.
- Τι λάδι;
- Ελαίς.
- Άλτις κυριε! Και να βάζετε όσο πρέπει.
- Δηλαδή πόσο; Εγώ ίσα που αλοίφω το ταψί για να μην αρπάξει το φυλ..
- 3,3 λίτρα ανά 2 πίτες και να τσεκάρετε το ματάκι για στάθμη μετά από κάθε ψήσιμο.
- Δηλαδή αυτό;
- Βεβαίως. Και άμα βαρεθείτε τις πίτες, πάρτε μία στα αφτερμάρκετ. Έχουμε κάτι κουτάλες για σούπα μουρλια! Από μπιέλες Duke!
- Σας ευχαριστύ πολύ.
- Να'στε καλά. Πάντως είστε τυχερός που δεν πήρατε πιρούνι.
- Γιατί;
- Βγαίνουν από ανακυκλωμένες βαλβίδες και έχουν την τάση να καρφώνωνται στον ουρανίσκο. Ενός μάλιστα, που έτρωγε βλήτα, ξαφνικά του πέρασε από το κρανίο και καρφώθηκε στο ταβάνι, αλλά ήταν εκτός εγγύησης και απλά τον θάψαμε.

Περισσότερο θάψιμο, εδώ.

12/6/11

Σόλο βόλτα (Κερασοχώρι, Γρανίτσα, Βρουβιανά, Αργιθέα)

Μια και έκατσε ελεύθερο τριήμερο, είπα να κάνω κάτι που εδώ και πολύ καιρό δεν: Μια καλή σόλο βόλτα με μπόλικα χιλιόμετρα και πρόγραμμα όπως μου κάτσει. Τραβάμε μια γραμμή στο χάρτη (όχι ευθεία), καβαλάμε το πρωί, ξεξαβαλάμε το απόγευμα και ενδιαμέσως... όπως λάχει: Σταματάμε ή δεν σταματάμε, βγάζουμε καμιά φωτογραφία ή όχι, πάμε αργά ή πάμε τουριστικά, μπορεί να βγουν 700 χιλιόμετρα, μπορεί και 150.

Μια και το συγκεκριμένο καρπούζι βγήκε εξόχως καλό, βάζω εδώ δυο τρεις φωτογραφίες (οι περισσότερες είναι ότι να ' ναι, αλλά αυτές έχω) μήπως και θελήσει και κανένας άλλος να ψωνίσει από εκεί.

Σάββατο, λοιπόν, πρωινό ξύπνημα. Το μπλε μουλινέξ περιμένει κάτω απ' το παράθυρο. Φουλαρισμένο και έτοιμο απ' το προηγούμενο βράδυ.

Μια φραπεδούμπα περιποιημένη να ανοίξει ο μάτης, δυο πράγματα στο τανκ μπαγκ, μια αλλαξιά σ' ένα σάκο (γιατί προβλέπεται διανυκτέρευση εκτός) και χάρτης περιοχής δράσης

(Είπαμε! Οι φωτογραφίες είναι ότι να 'ναι...)

Την συγκεκριμένη διαδρομή την είχαμε κουβεντιάσει μια δυο φορές με τον Σπύρο (κατά κόσμο spyro) μήπως την κουμπώσουμε σε καμία ΠΣΚ εξόρμηση. Τελικά δεν χρειάζεται ούτε κούμπωμα ούτε τίποτα. Είναι μια χαρά ΠΣΚ-μονοήμερη από μόνη της και εγώ χαλαρά την ξανακάνω και με παρέα.... (αλλά αυτά τα λέμε στο τέλος).

Εφτά και κάτι, λοιπόν, καβαλάω. Ακριβώς 07:40 περνάω μπροστά απ' τα McDonnalds. Το βαρετό κομμάτι της εθνικής ήθελα να το βγάλω γρήγορα, οπότε πάμε λίγο πιο τουριστικά και 08:50 τζαστ έχω φουλάρει όξω απ' τη Λαμία. Ανεφοδιασμός στη σέλα, χωρίς να ξεπεζέψω. Λίγο ο κόντρα άνεμος, που είχε σε όλη την διαδρομή, λίγο το παραπάνω γκάζι, μου έκαναν μια κατανάλωση μούρλια! 9.5 lt/100km! Ζήτω τα 80s ρε!

