20/10/09

Μια φωτογραφία

Όλοι έχουμε δει άπειρες φωτογραφίες με γκόμενες καβάλα σε μοτοσυκλέτες. Οι περισσότερες είναι τόσο εξοργιστικά κακόγουστες που ώρες-ώρες απορείς τι στο διάολο μπορεί να σκεφτόταν ο φωτογράφος. Όχι, δεν έχω τίποτε ιδιαίτερο ενάντια στην αισθητική των ημερολογίων της Πιρέλι. Όπως και να το κάνουμε, όμως, δεν μπορεί το θέμα να εξαντλείται με την τελευταία μπίμπο που φοράει τις ζαρτιέρες της και ποζάρει, όλο έκφυλο και χυδαίο νάζι, μπροστά σε μια μοτοσυκλέτα, ενώ καλά-καλά δεν ξέρει ούτε που πέφτει το τιμόνι.

Δεν ξέρω, μπορεί σε κάποιους να αρέσουν αυτά τα πράματα. Για μένα πάντως, ο αρχετυπικός συνδυασμός "γυναίκα και μοτοσυκλέτα" ορίζεται φωτογραφικά, προσδιορίζεται αισθητικά, οριοθετείται σημειολογικά και εξυμνείται ρομαντικά, όπως σπάνια συμβαίνει, απ' αυτή τη συγκεκριμένη φωτογραφία.

Girl on bike photo

Μπορεί η γκόμενα να μην είναι γυμνή, μπορεί να μην είναι καν η πιο όμορφη στον κόσμο αλλά, ρε μάγκα μου, η απίστευτη ακτινοβολία αυτής της πόζας κάνει όλες τις άλλες, όλες αυτές που συνήθως τις βλέπουμε να μοστράρονται μπροστά σε μοτοσυκλέτες---ή ακόμη χειρότερα να ξαπλώνουν σε άβολες στάσεις πάνω τους---τις κάνει να φαντάζουν φτηνές, κοινές, άχρωμες, πρόστυχες και του πεταματού.

Φωτογραφία ασπρόμαυρη. Φλουταρισμένη απ' την κίνηση και γεμάτη κόκκο. Η τύπισσα ξεκράνωτη. Πάνω στην μοτοσυκλέτα, κρατώντας το τιμόνι, ακριβώς όπως πρέπει. Και η μοτοσυκλέτα τρέχει. Και το μαλλί ανεμίζει ελεύθερα. Και είναι άβαφη και ατημέλητη: Τζιν παντελόνι, μπότες, σταυρωτό δερμάτινο μπουφάν. Και έχει ένα ύφος που σε εκμηδενίζει και σε εξυψώνει. Και δε γλυτώνεις απ' αυτό ακόμη κι αν το πιάσεις για ένα μόνο δευτερόλεπτο με την άκρη του ματιού σου. Δεν σου ζητάει να την προσδιορίσεις, σε προσδιορίζει αυτή μια χαρά. Αν θες να παίξεις, θα παίξεις με τους όρους της, αλλιώς δεν έχει. Αλήτισσα κι αθώα. Άσπρο και μαύρο (όχι ροζ και φούξια). Άσφαλτος, δέρμα, μέταλλο και καυτό λάδι (όχι αρώματα και ροζ δαντέλες). Προάστια του Λονδίνου. Εφηβεία απάλευτη. Σκαστή απ' το σπίτι. Το δεξί χέρι θέτει τους όρους της ύπαρξης και της ανυπαρξίας. Τι κοιτάς ρε μαλάκα? Μπακ του δε ρούτς...

Γι´ αυτό δεν καβαλάμε μοτοσυκλέτες άλλωστε?

(Παρατήρηση: Δεν έχω την παραμικρή ιδέα, ποιος τράβηξε τη φωτογραφία, πότε, ποια είναι η εικονιζόμενη ή οτιδήποτε άλλο γι' αυτή. Αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω, ας πει μια κουβέντα)

2 σχόλια:

Greek Rider είπε...

Δεν μπορώ να μην σχολιάσω τη φωτογραφία αυτή. Είναι ακριβώς όπως τα λες. Τα ίδια σκέφτηκα μόλις την είδα και πριν διαβάσω το κείμενό σου.

Ωστόσο και η έκφρασή της είναι φοβερή.

Για μένα είναι πολύ ανώτερη από τη Τζοκόντα....

npat είπε...

Ωστόσο και η έκφρασή της είναι φοβερή.

Για μένα είναι πολύ ανώτερη από τη Τζοκόντα....


Θα συμφωνήσω απόλυτα. Μπορεί να παιδεύεσαι, να γραφείς σελίδες και σελίδες, αράδα μετά την αράδα προσπαθώντας να πεις αυτό που δε λέγεται ακριβώς και μετά, μια ματιά σαν κι αυτή, σε κάνει να καταλάβεις στιγμιαία και τελεσίδικα τα πάντα. Ναι! Έτσι είναι τα πράγματα! Απόδειξη άλλη δε χρειάζεται.

Μπάι δε γουέι: Πολύ ενδιαφέρον το μπλογκ σου. Το παρακολουθώ καιρό τώρα και με αυτή την ευκαιρία, ένα μπράβο κι από εδώ...