25/10/09

Ξέρεις από βέσπα?

Κι ύστερα σου λένε, πάρε κανά μοτάρντ να 'φχαριστηθείς καγκουριές και παντηλίκια... Μαλακίες! Βέσπα κύριοι, Βέσπα!

20/10/09

Καβασακαίοι, αφιερωμένο!

Kawasaki, piss

Μια φωτογραφία

Όλοι έχουμε δει άπειρες φωτογραφίες με γκόμενες καβάλα σε μοτοσυκλέτες. Οι περισσότερες είναι τόσο εξοργιστικά κακόγουστες που ώρες-ώρες απορείς τι στο διάολο μπορεί να σκεφτόταν ο φωτογράφος. Όχι, δεν έχω τίποτε ιδιαίτερο ενάντια στην αισθητική των ημερολογίων της Πιρέλι. Όπως και να το κάνουμε, όμως, δεν μπορεί το θέμα να εξαντλείται με την τελευταία μπίμπο που φοράει τις ζαρτιέρες της και ποζάρει, όλο έκφυλο και χυδαίο νάζι, μπροστά σε μια μοτοσυκλέτα, ενώ καλά-καλά δεν ξέρει ούτε που πέφτει το τιμόνι.

Δεν ξέρω, μπορεί σε κάποιους να αρέσουν αυτά τα πράματα. Για μένα πάντως, ο αρχετυπικός συνδυασμός "γυναίκα και μοτοσυκλέτα" ορίζεται φωτογραφικά, προσδιορίζεται αισθητικά, οριοθετείται σημειολογικά και εξυμνείται ρομαντικά, όπως σπάνια συμβαίνει, απ' αυτή τη συγκεκριμένη φωτογραφία.

Girl on bike photo

Μπορεί η γκόμενα να μην είναι γυμνή, μπορεί να μην είναι καν η πιο όμορφη στον κόσμο αλλά, ρε μάγκα μου, η απίστευτη ακτινοβολία αυτής της πόζας κάνει όλες τις άλλες, όλες αυτές που συνήθως τις βλέπουμε να μοστράρονται μπροστά σε μοτοσυκλέτες---ή ακόμη χειρότερα να ξαπλώνουν σε άβολες στάσεις πάνω τους---τις κάνει να φαντάζουν φτηνές, κοινές, άχρωμες, πρόστυχες και του πεταματού.

Φωτογραφία ασπρόμαυρη. Φλουταρισμένη απ' την κίνηση και γεμάτη κόκκο. Η τύπισσα ξεκράνωτη. Πάνω στην μοτοσυκλέτα, κρατώντας το τιμόνι, ακριβώς όπως πρέπει. Και η μοτοσυκλέτα τρέχει. Και το μαλλί ανεμίζει ελεύθερα. Και είναι άβαφη και ατημέλητη: Τζιν παντελόνι, μπότες, σταυρωτό δερμάτινο μπουφάν. Και έχει ένα ύφος που σε εκμηδενίζει και σε εξυψώνει. Και δε γλυτώνεις απ' αυτό ακόμη κι αν το πιάσεις για ένα μόνο δευτερόλεπτο με την άκρη του ματιού σου. Δεν σου ζητάει να την προσδιορίσεις, σε προσδιορίζει αυτή μια χαρά. Αν θες να παίξεις, θα παίξεις με τους όρους της, αλλιώς δεν έχει. Αλήτισσα κι αθώα. Άσπρο και μαύρο (όχι ροζ και φούξια). Άσφαλτος, δέρμα, μέταλλο και καυτό λάδι (όχι αρώματα και ροζ δαντέλες). Προάστια του Λονδίνου. Εφηβεία απάλευτη. Σκαστή απ' το σπίτι. Το δεξί χέρι θέτει τους όρους της ύπαρξης και της ανυπαρξίας. Τι κοιτάς ρε μαλάκα? Μπακ του δε ρούτς...

Γι´ αυτό δεν καβαλάμε μοτοσυκλέτες άλλωστε?

(Παρατήρηση: Δεν έχω την παραμικρή ιδέα, ποιος τράβηξε τη φωτογραφία, πότε, ποια είναι η εικονιζόμενη ή οτιδήποτε άλλο γι' αυτή. Αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω, ας πει μια κουβέντα)

17/10/09

Majestic (Γαλλία 1929)

Άλλο ένα αλλόκοτο δίτροχο κατασκεύασμα, αυτή τη φορά απ' τη Γαλλία των αρχών του αιώνα, τότε που ο κόσμος ήταν ακόμη νέος και όλα έπαιζαν. Σχεδιασμένο και κατασκευασμένο απ' τον Georges Roy. Majestic motorcycle

The Majestic motorcycle: Αρτ-ντεκό αισθητική, σχήμα που θυμίζει καρχαρία ή τορπίλη (όπως το δει κανείς), μονοκόκ πλαίσιο από φύλα πρεσαρισμένου ατσαλιού (με αεραγωγούς μάλιστα στα πλάγια, που θυμίζουν αγωνιστικά αυτοκίνητα της εποχής), πλήρως καλυμμένος κινητήρας και μηχανικά μέρη, hub-steering σύστημα διεύθυνσης και μπροστινή ανάρτηση τύπου sliding pillar όπως στα αυτοκίνητα της Μόργκαν (πίσω ανάρτηση δεν έχει). Majestic Motorcycle