Από την Λαμία το κόβω για Καρπενήσι. Στον Αγ. Γεώργιο κάνω την πρώτη στάση για καφέ, καραβίσιο, στο πεζουλάκι (η επίδραση του πρωινού πλέον εξασθενεί και το μυαλό έχει αρχίσει να χάνει πεταλιές). Πίνοντας το καφεδάκι, τραβάμε και κανά δυο φωτό.

Honda αεροπορία ρέεεε!

Από Καρπενήσι το πρόγραμμα λέει δυτικά και ΠΡΙΝ φτάσουμε στην Φραγκίστα, βόρεια και πάλι δυτικά προς Κερασοχώρι και Κρέντη. Το δρόμο δυτικά απ' το Καρπενήσι δεν τον είχα πάρει ποτέ. Λέει! Καλή άσφαλτος (για τα Ελληνικά δεδομένα), αλπικά τοπία, κάργα ομορφιές. Πολλές φωτό δεν έχω (γιατί πρέπει να στρίψουμε και λίγο και το φωτογραφίζειν χαλάει το ρυθμό), αλλά είναι κάπως έτσι...

(Σημ: Δεν μπορώ να αποφασίσω ποιο καδράρισμα είναι καλύτερο, οπότε τις βάζω και τις δύο)

Λίγο μετά τον Κρέντη, βρίσκουμε την διασταύρωση που πάει βόρεια προς Άγραφα (δεν την παίρνουμε) και λίγο παρακάτω βρίσκουμε γιοφύρι που μας περνάει απ' την άλλη μεριά του Αγραφιώτη.

Πέντε-έξι χιλιόμετρα παρακάτω βρίσκουμε την σωστή διασταύρωση: Αριστερά (ευθεία περισσότερο) προς Λογγίτσι και δεξιά προς Βούλπη, Γρανίτσα, και πάει λέγοντας. Εδώ είμαστε εμείς! Ο δρόμος πλέον μπορεί να μην είναι για πολλά (όχι ότι είναι και πολύ άσχημος... μια χαρά είναι) αλλά η ομορφιά τριγύρω έχει αρχίσει να βαράει κόκκινο. Δεν λέω πολλές κουβέντες, να πάτε να δείτε!

Εδώ έχω περάσει τη Βούλπη και είμαι λίγο έξω απ' το Λημέρι.

Τελικά φτάνω στη Γρανίτσα όπου την αράζω σε καφενέ στην πλατεία, για καμιά ωρίτσα χαλαρά, και πίνω ρεκλανταν και όμορφα το μεσημεριανό μου καφεδάκι. Βγάζω και δυο-τρεις φωτογραφίες ότι να 'ναι...

Θέα απ' την πλατεία:

Τα "ότι να 'ναι" που λέγαμε:

Από εδώ και πέρα, έπαιζαν δύο επιλογές. Ή συνέχιζα βόρεια, περνώντας από Ραπτόπουλο για να βγώ Βραγκιανά (μέσω 10 περίπου χιλιομέτρων χωματόδρομου) ή γυρνούσα λίγο πίσω και την έκανα δυτικά για Τοπόλιανα και Βρουβιανά, απ' την άλλη μεριά του Αχελώου. Οι απαντήσεις που έλαβα δεν με καθησύχασαν και πολύ για την κατάσταση του δρόμου, βάλε και τις μπόλικες βροχές των τελευταίων ημερών... καλύτερα από βρουβιανά...

Τέσσερα-πέντε λοιπόν χιλιόμετρα νότια (προς το Λημέρι, απ' όπου περάσαμε) και μετά δυτικά προς Τοπόλιανα μέσω Κάτω Ποταμιών.

Στα Κάτω Ποτάμια, διασχίζω τον Γρανιτσιώτη μέσω μιας γέφυρας που την βλέπεις και λες... "μάλλον θα 'μαι ο τελευταίος που θα περάσει και θα την δω στους καθρέφτες να γκρεμίζεται πίσω μου, όπως Χόλυγουντ".

Ποιότητα κατασκευής και τελευταία τεχνολογία, λέμε!

