23/9/09

Ιστορία 2η: Νεραϊδότοπος

Η διαδρομή από το Mont Louis μέχρι την Prades είναι κόλαση. Δε σε αφήνει να αγιάσεις ακόμη και αν είσαι καλόγερος, έχεις πάρει όρκο αγνότητας και σε έχουν ευνουχίσει κι από πάνω. Εξήντα χιλιόμετρα σφιχτό, κατηφορικό, χωρίς ανάσα στροφιλίκι, σε δρόμο φαρδύ, με απανωτά πέταλα, φουρκέτες και εσάκια, χωμένο σε πλαγιές και φαράγγια και που-και-που ένα χωριουδάκι παραμυθένιο, λες και βγήκε απ' τις σελίδες γοτθικού μυθιστορήματος. Πάνω απ' όλα, όμως, είναι αυτή η άσφαλτος: Μαύρη-κατράμι, φρεσκοστρωμένη, τραχιά σαν γυαλόχαρτο, να χάνεται βουτώντας κάτω και αριστερά μπροστά σου και να τη βλέπεις μετά τη στροφή, στο βάθος, να φιδογυρίζει ώσπου να ξαναχαθεί πίσω απ' την επόμενη πτυχή του βουνού. Οι λευκές διαχωριστικές γραμμές τέλειες, φωτεινές, αψεγάδιαστες, σαν σημάδια από κιμωλία πάνω σε ολοκάθαρο μαυροπίνακα, να σου λένε: "Μάγκα μου εδώ σε θέλω. Εδώ δεν έχει φοβάμαι, γλιστράω, έχει λακκούβες και άλλες μαλακίες. Αν δεν το στύψεις εδώ, είσαι κότα. Πάει και τέλειωσε! Ελαφρυντικά δεν παίζουν."

Αυτά περίπου σκεφτόμουν αραγμένος στην άκρη του δρόμου, μπροστά από έναν κυκλικό κόμβο, λίγο πριν την Prades. Άναβα τρίτο ή τέταρτο τσιγάρο και η μηχανή πάνω στο πεζοδρόμιο είχε σταματήσει προ πολλού το τσίκι-τσίκι και είχε αρχίσει να κρυώνει. Μπροστά μου μια ταμπέλα δείχνει αριστερά για "Catllar, Mosset, Col de Jau". Στο χάρτη "D14", λευκή γραμμή, λεπτή σαν τρίχα, ανθυποεπαρχιακός.

Το γενικό πλάνο της μέρας είχε κάπως έτσι: Στήσιμο νωρίς, πριν το μεσημέρι, σε κάμπινγκ στο Quillan, μετά μια κυκλική διαδρομή μέχρι το Mont Louis μέσω του Col de Port και πάλι πίσω στο Quillan από άλλο δρόμο. Αυτός ο "άλλος δρόμος" ήταν ανατολικά μέχρι την Prades και μετά βόρεια στον επαρχιακό που περνάει απ' το Col de Jau---τόσο μικρός που μόνο οι πιο αναλυτικοί απ' τους χάρτες που είχαμε μαζί μας τον έδειχναν. Η διαδρομή μέχρι το Mont Louis ήταν η πρώτη μας πραγματική επαφή με τα Πυρηναία και μας είχε αφήσει... μαλάκες! Άρχιζε κατάφυτη ανάμεσα σε σχεδόν-κατακόρυφες πλαγιές και ποτάμια και ανέβαινε απότομα, από σχετικά κακοτράχαλο δρόμο, μέχρι να φτάσει σε αλπικά υψόμετρα όπου η βλάστηση υποχωρούσε για να δώσει τη θέση της σε καταπράσινα λιβάδια. Στο ψηλότερο σημείο μια μικρή λίμνη να αντανακλά τον ουρανό: Βαθύ μπλε και μπαμπακένια συννεφάκια λες και βγήκε απ' τις σελίδες της Χάιντη. Από εκεί και κάτω η ποιότητα του οδοστρώματος συνεχώς βελτιωνόταν, μέχρι το Mont Louis όπου άρχιζε επίσημα "η λύσσα η κακιά".