Κινητήρες του είχαν φορεθεί πολλοί: 350 και 500 κ.εκ. της Chaise με επικαφαλείς βαλβίδες και ενιαίο κιβώτιο, 350 και 500 κ.εκ της JAP (πλαγιοβάλβιδοι και με επικεφαλείς βαλβίδες), τετρακύλινδρος 500 κ.ε.κ της Train, τετρακύλινδος 1000 κ.εκ. της Cleveland (πλαγιοβάλβιδος), και πιθανώς κι άλλοι. Τα χειριστήριά του ήταν λίγο-πολύ συμβατικά (για μοτοσυκλέτα της εποχής) με κανονικό τιμόνι και περιστροφικό επιλογέα ταχυτήτων στο χέρι. Majestic Motorcycle

Καμιά κατοσταριά κομμάτια κατασκευάστηκαν. Κάποια σώζονται ακόμη σε λειτουργική κατάσταση.

16/10/09

Buell τέλος

Επίσημη ανακοίνωση του Erik Buell. Ο άνθρωπος είναι έτοιμος να κλάψει (όχι, τόσο καλός ηθοποιός δεν μπορεί να είναι). Τέλος παραγωγής. Τα Buell μπαίνουν, μια και καλή, στην μοτοσυκλετιστική ιστορία (έστω και ως υποσημείωση).

Πολύ "μπροστά" τεχνολογικά μπορεί να μην ήταν, όπως ισχυρίζεται ο Βuell στην ανακοίνωσή του, τα καλύτερα μηχανάκια στον κόσμο μπορεί να μην έφτιαχναν, αλλά έδειχναν πάντα και με τρομερή επιμονή ένα γνησίως μοτοσυκλετιστικό πείσμα ο ρομαντισμός του οποίου ήταν αξιοθαύμαστος:

"Αυτά έχω ρε φίλε, άλλα δεν μπορώ να βρω, μ' αυτά λοιπόν θα φτιάξω μηχανάκι!"

Και μηχανάκια έφτιαξαν. Σε πείσμα κάθε λογικής που λέει ότι δεν μπορείς να πάρεις κινητήρα από χαλικοφόρο και να φτιάξεις σούπερσπορ. Όμορφα μηχανάκια, γεμάτα ιδιομορφίες και περίεργες εμμονές που αν τους ρωτούσες "αυτό ρε μάστορα, γιατί το έκανες έτσι?" θα σου έλεγαν "γιατί έτσι γουστάρω ρε φίλε, τι θες τώρα, όλοι ίδια θα τα φτιάχνουμε?"

Και τα μηχανάκια πήγαιναν. Ίσως όχι καλύτερα απ' οτιδήποτε άλλο, αλλά αξιοπρεπώς καλά και ίσως καλύτερα κι απ' αυτό.

Και εξαιτίας ακριβώς αυτού του πείσματος και του παραλογισμού, τα μηχανάκια τους ήταν μοναδικά. Όχι καλύτερα από τα άλλα, όχι καινοτόμα και ριζοσπαστικά, αλλά σίγουρα μοναδικά.

Δεν ξέρω κατά πόσο τελικά ήταν αναπόφευκτο (πιθανότατα ήταν) αλλά λυπάμαι που έχασαν το παιχνίδι. Buell Motorcycles

15/10/09

Ιστορία 4η: La Bonette

Οροσειρές η Ευρώπη έχει αρκετές, υπέροχους στριφτερούς δρόμους άπειρους, περάσματα από ορεινούς αυχένες πάρα πολλά. Όλα τους είναι όμορφα. Όλα τους είναι είναι η ονείρωξη κάθε μοτοσικλετιστή που σέβεται τον εαυτό του. Ένα όμως, όπως και να το κάνουμε, είναι το ψηλότερο! Όσο οι ρόδες σου πατάνε άσφαλτο και παραμένεις σ' αυτή την ήπειρο, ψηλότερα δεν έχει, πάει και τέλειωσε.

Col de la Bonette, +44° 19' 24.53" βόρεια, +6° 48' 22.33" ανατολικά. Δεν χρειάζεται να το ψάξεις καν στο χάρτη. Οι συντεταγμένες του είναι χτυπημένες στο φέρινγκ όλων των Transalp.

Και να πεις ότι είχαμε σκοπό να πάμε απο 'κει σε τούτο το ταξίδι? Μπα! Την είχαμε αράξει στο Apt και περιδρομιάζαμε σε ένα όμορφο ταβερνάκι στην πλατεία του χωριού. Μεταξύ σαλάτας και καταματωμένης μπριζόλας (ναι ρε, έτσι τη γουστάρω) ανοίγω τους χάρτες. Σκοπός ήταν να την αράξουμε μια μέρα εκεί, χωρίς στίσε-ξέστισε, καθώς πλέον μπαίναμε στο τελευταίο σκέλος της επιστροφής. Τους χάρτες τους είχα ανοίξει για να δω καμιά διαδρομή εκεί γύρω, πενήντα-εξήντα χιλιόμετρα, όχι παραπάνω, για αύριο το πρωί. Το μάτι μου πέφτει σε ένα χωριουδάκι με το όνομα "Barcelonette". Κάτι μου λέει αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τι.