Προσοχή, σε όποιον περάσει από 'κει: Από πολλές σανίδες προεξέχουν καρφιά. Τα λάστιχα συνήθως δεν γουστάρουν τα καρφιά. Το πιάνετε το υπονοούμενο, ε?

Μετά τα Τοπολιανά, συνεχίζουμε προς Βρουβιανά περνώντας απέναντι τον Αχελώο από το γεφύρι που φαίνεται αμυδρά στο βάθος...

Μετά τα Βρουβιανά το κόβω βόρεια με σκοπό να φτάσω στο Αστροχώρι και από εκεί Μουζάκι μέσω Αργιθέας. Ο δρόμος, ξεκινώντας από τα Βρουβιανά, σε μπριζώνει αρχικά για πολύ τουριστικούς ρυθμούς αλλά η όρεξη γρήγορα σου κόβεται φτάνοντας, κοντά στο Αυλάκι, σε μια ταμπέλα που λέει: Δεξιά Καρδίτσα και Αριστερά / Ευθεία Μεσόπυργος. Το Αριστερά (προς Μεσόπυργο) είναι χώμα. Το Δεξιά μετά από 2-3 χιλιόμετρα καταλήγει σε γιοφύρι και απέναντι πάλι χώμα, χειρότερο.

Ο χάρτης είναι σαφέστατος: Πάμε από Μεσόπυργο. Βέβαια, εξίσου σαφής είναι ότι πρόκειται για άσφαλτο, αλλά... Συμπέρασμα: Ή κάπου μπλέχτηκα (ΠΟΛΥ χλωμό το κόβω) ή πράγματι ο χάρτης (Ανάβαση 2010, "Κεντρική Ελλάδα - Θεσσαλία - Ήπειρος", 1/250000) έχει λάθος και το κομμάτι Αυλάκι - Μεσόπυργος είναι χώμα.

Προς Μεσόπυργο λοιπόν. Χωματόδρομος, 10 χιλιόμετρα, πολύ βατός, περνάνε όλα τα μηχανάκια, σχεδόν φλαταδούρα. Ανεβαίνει σιγά-σιγά μέσα σε καταπράσινο δάσος, με τον Αχελώο να περάνει κάτω-δεξιά. Εύκολα πρόκειται για το πιο όμορφο κομμάτι όλης της διαδρομής. Αν βρεθείτε προς τα εκεί, ΜΗΝ κολώσετε επειδή είναι χώμα. Αξίζει!

Τελικά, φτάνοντας στον Μεσόπυργο, ο χωματόδρομος γίνεται ασφαλτός και μετά το κοπάνημα νιώθω ότι βρίσκομαι πάνω σε μαγικό χαλί. Λίγο πριν το χωριό, την αράζω σε μια βρύση για νερό και τσιγάρο. Έχουν αρχίσει να μαζεύονται περίεργα σύννεφα και το φως κάνει τρελά παιχνίδια με το πράσινο γύρω του...

Από τον Μεσόπυργο συνεχίζω λίγο ακόμη βόρεια και φτάνω στο Αστροχώρι. Από εκεί δυτικά προς Καρδίτσα / Μουζάκι. Ο δρόμος γίνεται καταπληκτικός και σου λέει "άσε τις φωτογραφίες και πάνε τουριστικά". Παρόλα αυτά ΘΕΛΕΙ ΠΡΟΣΟΧΗ γιατί, αν και το οδόστρωμα και η χάραξη είναι υπέροχα και τα δύο, σε πολλά σημεία έχει χώματα και χαλικάκια που σε στέλνουν αδιάβαστο.

Ο δρόμος καταλήγει στις Πηγές όπου περνάμε για δεύτερη φορά απέναντι τον Αχελώο από την γέφυρα Κοράκου (την καινούρια προφανώς). Εκεί στην γέφυρα έκανα μια δεύτερη στάση για καφέ.

Μετά τις Πηγές, παίρνουμε τον ανήφορο για Αργιθέα. Πολύ εντυπωσιακά τα πολλά (μικρά) τούνελ που είναι κατευθείαν σκαμμένα στο βράχο. Στενά, σκοτεινά, με τους τοίχους τους γυμνά βράχια και απ' την πολύ υγρασία να βρέχει (μέσα στα τούνελ). Σε ένα από αυτά μάλιστα έχει και φουρκετίτσα-έκπληξη κοντά στην έξοδο, ενώ είσαι ακόμη μέσα στο τούνελ. Το τοπίο καθ' όλη την ανάβαση είναι απλά μαγευτικό.