Είχε περάσει κοντά μισή ώρα από τότε που είχα σταματήσει και τα ρεμάλια ακόμη να φανούν. Εντάξει, τόσο κουλάδι δεν μπορεί να είναι κανένας. Τρεις πιθανότητες έπαιζαν: Ή κάπου είχαν πέσει ή με περίμεναν πιο πριν νομίζοντας ότι με έχουν περάσει ή είχαν στρίψει κάπου νωρίτερα. Καβαλάω και γυρίζω πίσω για καμιά εικοσαριά χιλιόμετρα προσέχοντας στις διασταυρώσεις μήπως δω κάποια που θα μπορούσαν να έχουν πάρει. Μπα! Ο Γιάννης και χάρτες έχει και προσανατολισμό που γενικώς δουλεύει. Τόσο λάθος δεν θα έχουν κάνει. Πίσω πάλι στη διασταύρωση. Κινητό αφόρτιστο, οπότε... "you 're on your own, mate".

Παίρνω λοιπόν μόνος μου το δρόμο προς το Col de Jau. Έχει πάει απόγευμα για τα καλά και σύννεφα τσαμπουκαλεμένα έχουν αρχίσει να μαζεύονται προς την γενική κατεύθυνση που κινούμαι. Αφήνω πίσω μου το Catllar και καθώς ανεβαίνω ο δρόμος όλο και στενεύει. Το στροφιλίκι γίνεται όλο και πιο κλειστό και τα σημάδια του πολιτισμού αραιώνουν. Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω, στην μέση του πουθενά, θαμμένο μέσα στα δέντρα, ένα πέτρινο σπίτι. Σε μια μικρή ξύλινη αποθήκη δίπλα του βλέπω, απ' την μισάνοιχτη πόρτα, έναν τύπο να γυαλίζει ένα μαύρο εζβί. Περίεργοι άνθρωποι ζουν εδώ, σκέφτομαι, καθώς ένα ρίγος με διαπερνά---μάλλον από την υγρασία που έχει αρχίσει να βαράει κόκκινα. Κίνηση μηδέν. Ούτε αυτοκίνητο, ούτε μηχανάκι, ούτε ποδήλατο, ούτε άνθρωπος, ούτε ζώο. Κινούμαι στο πουθενά. Ο δρόμος στενεύει περισσότερο. Είμαι σίγουρος ότι κάπου έχω χαθεί, αλλά εξίσου σίγουρος είμαι ότι διασταύρωση δεν πέρασα.

Έχω ανέβει αρκετά και ο ουρανός έχει σκοτεινιάσει για τα καλά. Έχει τρελή υγρασία και πλέον κάνει ψύχρα. Μυρίζει βροχή πολύ έντονα. Ο δρόμος πια είναι κάτι λιγότερο από μια λωρίδα, τραχύς, γεμάτος λακκούβες και σαμαράκια. Σε κάθε τυφλή στροφή αναγκάζομαι να κορνάρω για κάνω την παρουσία μου αντιληπτή σε περίπτωση που κάποιος έρχεται απ' την αντίθετη κατεύθυνση (όχι ότι έρχεται κανένας). Περνάω τον αυχένα (στα 1500 περίπου μέτρα---όπως είδα αργότερα) και αρχίζω να κατεβαίνω με τις πρώτες ψιχάλες να πέφτουν στη ζελατίνα του κράνους μου. Η βλάστηση αρχίζει να πυκνώνει και σύντομα βρίσκομαι μέσα σε δάσος. Δάσος πυκνό και άναρχο, υγρό, σκοτεινό και αδιαπέραστο. Χώμα δεν βλέπεις κάτω. Τα ελάχιστα κενά τα έχουν κλείσει ερμητικά φτέρες και βρύα. Νερά παντού, ψιχάλα και ομίχλη. Ο δρόμος είναι στενός σαν μονοπάτι και τα δέντρα τον έχουν σκεπάσει κρύβοντας τον σκοτεινιασμένο ουρανό. Από στιγμή σε στιγμή περιμένω νεράιδες να ξεπροβάλλουν μπροστά μου. Σε κάποιες στροφές είμαι σίγουρος ότι ακούω φωνές, τραγούδια και σφυρίγματα. Η λογική λέει ότι φταίει η ζελατίνα του κράνους---που δεν κλείνει καλά---και το τοπίο που παίζει παιχνίδια με την ψυχολογία μου. Καλού-κακού, πάντως, δε θα 'θελα να με πιάσει βράδυ εδώ πάνω.