- Ρε Γιάννη, τι μου θυμίζει το Barcelonette?
- Γιατί είναι κοντά? (με τρόμο στο βλέμμα)
- Ε, όπως το πάρει κανείς, καμιά κατοπενηνταριά χιλιόμετρα είναι, αλλά τι μου θυμίζει?
- Από εκεί ρε μαλάκα ξεκινάει το Col de La Bonette (δυστακτικά), αλλά ούτε να το σκέφτεσαι. Έχω κουραστεί να στριβω.

Φυσικά ούτε που το σκέφτηκα! Δεν ήταν ανθρωπίνως δυνατό να περάσω εκατό χιλιόμετρα απ' το "ιερό δισκοπότηρο" των αλπικών περασμάτων και να μην προσπαθήσω, τουλάχιστον, να το ανέβω. Εξηγούμε στον Μιχάλη και στον Νίκο περί τίνος πρόκειται και καταστρώνουμε σχέδιο. Αρχίδια σχέδιο δηλαδή: Ξεκινάμε πρωί, πάμε και το ανεβαίνουμε! Τι άλλο? Ψήσιμο στην πραγματικότητα δεν ήθελε κανένας (μόνο η μπριζόλα, αλλά είπαμε, έτσι μ' αρέσει). Ακόμη και ο Γιάννης, που αρχικά το έπαιζε κουρασμένος, τα μάτια του έλαμψαν, άσχετα με το αν μουρμούριζε "ρε μαλάκες, αυτό δεν είναι ταξίδι, αυτό είναι υπερπαραγωγή" και κάτι τέτοια.

Λίγο μετά την Barcelonette, λοιπόν, στο Jausiers, ξεκινάει η ανάβαση η καλή. Σχετικά γρήγορα βγαίνουμε απ' την πυκνή βλάστηση, τα έλατα αραιώνουν και μπαίνουμε στην φαλακρή αλπική ζώνη. Ενώ αυτό συνήθως σημαίνει ότι πλησιάζεις στην κορυφή, εδώ δεν έχουμε ακόμη αρχίσει καλά-καλά να ανεβαίνουμε. Έχουμε άλλα 1200-1300 μέτρα σκαρφάλωμα μέχρι τα 2802 όπου είναι στημένος ο μικρός γρανιτένιος οβελίσκος που σημαδεύει το ψηλότερο σημείο. Ο δρόμος είναι στενός, μία λωρίδα και κάτι και για τις δύο κατευθύνσεις, αλλά άριστα συντηρημένος και με άσφαλτο που σχωρνάει τα πάντα. Το τοπίο εναλλάσσεται μεταξύ αλπικού και σεληνιακού. Αλλού χορταριασμένα λιβάδια, πέτρες και βράχια να λούζονται στον ήλιο και αλλού πλαγιές από κατάμαυρο πέτρωμα. Όσο ανεβαίνουμε η θερμοκρασία πέφτει. Τα καρμπυρατέρ διαμαρτύρονται εντόνως για τον πολύ αραιό αέρα. Ο κινητήρας δουλεύει μπουκωμένος. Το μηχανάκι παλεύει στην παρατεταμένη ανηφόρα, με συνεχή κλίση γύρω στο 10% και ανεβάζει θερμοκρασία γρήγορα. Έχω αρχίσει να κρυώνω ενώ τα μέταλλα ανάμεσα στα πόδια μου έχουν λουστεί στον ιδρώτα. Αργά εδώ δεν έχει. Ούτε πολύ γρήγορα. Τα πάσο έχει τον δικό του ρυθμό και πρέπει να τον σεβαστείς. Στο υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία. Τα αυτοκίνητα που στριμώχνονται και αγκομαχούν να ανέβουν το καταλαβαίνουν κι αυτά: Με το που δουν μηχανάκι στους καθρέπτες τους κάνουν στην άκρη, βγαίνουν σχεδόν από τον δρόμο, για να σε αφήσουν να περάσεις. Στα 2680 μέτρα έχουμε φτάσει στο Col de Restefond και εκεί αρχίζει η μικρή θηλιά που σε ανεβάζει λίγο παραπάνω μέχρι την κορυφή: Cime de la Bonette, στα 2802 μέτρα. Γύρω μας βλέπουμε εγκαταλελειμμένα στρατιωτικά κτίσματα, πολυβολεία και οχυρά. Κάποτε αυτός ήταν στρατιωτικός μουλαρόδρομος που συνέδεε τις κοιλάδες του Ubaye και του Tinee και επέτρεπε το πέρασμα απ' την Barcelonette στη Νίκαια.

Μπροστά μας τελικά ξεπροβάλει ο μικρός οβελίσκος. Βρισκόμαστε στην μοτοσυκλετιστική κορυφή της Ευρώπης. Ξεκαβαλάμε και ατενίζουμε τις κορυφές ολόγυρα. Βουνά όσο φτάνει το μάτι. Η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη. Ορατότητα πολλών χιλιομέτρων, κρύο και αέρας. Όταν ξεκινήσαμε η θερμοκρασία ήταν πάνω από τριάντα βαθμούς. Το μικρό ψηφιακό θερμόμετρο τώρα γράφει οκτώ και κάτι. Βγάζουμε μερικές φωτογραφίες και λέμε ελάχιστες κουβέντες. Δύσκολα μπορώ να πιστέψω ότι είμαστε πράγματι εδώ, η πινακίδα όμως που είναι κολλημένη στο βράχο το λέει καθαρά:

LA BONETTE
Altitude 2802 m
Route de NICE a BRIANCON clasee imperiale
le 18 Aout 1860 par l' Empereur Napoleon III

Η κατάβαση είναι εξίσου όμορφη, ίσως και ομορφότερη καθώς χώνεσαι μέσα την κοιλάδα του Tinee, αλλά το κρεσέντο έχει πια περάσει. Πηγαίνουμε χαλαρά, περνάμε το Saint Etienne Sur Tinee και την Isola (όμορφα χωριουδάκια και τα δύο) και τελικά στήνουμε νωρίς το απόγευμα σε ένα μικρό καμπινγκ στο χωριό Saint-Sauveur-Sur-Tinee. Το ταξίδι έχει ουσιαστικά τελιώσει. Μένουν ακόμη δύο-τρεις μέρες στο δρόμο. Μένει η πανέμορφη Ιταλική Ριβιέρα και η μοναδική Σιένα, αλλά όλοι το ξέρουμε ότι ουσιαστικά το ταξίδι έχει τελείωσει...

Col de la Bonette, Γαλλία, 26 Αυγούστου 2009. Photo by road spirit. Col de La Bonette

Μουσικό διάλειμμα

Ηχοτοπία πλημμυρισμένα από ήλιο, γεμάτα σκόνη, ψυχεδελικούς ήχους, θόρυβο, λαμπερές κιθάρες και περιδυνιζόμενα συνθεσάιζερ. Σάουντρακς για αλλόκοτες ταινίες που ποτέ δεν γυρίστηκαν. Παραμορφωμένα κάδρα από φιλμ του Herzog, του Antonioni, του Jodorowsky...

Ότι πρέπει για μια βροχερή μέρα σαν και τούτη. Που θα πάει, θα μου περάσει... The Alps - III from _type

Ερείπια

Ένα πανέμορφο, πολύ πρωτότυπο μπλογκ: "Ερείπια", απ' το Κινούμενο Καντάβρ (κατά κόσμο Σοφία Τζίμα). Αντιγράφω απ' το προφίλ της δημιουργού:

Το κινούμενο Καντάβρ (Cadavre Ambulant) είναι ένα τερατάκι που ζει σε ένα ερείπιο της οδού Ανθέων. Όμως περιφέρεται συνέχεια για να δει μήπως υπάρχουν ερείπια καλύτερα από το δικό του. Φωτογραφίζει διάφορα κτίρια και μετά ζωγραφίζει πάνω στις φωτογραφίες: Όσα είναι καινούρια τα κάνει ρημαγμένα και μουχλιασμένα, και όσα είναι ρημαγμένα τα κάνει ακόμα πιο ρημαγμένα και ζοφερά. Μετά γελάει κάπως χαιρέκακα. Κατά τα άλλα είναι πολύ φιλικό τερατάκι, αν και λιγομίλητο.

Όχι, δεν έχει καμία σχέση με μηχανάκια.

13/10/09

Ιστορία 3η: Gure bazterrak (*)

(*) "Τα μέρη μας", στη γλώσσα των Βάσκων.

Maite ditut maite
gure bazterrak, lanbroak
izkutztzen dizkidanean
Zer izkutatzen duen
ez didanean ikusten uzten
orduan hasten bainaiz
izkutukoa...
nere barruan bizten diren
bazter miresgarriak ikusten.

(Λένε τα παραπάνω στιχάκια του Mikel Laboa, στο πολύ περίπου: Λατρεύω τα μέρη μας όταν η ομίχλη τα κρύβει, όταν δεν μ' αφήνει να δω αυτό που σκεπάζει, γιατί είναι τότε που αλήθεια αρχίζω να βλέπω τα κρυφά μέρη που παίρνουν ζωή μέσα μου.)

Αυτά τα λόγια θα ήταν κανονικά παραπάνω κι από αρκετά για να περιγράψουν τις μέρες που περάσαμε στο San Sebastian και στα γύρω χωριουδάκια, στα παράλια του Ατλαντικού. Έλα όμως που το κοινό θέλει σεξ, βία και επικές αποδράσεις. Ποιος είμαι εγώ που θα του τα αρνηθώ?

Να 'μαι, λοιπόν, κάποια πολύ μικρή ώρα του πρωινού, κάτω από ένα υπόστεγο, στο κάμπινγκ που είχαμε στήσει, λίγο έξω απ' το San Sebastian, να τραβάω βαθιές, αργές, ρουφηξιές απ' το τσιγάρο και να μην πιστεύω ότι αυτό είναι μια αυγουστιάτικη νύχτα. Ομίχλη έχει σκεπάσει τα πάντα και τα φώτα στα δρομάκια φαίνονται αχνά μέσα στη Θολούρα. Ρίχνει καρέκλες. Ποταμάκια έχουν σχηματιστεί παντού και μέχρι να φτάσω στα λουτρά (όπου και το υπόστεγο) είχα γίνει μούσκεμα.