Από την Αργιθέα κατεβαίνω στο Μουζάκι, και απ' το Μουζάκι ντουγρού για Καλαμπάκα όπου την πέφτω (στο πατρικό σπίτι) για το βράδυ.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Η διαδρομή βγαίνει άνετα σε μία μέρα και με επιστροφή (από Μουζάκι / Εθνική), αρκεί να μην κάνεις 45 στάσεις για καφέδες και 2000 για φωτογραφίες, όπως έκανα εγώ. Αν θέλεις πραγματικά σιδερόκωλη βερσιόν, μπορείς να κουμπώσεις στην αρχή της και ένα Προυσό, έτσι για να το νιώσεις καλύτερα. Συγκεκριμένα: Πας Ναύπακτο, από εκεί Θέρμο και μετά ανεβαίνεις Προυσό. Λίγο μετά τον Προυσό, ΔΕΝ συνεχίζεις προς Καρπενήσι, αλλά το κόβεις αριστερά προς Ασπρόπυργο και από εκεί, μέσω Επισκοπής, βγαίνεις στη Δυτική Φραγκίστα. Από την Φραγκίστα πας Κρέντη και μετά ως ανωτέρω...

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ 2: Για τη διαδρομή, όπως την έκανα, από το Καρπενήσι μέχρι το Μουζάκι, ακολουθεί χάρτης. Το κομμάτι από Πηγές μέχρι Πετρωτό (ουσιαστικά η διάσχιση του Αχελώου από τη γέφυρα Κοράκου) δεν φαίνεται στον χάρτη, καθώς το google maps δεν έχει χαραγμένο τον δρόμο (γι' αυτό και υπάρχει κενό στην μπλε γραμμή).

Το άλλο πρωί το πρόγραμμα έλεγε "Επιστροφή Αθήνα". Επειδή όμως δεν ήθελα να κάνω αποκλειστικά και μόνο την εντελώς βαρετή διαδρομή που την έχω κάνει εκατοντάδες φορές, λέω να πάω Τρίκαλα / Καρδίτσα μέσω Χρυσομηλιάς, Περτουλίου και Πύλης. Έτσι για βάλω και λίγο γεύση στο άνοστο φαί.

Με τις βροχές των τελευταίων ημερών τα πάντα είναι καταπράσινα, περισσότερο κι από άνοιξη...

Σαν πολύ αντάρα δεν έχει στο βάθος? Λες να φάμε βρόχα? Σιγά μην την γλυτώναμε... Λίγο έξω απ' τα Αμπέλια, στάση για αδιάβροχα. Από εκεί και μέχρι την Ελάτη σχεδόν, πορεία σε μολυβένιο τοπίο...

Από την στιγμή που κατεβήκαμε στον κάμπο, μέχρι τη Θήβα το παιχνίδι έλεγε "κυνηγάμε τη βροχή ή μας κυνηγάει αυτή". Πέντε λεπτά κατακλυσμός, ένα τέταρτο ψιχάλα, μισή ώρα ήλιος και πάμε πάλι.

Τελευταία φωτογραφία πλησιάζοντας την ανάβαση του Δομοκού. Κάπου εκεί, στο κέντρο, πρέπει να κόβει βόλτες ο Πακτεν... κομπλέ, με συννεφάκι πάνω απ' το κεφάλι!

Επιστροφή στην Αθήνα, από εκεί και μετά, ψιλοβαρετή και εντελώς ανιβέντφουλ. Εικόνες στο μυαλό μπόλικες για να με κρατήσουν για αρκετό καιρό. Ελπίζω, σύντομα, να μου δωθεί η ευκαιρία να το ξανακάνω. Ίσως με παρέα αυτή τη φορά. Όπως και να 'χει, πάντως, ήταν μια από τις ομορφότερες ελληνικές διαδρομές: άκρως μοτοσυκλετιστική σε όλα της.