Κινούμαι με το τελευταίο φως της μέρας. Παρά τον στενό και κακοτράχαλο δρόμο ανεβάζω ρυθμό. Πάω αρκετά γρήγορα. Έχω την αίσθηση ότι κάτι με ακολουθεί πίσω μου, αλλά κάθε φορά που κοιτάζω στους καθρέπτες βλέπω άδειο δρόμο και ομίχλη. Με την τρίχα κάγκελο βλέπω την βλάστηση να αραιώνει λίγο και ένα χωριό να ξεπροβάλει μέσα στο πουθενά. Μικρό, σιωπηλό, πέτρινο, γκρίζο, έρημο. Σπίτια κλειστά, δρόμοι βρεγμένοι, η πλατεία άδεια. Ένας παππούς κάθεται στο υπόστεγο έξω από ένα σπίτι και μου χαμογελάει περίεργα. Βγαίνω από το χωριό και το δάσος επιβάλει πάλι την κυριαρχία του στο δρόμο πνίγοντάς τον ολόγυρα.

Στους καθρέπτες μου εμφανίζεται ένα κόκκινο Ρενό-5. Ο δρόμος είναι σε κακή κατάσταση: Λακκούβες, σπασιματάκια και πολύ χαλίκι σε κάθε στροφή. Πάω αρκετά γρήγορα, αλλά το Ρενό πίσω μου δεν ξεμακραίνει. Ανοίγω το γκάζι περισσότερο. Σε δυο-τρεις στροφές χάνω το πίσω στο χαλίκι και οι σφυγμοί μου ανεβαίνουν. Το Ρενό έχει αρχίσει να απομακρύνεται αλλά ακόμη παραμένει στους καθρέπτες μου. Ο τύπος με κυνηγάει, δεν εξηγείται αλλιώς! Πάω πλέον όσο πιο γρήγορα μπορώ και με δυσκολία καταφέρνω να χαθώ απ' το οπτικό του πεδίο.

Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω το δάσος υποχωρεί και σχεδόν αυτόματα η βροχή σταματάει, η ομίχλη κόβεται μαχαίρι και ο ουρανός αρχίζει να καθαρίζει. Φτάνω στον κεντρικό δρόμο---λίγο πριν το Axat---και η ψυχολογία μου παίρνει τα πάνω της. Κόβω ρυθμό και χαλαρώνω. Κίνηση, αυτοκίνητα, μηχανάκια. Καλώς ήρθατε, ξανά, στον κόσμο των ανθρώπων. Κάνει ζέστη. Το κόκκινο Ρενό με φτάνει και με προσπερνά. Στην θέση του οδηγού μια ξανθιά γυναίκα και, μα το Θεό, μπορεί να με γελούν και τα μάτια μου, αλλά εκείνη τη στιγμή θα έπαιρνα όρκο ότι είδα σουβλερά αυτιά!

Κάνω τα τελευταία είκοσι-τριάντα χιλιόμετρα με χαλαρούς ρυθμούς και φτάνω στο κάμπινγκ στο Quillan. Τα παιδιά έχουν φτάσει πριν από λίγο και με περιμένουν. Που ακριβώς χαθήκαμε, πως, και αν τελικά κάναμε την ίδια διαδρομή, ποτέ δεν κατάλαβα. Μπορεί σε κάποια πονηρή διασταύρωση να έστριψα σε μια παράλληλη διάσταση και να πέρασα ξώφαλτσα απ' την νεραιδοχώρα... δεν ξέρω...

Εγώ πάντως δεν τα πιστεύω αυτά τα πράματα.

Lac de Matemale, France, August 16, 2009. Photo by MikeG. Lac de Matemale

21/9/09

Star Wars

Η καταστροφή του Death Star, ένα χρόνο μετά.

Star Wars και οικολόγοι ακτιβιστές.

Γυμναστήριο για Jedi.