Δύο Γάλλοι πιτσιρικάδες (βία δεκαοχτάρηδες) με πλησιάζουν και ζητάνε τσιγάρο. Είναι τύφλα και βρίζουν τον καιρό. Μισά γαλλικά, μισά αγγλικά, μισά τρικλίσματα μου πιάνουν την κουβέντα. Είναι απ´ τη Βρετάνη και έχουν έρθει εδώ για καλοκαιρινές διακοπές. Εντυπωσιάζονται όταν μαθαίνουν ότι ήρθαμε απ' την Ελλάδα με τα μηχανάκια. Ο ένας πιστεύει ότι είμαστε μισότρελοι, ο άλλος γουστάρει τα μηχανάκια και καταλαβαίνει. Έχει και αυτός μηχανάκι, ένα Suzuki Van Van. Μπορεί να ήρθα μέχρι την άκρη της Ευρώπης αλλά βρήκα τον τύπο που πήρε αυτή τη μαλακία---άλλος δεν πρέπει να υπάρχει. Αναγκάζομαι να τους υποσχεθώ ότι του χρόνου θα πάμε στη Βρετάνη για να με αφήσουν ήσυχο. Φεύγουν, συνεχίζοντας να βρίζουν τον καιρό καθώς απομακρύνονται. Εγώ παραμένω στον κόσμο μου.

Μέχρι τώρα ο καιρός μας έχει φερθεί πολύ με το μαλακό. Λιακάδες, δροσούλες, άντε που-και-που λίγες συννεφιές. Αν εξαιρέσει κανείς, δηλαδή, το ανυπόφορο καμίνι μεταξύ Huesca και Pamplona που μας έδειξε μια και καλή ότι "εδώ είναι Ισπανία και αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσατε". Ένα καμίνι που έκανε τις ατέλειωτες ευθείες με τα διάσπαρτα χωριουδάκια και τα κόκκινα βράχια, δεξιά και αριστερά του δρόμου, να αντηχούν σαν νότες του Μορικόνε σε ταινία του Λεόνε και να περιμένεις όπου να 'ναι να δεις κάκτους και κοράκια να πετάνε από πάνω σου. "Ποιοι είστε εσείς, μωρέ, που θα περάσετε μεσημέρι από δω? Σαν πολύ θράσος δεν έχετε?". Αν εξαιρέσει κανείς αυτό το μικρό διάλυμα πραγματικότητας οι συνθήκες ήταν ειδυλλιακά μοτοσυκλετιστικές, βαρετά μεσογειακές, απρόσμενα καλόβολες.

Κοντά στη Huesca, Ισπανία, 18 Αυγούστου 2009. Photo by thou-vou. Near Huesca, Spain

Μέχρι τώρα, δηλαδή. Γιατί τώρα ο καιρός είχε αποφασίσει να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο. Η θάλασσα, στα δυο χιλιόμετρα από το κάμπινγκ, δεν ήταν το Αιγαίο, ήταν ο Ατλαντικός ωκεανός. Ωκεανός! Το 'πιασες? Με το που πατήσαμε τις ρόδες μας στο San Sebastian ο ουρανός είχε αρχίσει να κλείνει, τα σύννεφα να γεμίζουν μολύβι και αστραπές να χαρακώνουν που-και-που το γκρίζο στο βάθος, εκεί που ο ορίζοντας συναντά τη θάλασσα. Για δυο μέρες κράτησε, αλλά την τρίτη, αργά το βράδυ, οι βρύσες άνοιξαν. Άνοιξαν για τα καλά.

Την προηγούμενη και νωρίτερα το απόγευμα, βόλτα στην πόλη. Χαλαρά και ήρεμα. Μηδενικά χιλιόμετρα αυτές τις δύο μέρες. Η Donostia, όπως λένε οι Βάσκοι το San Sebastian, είναι πανέμορφη. Ακόμη περισσότερο γύρω απ' την μεγαλοπρεπή παραλία της και στις παλιές γειτονιές που βγαίνουν στο μικρό ψαράδικο λιμάνι. Ακόμη περισσότερο με αυτόν βαρύ καιρό που τόσο της πάει. Χλιδάτη, κυριλάτη, αρχοντική, αλλά συνάμα και λιγάκι αλήτικη. Ώρες-ώρες αντηχεί, ακόμη και σήμερα, έναν απόηχο από τον αέρα της μπελ επόκ, ανάκατα με μυρωδιές από τις δύσκολες και περίεργες εποχές που ακολούθησαν. Αξίζει τον κόπο να την περπατήσεις, να χωθείς στα σοκάκια, να βολτάρεις στην πλαζ, να δεις τη θάλασσα να τραβιέται διακόσια μέτρα μέσα το απόγευμα και να πνίγει τους μόλους το πρωί, αξίζει να την αράξεις σε ένα από τα ιδιότυπα "ταπάδικα", αξίζει να ανέβεις σε έναν από τους γύρω λόφους και την δεις από ψηλά (είτε με το φως της μέρας, είτε γεμάτη λαμπιόνια τη νύχτα).

San Sebastian, Χώρα των Βάσκων, 19 Αυγούστου 2009. Photo by MikeG San Sebastian

Γενικά το San Sebastian το λάτρεψα. Αν σας πάει ο δρόμος προς τα εκεί, να πάτε. Αν δεν σας πάει, πάλι να πάτε (για να μην λέμε και πολλά-πολλά και χάνουμε το νόημα).

Πίσω όμως στο υπόστεγο, με την νεροποντή να συνεχίζει ακάθεκτη. Σβήνω το τσιγάρο, και παίρνω τον δρόμο προς την σκηνή μέσα στην ομίχλη του έχει πνίξει τα πάντα. Μέσα στην σκηνή η Γεωργία κοιμάται του καλού καιρού.

