20/9/09

Ιστορία 1η: Of mice and men

- Κρούκη τι νούμερο κράνος φοράς?
- Medium, γιατί?
- Μου κάνει! Κατάσχεται!

Ότι αυτές θα ήταν οι πρώτες μου κουβέντες όταν συναντήθηκα το πρωί με τα παιδιά στο περίπτερο---τη μέρα της αναχώρησης για το ταξίδι στη χώρα των Βάσκων---και να μου το λέγανε δε θα το πίστευα... μα τη μπαναγία! Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα απ' την αρχή, μπας και βγάλετε νόημα (εγώ έχω εγκαταλείψει την προσπάθεια, εδώ και καιρό).

Τα προμηνύματα ξεκίνησαν την προηγούμενη Πέμπτη, μια βδομάδα πριν την αναχώρηση όταν, πίνοντας καφεδάκι στο Τσάο, ο Κρούκης μου λέει:

- Αύριο μετά το ΔΣ, κατά τις 12 (το βράδυ), πάμε μία μέχρι Σούνιο, μια και θα έχω το SV.
- Χαλαρά θα πάμε?
- Ναι ρε, βόλτα, όπως πάντα
- Αν είν' έτσι άσε καλύτερα, έχω ταξίδι την άλλη βδομάδα και δε λέει να πέφτουμε.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή σκάει μύτη ο Σταύρος (κατά κόσμο Κατάνας) με το καινούριο του μηχανάκι. Ολοκαίνουριο. Ένα GSX-750, αερόψυκτο, χωρίς ίχνος πλαστικού επάνω του, βαμμένο (πριν από καμιά δεκαριά χρόνια) σε τέσσερα διαφορετικά χρώματα, με καλώδια να κρέμονται από παντού και δυο φώτα από αυτοκίνητο (μάλλον από κάποιο παλιό BMW) στερεωμένα με tie-wraps επάνω στην τιμονόπλακα. Να το βλέπεις και να λες: "Αυτό μόλις βγήκε από σετ λόου-μπάτζετ ρημέικ του Μάντ Μαξ."

Τέτοια σημάδια δεν τα αγνοείς, θα μου πείτε---και θα 'χετε δίκιο βουνό---άλλα με είχε συνεπάρει το ένα και τ' άλλο και τότε δεν έδωσα την πρέπουσα σημασία.

Φαστ φόργουαρντ, λοιπόν, στην Τετάρτη 12 Αυγούστου τα χαράματα, με την αφεντιά μου να ρουφάει τις τελευταίες γουλιές του καφέ και να ετοιμάζεται να αναχωρήσει για τη μεγάλη περιπέτεια. Το μηχανάκι έτοιμο και φορτωμένο, πλυμένο και λαδωμένο, να βγαίνει απ' το γκαράζ με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Ραντεβού με τα ρεμάλια στο γνωστό περίπτερο.

Χαράματα είναι, Τετάρτη είναι, ας πάμε από κέντρο. Θήρωνος, Κόνωνος, Εργοτίμου, Πρατίνου, ΓΚΑΠ, υπόνομος. Δύο τα προβλήματα: (α) γιατί το πρόσωπό μου είναι κολημμένο σε έναν υπόνομο (ενώ θα έπρεπε να βλέπει, ξέρω γω, το δρόμο παρακάτω) και (β) γιατί το μηχανάκι είναι από πάνω μου, αντί εγώ να είμαι πάνω σε αυτό? Συλλογιζόμενος αυτά τα αιώνια υπαρξιακά ερωτήματα---και ενώ μια σκέψη αρχίζει να σχηματίζεται στο μυαλό μου, το περίγραμμα της οποίας μοιάζει καταπληκτικά με το "την κάτσαμε τη βάρκα"---ένα μοιρολόι μου διακόπτει τον ειρμό.

-"Αχ τι έπαθα, το σκότωσα το παιδί" και τέτοια.
-"Τράβα μωρή το μηχανάκι να σηκωθώ, δεν έπαθα τίποτα, καλά είμαι", λέω στον υπόνομο.
-"Ναι, ναι", απαντάει η μαινάδα και ασκεί με το μικρό της δαχτυλάκι, φαντάζομαι, δύναμη ακριβώς 2.5 κιλών στο μηχανάκι το οποίο (όλως παραδόξως) αρνείται να μετακινηθεί.

Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, με την βοήθεια περαστικών το μηχανάκι σηκώνεται. Εγώ απομακρύνομαι απ' τον υπόνομο και σκέφτομαι "Πυρηναία ήθελες αγόρι μου? Μέχρι την Πρατίνου και καλά είναι!" παίρνοντας τηλέφωνο το Κρούκη (που θα ερχόταν στο περίπτερο να μας ξεπροβοδήσει) να του δώσω άκυρο, ενώ ταυτόχρονα κατεβάζω καντήλια στην κλαίουσα νεαρά.

Έχοντας εκτονωθεί κάπως και μετά από ένα τσιγαράκι, κάνω μια πρόχειρη αποτίμηση των ζημιών: Γρατσουνιές και ραγίσματα στα πλαστικά, μικρά σπασιματάκια στις βαλίτσες, μανέτα φρένου οφ, ζελατίνα κράνους οφ. Επειδή τα φρένα είναι---ως γνωστό---για τις κότες, το μόνο ουσιαστικό θέμα είναι η ζελατίνα του κράνους. Τηλέφωνο λοιπόν ξανά στον Κρούκη, "απίκο, έρχομαι!" και καρφί για το περίπτερο (επιτυχημένα αυτή τη φορά).

Ξεμπερδέψαμε από τους οιωνούς και το ταξίδι είχε αρχίσει...

(Μανέτα άλλαξα στην Πάτρα---καθαρά για αισθητικούς λόγους, έτσι!)

Κάνες, Γαλλία, 25 Αυγούστου 2009. Photo by thou-vou Cannes Riviera Hotel

1 σχόλιο:

παπί είπε...

Η πιο γαμάτη περιγραφή ατυχήματος που έχω διαβάσει ποτέ!! Αγρατσούνιστος από εδω και πέρα εύχομαι!