20/9/09

Ιστορία 1η: Of mice and men

- Κρούκη τι νούμερο κράνος φοράς?
- Medium, γιατί?
- Μου κάνει! Κατάσχεται!

Ότι αυτές θα ήταν οι πρώτες μου κουβέντες όταν συναντήθηκα το πρωί με τα παιδιά στο περίπτερο---τη μέρα της αναχώρησης για το ταξίδι στη χώρα των Βάσκων---και να μου το λέγανε δε θα το πίστευα... μα τη μπαναγία! Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα απ' την αρχή, μπας και βγάλετε νόημα (εγώ έχω εγκαταλείψει την προσπάθεια, εδώ και καιρό).

Τα προμηνύματα ξεκίνησαν την προηγούμενη Πέμπτη, μια βδομάδα πριν την αναχώρηση όταν, πίνοντας καφεδάκι στο Τσάο, ο Κρούκης μου λέει:

- Αύριο μετά το ΔΣ, κατά τις 12 (το βράδυ), πάμε μία μέχρι Σούνιο, μια και θα έχω το SV.
- Χαλαρά θα πάμε?
- Ναι ρε, βόλτα, όπως πάντα
- Αν είν' έτσι άσε καλύτερα, έχω ταξίδι την άλλη βδομάδα και δε λέει να πέφτουμε.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή σκάει μύτη ο Σταύρος (κατά κόσμο Κατάνας) με το καινούριο του μηχανάκι. Ολοκαίνουριο. Ένα GSX-750, αερόψυκτο, χωρίς ίχνος πλαστικού επάνω του, βαμμένο (πριν από καμιά δεκαριά χρόνια) σε τέσσερα διαφορετικά χρώματα, με καλώδια να κρέμονται από παντού και δυο φώτα από αυτοκίνητο (μάλλον από κάποιο παλιό BMW) στερεωμένα με tie-wraps επάνω στην τιμονόπλακα. Να το βλέπεις και να λες: "Αυτό μόλις βγήκε από σετ λόου-μπάτζετ ρημέικ του Μάντ Μαξ."

Τέτοια σημάδια δεν τα αγνοείς, θα μου πείτε---και θα 'χετε δίκιο βουνό---άλλα με είχε συνεπάρει το ένα και τ' άλλο και τότε δεν έδωσα την πρέπουσα σημασία.

Φαστ φόργουαρντ, λοιπόν, στην Τετάρτη 12 Αυγούστου τα χαράματα, με την αφεντιά μου να ρουφάει τις τελευταίες γουλιές του καφέ και να ετοιμάζεται να αναχωρήσει για τη μεγάλη περιπέτεια. Το μηχανάκι έτοιμο και φορτωμένο, πλυμένο και λαδωμένο, να βγαίνει απ' το γκαράζ με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Ραντεβού με τα ρεμάλια στο γνωστό περίπτερο.

Χαράματα είναι, Τετάρτη είναι, ας πάμε από κέντρο. Θήρωνος, Κόνωνος, Εργοτίμου, Πρατίνου, ΓΚΑΠ, υπόνομος. Δύο τα προβλήματα: (α) γιατί το πρόσωπό μου είναι κολημμένο σε έναν υπόνομο (ενώ θα έπρεπε να βλέπει, ξέρω γω, το δρόμο παρακάτω) και (β) γιατί το μηχανάκι είναι από πάνω μου, αντί εγώ να είμαι πάνω σε αυτό? Συλλογιζόμενος αυτά τα αιώνια υπαρξιακά ερωτήματα---και ενώ μια σκέψη αρχίζει να σχηματίζεται στο μυαλό μου, το περίγραμμα της οποίας μοιάζει καταπληκτικά με το "την κάτσαμε τη βάρκα"---ένα μοιρολόι μου διακόπτει τον ειρμό.

-"Αχ τι έπαθα, το σκότωσα το παιδί" και τέτοια.
-"Τράβα μωρή το μηχανάκι να σηκωθώ, δεν έπαθα τίποτα, καλά είμαι", λέω στον υπόνομο.
-"Ναι, ναι", απαντάει η μαινάδα και ασκεί με το μικρό της δαχτυλάκι, φαντάζομαι, δύναμη ακριβώς 2.5 κιλών στο μηχανάκι το οποίο (όλως παραδόξως) αρνείται να μετακινηθεί.

Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, με την βοήθεια περαστικών το μηχανάκι σηκώνεται. Εγώ απομακρύνομαι απ' τον υπόνομο και σκέφτομαι "Πυρηναία ήθελες αγόρι μου? Μέχρι την Πρατίνου και καλά είναι!" παίρνοντας τηλέφωνο το Κρούκη (που θα ερχόταν στο περίπτερο να μας ξεπροβοδήσει) να του δώσω άκυρο, ενώ ταυτόχρονα κατεβάζω καντήλια στην κλαίουσα νεαρά.

Έχοντας εκτονωθεί κάπως και μετά από ένα τσιγαράκι, κάνω μια πρόχειρη αποτίμηση των ζημιών: Γρατσουνιές και ραγίσματα στα πλαστικά, μικρά σπασιματάκια στις βαλίτσες, μανέτα φρένου οφ, ζελατίνα κράνους οφ. Επειδή τα φρένα είναι---ως γνωστό---για τις κότες, το μόνο ουσιαστικό θέμα είναι η ζελατίνα του κράνους. Τηλέφωνο λοιπόν ξανά στον Κρούκη, "απίκο, έρχομαι!" και καρφί για το περίπτερο (επιτυχημένα αυτή τη φορά).

Ξεμπερδέψαμε από τους οιωνούς και το ταξίδι είχε αρχίσει...

(Μανέτα άλλαξα στην Πάτρα---καθαρά για αισθητικούς λόγους, έτσι!)

Κάνες, Γαλλία, 25 Αυγούστου 2009. Photo by thou-vou Cannes Riviera Hotel

18/9/09

Η ερωτική ζωή της σαρδέλας του Ατλαντικού

Εντάξει, πάνε κοντά τρεις βδομάδες που γυρίσαμε, τα πράγματα τα βόλεψα στις ντουλάπες, τις φωτογραφίες τις ψιλο-οργάνωσα, άλλη δικαιολογία για να αποφύγω να γράψω για το ταξίδι δύσκολα βρίσκεται (αν προσπαθήσω, βέβαια, ως βετεράνος στην αναβολή, κάτι θα καταφέρω... αλλά τέλος πάντων).

Επειδή τα "πήγαμε εκεί, κάναμε εκείνο, μετά πήγαμε παρακάτω" τα βαριέμαι λίγο, ότι είναι να ποστάρω θα το ποστάρω σαν ανεξάρτητες ιστοριούλες, χωρίς απαραίτητα κάποια ιδιαίτερη σύνδεση μεταξύ τους και όχι αναγκαστικά σε χρονολογική σειρά (αν και θα προσπαθήσω να μην τις ανακατέψω πολύ). Το τι θα προκύψει και αν θα βγαίνει νόημα ένας Θεός το ξέρει (και αυτό ελέγχεται). Αν περιμένετε πάντως τουριστικό οδηγό, μάλλον χάσατε. Μπορεί που και που να πετάω εμβόλιμο κανένα ποστ με πρακτικές πληροφορίες αλλά μην περιμένετε ούτε πληρότητα, ούτε εγκυκλοπαιδική εγκυρότητα.

Γενικός τίτλος, αυτός του θέματος:

Η ερωτική ζωή της σαρδέλας του Ατλαντικού
Μια χαρά μου φαίνεται: Όσο νόημα θα βγάζουν τα ποστ, άλλο τόσο βγάζει και αυτός.

Για να μην μπερδέψω όμως τον αναγνώστη εντελώς (ή τουλάχιστον για να μην το κάνω απροκάλυπτα) μια μικρή ανασκόπηση του έργου:

Πρωταγωνιστές:

  • Nίκος, npat - Η αφεντιά μου, καβάλα σε Honda CBF600
  • Γιάννης, road spirit - Ελικοφόρο 1, BMW F800GS
  • Μιχάλης, MikeG - Ελικοφόρο 2, BMW F650GS, φορτωμένο με κάμποσες νταμιτζάνες ρακή, δικής του παραγωγής
  • Νίκος, Sonik - ΚΤΜ-990
  • Βασίλης, thou-vou - Ελικοφόρο 3, BMW F650GS Dakar, λέγε με και: "διασχίζω την Ευρώπη σε μια νύχτα και χωρίς φώτα, άμα λάχει"
  • Γεωργία, playmo - Σκάει ουρανοκατέβατη στο Σαν Σεμπαστιάν και μου φορτώνεται για 3-4 μέρες στο σελάκι του συνεπιβάτη. Εξαφανίζεται όπως ήρθε.