Και επειδή αρέσκομαι γενικώς να παρουσιάζω νέους χαρακτήρες απροειδοποίητα, να κάνω εδώ μια παρένθεση λέγοντας ότι το ταξίδι αυτό---πέρα από όλα τ' άλλα---ήταν και το ταξίδι των απίστευτων συναντήσεων: Όταν συναντιέσαι σε ένα χωριουδάκι των Πυρηναίων με ένα μέλος της παρέας (λέγε με thou-vou) που "έτυχε" να βρίσκεται κάπου στην Ιταλική Ριβιέρα και είπε να "πεταχτεί" μέχρι τα σύνορα της Ισπανίας για να κάνετε το υπόλοιπο ταξίδι μαζί και όταν στον San Sebastian καταφθάνει, ουρανοκατέβατη, μια φίλη σου (η Γεωργία που εμφανίζεται μυστηριωδώς στην παραπάνω αφήγηση να κοιμάται στην σκηνή μου) από τη Βαρκελώνη για να συνεχίσετε μαζί μέχρι την Ανδόρα (και να φύγει από εκεί πάλι πίσω για τη Βαρκελώνη), αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη έχει μάλλον μικρύνει πολύ! Καλό είναι αυτό? Ξέρω 'γω? Μπορεί. Τέλος παρένθεσης.

Την πέφτω κι εγώ για ύπνο και συνειδητοποιώ ότι ξαπλώνω σε μια μικρή λίμνη. Εντάξει το να κοιμάσαι στις όχθες μιας λίμνης δεν είναι άσχημο, αλλά να κοιμάσαι μέσα στην λίμνη και όταν μάλιστα αυτή βρίσκεται μέσα στη σκηνή σου δεν είναι και τόσο ρομαντικό, όπως και να το κάνουμε. Και φυσικά η λίμνη περιορίζεται μόνο στη μεριά μου και το ροχαλητό από την άλλη άκρη της σκηνής συνεχίζει εκνευριστικά. Παραδόξως τίποτα από αυτά δεν είναι αρκετό να μου χαλάσει τη διάθεση. Κάνω μερικά πρόχειρα αντιπλημμυρικά έργα και σε λίγα λεπτά αρχίζω να παίρνω κι εγώ μέρος στο ρεσιτάλ.

Zarautz, Χώρα των Βάσκων, 21 Αυγούστου 2009. Photo by road spirit. Zarautz, Basque Country

To επόμενο πρωί, μετά από κάποιες κινήσεις αποκατάστασης των συνεπειών της βραδινής νεροποντής (στέγνωμα των υπνόσακων, μια καινούρια σκηνή της προκοπής που να μην μπάζει, κ.λπ) ξεκινάμε για μια βόλτα στα παράλια δυτικά του San Sebastian. Εγώ δικάβαλος με τη Γεωργία, ο thou-vou και ο έτερος Νίκος (κάτα κόσμο Sonik). Ο Γιάννης και ο Μάικ είχαν πάει να πλύνουν του κινητό του Γιάννη στον Ωκεανό (γιατί, ποτέ δεν κατάλαβα). Η διαδρομή αυτή απλά δεν περιγράφεται με λόγια: Φανταστείτε τα λιμανάκια της δικής μας παραλιακής, για πολλά περισσότερα χιλιόμετρα, με άσφαλτο πίστας, στα δεξιά σου θάλασσα τσαμπουκαλεμένη, καιρό βαρύ κι ασήκωτο και που και που λίγη βροχή. Ο δρόμος είναι βρεγμένος, αλλά κρατάει τρελά. Ούτε λευκές διαχωριστικές σε ενοχλούν ούτε τίποτα. Αν και δικάβαλος συνεχώς ανεβάζω ρυθμό. Έχω τον thou-vou πίσω μου και τον χρησιμοποιώ σαν "reality check" (βρήκα άνθρωπο θα μου πείτε, αλλά τι να κάνουμε). Αν δεν μακραίνει, σημαίνει ότι πάει και πιο γρήγορα, μάλλον δε θα πέσουμε. Γκάζι πιο άφοβα σε βρεγμένο δρόμο δεν έχω ανοίξει ποτέ μου, το ομολογώ. Φτάνουμε στο Mutriku και κατεβαίνουμε στο μικρό ψαράδικο λιμάνι. Στην είσοδο του χωριού μια ταμπέλα σε καλωσορίζει σε διάφορες γλώσσες. Το καλωσόρισμα στα Ισπανικά είναι σβησμένο με μαύρο σπρέι. Την αράζουμε σε ένα μικρό ταβερνάκι στην άκρη της προκυμαίας που σερβίρει αποκλειστικά σαρδέλες στα κάρβουνα, σκουμπρί μαγειρευτό και κοτόπουλα στη σούβλα. Αντί για τραπέζια έχει μεγάλους πάγκους και είναι γεμάτο ντόπιους. Τρώμε καλά.

Από το Mutriku, με τα στομάχια γεμάτα, γυρίζουμε πίσω, με σαφώς χαλαρότερους ρυθμούς, μέχρι τη Zumaia και ανεβαίνουμε στο εκκλησάκι του San Telmo. Η θέα από εκεί στην παραλία Itzurun είναι απίστευτη. Τα απόκρημνα, φαγωμένα απ' το κύμα, βράχια κάνουν χαμηλά στο βάθος λίγο χώρο για μια λεπτή λωρίδα αμμουδιάς. Μερικοί σέρφερ διακρίνονται, μικροί σαν μυρμήγκια, να παίζουν με τα κύματα. Ο καιρός έχει αρχίσει να ανοίγει κάπως. Την αράζουμε για κάνα μισάωρο στην αυλή της εκκλησίας χαζεύοντας τον ατέλειωτο ορίζοντα πάνω απ' τη θάλασσα.

Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω από που ξεκίνησα και που έχω φτάσει αλλά δεν το χωράει ο νους μου. Βρισκόμαστε κοντά δέκα μέρες στο δρόμο και τα σημεία αναφοράς αρχίζουν να καταρρέουν. Έχει αρχίσει πια αυτή η περίεργη αίσθηση που με συνοδεύει πάντα στα πολυήμερα μακρινά ταξίδια. Αισθάνομαι χαμένος. Ο ομφάλιος λώρος με το καβούκι μου έχει αρχίσει να κόβεται. Υπάρχει μόνο ο δρόμος, η μηχανή και οι συνταξιδιώτες. Όλα τα άλλα είναι απλά μια ταινία που διαδραματίζεται γύρω μας: Εμείς είμαστε σταθεροί, το τοπίο είναι αυτό που κινείται. Η προστατευτική φούσκα της καθημερινότητας έχει αρχίσει να διαλύεται. Ο χρόνος κυλάει περίεργα και οι εικόνες ανακατεύονται μεταξύ τους. Οι κορυφές των Άλπεων, οι κοιλάδες στα Πυρηναία, το κύμα του Ατλαντικού, τα άπειρα χωριά, οι πόλεις, η σκηνή που έγινε μούσκεμα χθες το βράδυ, οι βαλίτσες στο μηχανάκι κολλημένες με γκάφερ, η πλατεία στο Gap, η λίμνη όπου διανυκτερεύσαμε πλησιάζοντας στην Παμπλόνα, το ποτάμι κοντά στο Massat που στις όχθες του την πέσαμε για ύπνο ένα μεσημέρι, οι πύργοι της Αβινιόν δίπλα στο Ρήνο, η ατέλειωτη λωρίδα της ασφάλτου, όλα ανακατεύονται μεταξύ τους και προσπαθούν να βρουν την δική τους ποιητική σειρά---γιατί μόνο αυτή, τελικά, έχει νόημα: Αυτή η θολούρα, αυτός ο ζαβλαμάς ακριβώς, και τίποτε άλλο, είναι τελικά η αλήθεια---τα άλλα όλα είναι ψευδαισθήσεις.

Μαλακίες, κι εγώ δεν καταλαβαίνω τι γράφω.

Βγαίνω απ το τρυπάκι και τραβάω μια γερή τζούρα απ' τον υγρό ακόμη αέρα. Ο ήλιος έχει βγει για τα καλά και έχει αρχίσει να ζεσταίνει. Τα παιδιά ετοιμάζονται να γυρίσουν πίσω στο κάμπινγκ. Η Γεωργία θέλει να πάμε ανατολικά μέχρι το Biarritz. Και δεν πάμε?

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Zumaia, Basque Country, 21 Αυγούστου 2009. Photo by road spirit. Zumaia, Basque Country

9/10/09

Killinger und Freund (Γερμανία 1935)

Κι εκεί που λες ότι τα έχεις δει όλα και κανένα μηχανάκι δε σου φαίνεται περίεργο πια, βλέπεις κάτι σαν κι αυτό: Killinger und Freund

Πρόκειται για ένα Killinger und Freund κατασκευασμένο στο Μόναχο το 1935. Πέρα από το απίστευτο αρτ-ντεκό ντιζάιν, μαθαίνεις ότι το κατασκεύασμα αυτό έχει κίνηση στον μπροστινό τροχό και τρικύλινδρο δίχρονο μοτέρ τοποθετημένο μέσα στο μπροστινό φτερό. Η διάταξη των κυλίνδρων είναι---και αυτή---εξαιρετικά ιδιόμορφη: στην ουσία πρόκειται για τρεις μονοκύλινδρους κινητήρες σε συσκευασία του ενός, σε μια ιδιότυπη αστεροειδή διάταξη. Killinger un Freund Engine Killinger und Freund Engine

5/10/09

Θέλεις να μάθεις για τις εκλογές?

... Θέλεις να μάθεις για τις εκλογές? Θα σου πω για τις εκλογές. Φαντάσου ότι είσαι κλειδωμένος σε ένα τεράστιο περιθωριακό νάιτ-κλαμπ γεμάτο τελειωμένους, πουτάνες, φρικιά και ακατονόμαστα όντα που γουστάρουν να βιάζουν πιτ-μπουλ για πλάκα. Και δε σε αφήνουν να φύγεις αν όλοι δεν ψηφίσετε για το τι θα κάνετε το βράδυ. Εσύ γουστάρεις να την αράξεις και να δεις τηλεόραση. Αυτοί γουστάρουν να κάνουν σεξ με νορμαλ ανθρώπους με μαχαίρια, όπλα και ολοκαίνουρια σεξουαλικά όργανα που ούτε καν ήξερες ότι υπάρχουν. Οπότε εσύ ψηφίζεις τηλεόραση και όλοι οι άλλοι, κανενός εξαιρουμένου, ψηφίζουν να σε γαμήσουν με σιδερολοστούς. Αυτό είναι οι εκλογές! Να' στε καλά. ...

-- Warren Ellis, Transmetropolitan Vol. 3: Year of the Bastard (απόδοση δικιά μου) Spider Jerusalem on voting

4/10/09

Δεν γίνονται αυτά τα πράματα...

Επειδή λέμε τα στραβά, ας πούμε, έτσι για αλλαγή, και τα ίσια!

Πριν φύγω για το ταξίδι στα Πυρηναία και στη χώρα των Bάσκων, για την ακρίβεια---και για κακή μου τύχη---την ημέρα ακριβώς που έφευγα, φορτωμένος με τα μπαγκάζια και σε απόσταση όχι παραπάνω από 300 μέτρα από το σπίτι μου, γυναίκα οδηγός, στον κόσμο της, παραβιάζει προτεραιότητα και με χτυπάει σε διασταύρωση, απ' το πλάι, στο ύψος περίπου της πλαϊνής βαλίτσας.

Ευτυχώς η ταχύτητα (και των δυο μας) ήταν μικρή και παρότι έπεσα την έβγαλα χωρίς τραυματισμούς και άλλα ντράβαλα. Το μηχανάκι επιφανειακές, μεν, αλλά αρκετές ζημιές: Βαλίτσες ραγισμένες (η μία απ' το χτύπημα η άλλη απ' την πτώση), γρατσουνιές και ψιλοσπασιματάκια στο φέρινγκ, μανέτα φρένου σπασμένη, φλας σπασμένο, πεντάλ φρένου στραβωμένο, καθρέπτης γρατζουνισμένος, βάσεις βαλιτσών στραβωμένες, τιμόνι ελαφρά στραβωμένο, κ.λπ.

Για καλή μου τύχη καμιά απ' τις ζημιές δεν ήταν αρκετά σοβαρή (λειτουργικά) ώστε να χρειαστεί να ακυρώσω το ταξίδι.

Πέρα απ' την μαλακία που έκανε, η οδηγός του αυτοκινήτου ήταν κατά τα άλλα πολύ εντάξει. Ζήτησε συγνώμη δεκάδες φορές, προσφέρθηκε να βοηθήσει με κάθε τρόπο και υπέγραψε φιλική δήλωση ευθύνης επιτόπου.

Επιστρέφοντας από το ταξίδι, την επόμενη κιόλας ημέρα, πήγα το μηχανάκι στο συνεργείο, ήρθε εκτιμητής της ασφαλιστικής μου και δέχτηκε πλήρως την έκθεση του μηχανικού με όλες τις εργασίες και τα ανταλλακτικά (κόστος κάτι παραπάνω από 2000 ευρώ).

Τα ανταλλακτικά παραγγέλθηκαν, έφτασαν και πριν από κάνα δυο μέρες, το απόγευμα, πήρα το μηχανάκι επισκευασμένο, μαζί με τα σχετικά τιμολόγια.

Το επόμενο πρωί όπλισα τον εαυτό μου με θάρρος, περιμένοντας ομηρικές μάχες και πήρα τηλέφωνο την ασφαλιστική μου:

- Καλημέρα, λέγομαι έτσι, είμαι κάτοχος της υπ. αριθμ. τάδε μοτοσυκλέτας και παίρνω προκειμένου να αποζημιωθώ για ένα ατύχημα που είχα τότε.
- Έχετε επισκευάσει τη μοτοσυκλέτα?
- Ναι
- Έχετε τα τιμολόγια στα χέρια σας?
- Ναι
- Ποιο είναι το συνολικό ποσό
- 2100 ευρώ.
- Πολύ ωραία, περάστε με τα τιμολόγια να πληρωθείτε!
- Δηλαδή μπορώ να περάσω σήμερα?
- Ναι, μέχρι τις 2.

Για να μην τα πολυλογώ, σε είκοσι λεπτά ήμουν εκεί και σε άλλα δέκα με δεκαπέντε είχα την επιταγή στα χέρια μου---χωρίς καμία περικοπή, χωρίς την παραμικρή κουβέντα, χωρίς κανένα παζάρεμα.

Και ερωτώ κύριοι: Που βαδίζουμε ως κοινωνία αν δεν μπορείς ούτε με την ασφαλιστική σου να τσακωθείς αποτελεσματικά? Οι δικηγόροι, δηλαδή, τι θα κάνουν? Κλέφτες θα γίνουν?

Αυτά.

Υ.Γ. Η εν λόγω ασφαλιστική είναι η INTERAMERICAN. Δεν έχω καμία σχέση με την επιχείρηση, απλά από αυτή---και μόνο---την συναλλαγή μαζί τους δηλώνω ευχαριστημένος πελάτης.

Isle of Man TT 2009

Απίστευτα slow motion απ' το ΤΤ του 2009 στο isle of Man. Εξαιρετική φωτογραφία, μοναδικό μπαλέτο μηχανών και αναβατών. Προσέξτε τη λειτουργία των αναρτήσεων, προσέξτε πλαίσια-νταμάρια να λαστιχιάζουν σαν ζυμάρι κάτω απ' την καταπόνηση. Προσέξτε τη φλόγα απ' τις εξατμίσεις γύρω στο 2:50, το πουλί που πετάγεται τρομαγμένο μέσα απ' τα χορτάρια στο 01:10... Τι να λέμε τώρα! Δείτε το φουλ-σκριν και σε υψηλή ανάλυση.