Διαδρομή:

Την διαδρομή (αναλυτικότατα μάλιστα) μπορείτε να τη δείτε σε αυτόν το χάρτη που έφτιαξε ο Γιάννης (ο μελετηρός της παρέας). Χονδρικά έχει κάπως έτσι:

  • Από την Αθήνα πάμε στην Πάτρα και από εκεί παίρνουμε καράβι για την Ανκόνα.
  • Απ' την Ανκόνα διασχίζουμε την Ιταλία (κινούμενοι βορειοδυτικά στην Emilia Romagna) και περνάμε στην Γαλλία (λίγο βόρεια της Προβηγκίας) μέσω του Col Agnel.
  • Από την Προβηγκία διασχίζουμε τη Γαλλία νοτιοδυτικά μέχρι το Narbonne (Gap, Avignon, Monpellier, Narbonne)
  • Από εκεί πιάνουμε κατεύθυνση δυτική, κάνοντας ζιγκ-ζαγκ στα Πυρηναία, μέχρι να φτάσουμε στον Ατλαντικό, στο San Sebastian. Την αράζουμε τρεις μέρες εκεί (με βόλτες στα κοντινά παράλια).
  • Μετά πάμε πίσω ανατολικά, πάλι ζιγκ-ζαγκ στα Πυρηναία, μέχρι να ξαναβγούμε στη Μεσόγειο.
  • Από εκεί γυρίζουμε πίσω, μέσω Avignon ξανά, στην Προβηγκία, περνάμε απ' το ψηλότερο ευρωπαϊκό πάσο (Col de la Bonette) και μετά μπαίνουμε στην Ιταλία (μέσω της Γαλλικής και της Ιταλικής Ριβιέρας)
  • Φτάνουμε στην Σιένα όπου την αράζουμε δυο βράδια.
  • Από την Σιένα επιστρέφουμε στην Ανκόνα (μέσω Urbino) και παίρνουμε το καράβι για την Πάτρα.

Αναμείνατε λοιπόν στην οθόνη σας για συγκλονιστικές διηγήσεις που κόβουν την ανάσα, γεμάτες σασπένς, σεξ και βία.

Col d' Abisque, Γαλλία, 23 Αυγούστου 2009. Photo by road spirit Col d' Abisque

7/9/09

Πίσω πάλι... αναπόφευκτα

Πριν μια βδομάδα ακριβώς, την προηγούμενη Κυριακή το βράδυ, το CBF μπήκε ξανά στο γκαράζ του, μετά από 18 μέρες στο δρόμο και πεντέμισι, περίπου, χιλιάδες χιλιόμετρα και η αφεντιά μου ξεκλείδωσε την πόρτα του σπιτιού στο Παγκράτι. Τέτοια υπερφόρτωση εικόνων, εμπειριών και συναισθημάτων είχα χρόνια---πολλά χρόνια---να ζήσω. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα μου πάρει να τακτοποιήσω τα πράγματα στο μυαλό μου---εδώ ακόμη δεν τα έχω τακτοποιήσει στις ντουλάπες---ούτε ξέρω τι από όλο αυτό το υπέροχο καλειδοσκόπιο θα μπορέσω να παγιδέψω σε λέξεις και φωτογραφίες. Θέλει χρόνο. Να ποτίσουν τον νου, να αφομοιωθούν απ' τη σκέψη, να αρχίσουν να μπαίνουν σε τάξη απ' τη λογική... Μετά βλέπουμε. Για την ώρα δύο μόνο φωτογραφίες, επιλεγμένες σχεδόν τυχαία, απ' τα πολλά λάφυρα του ταξιδιού.

Η πρώτη τραβηγμένη στη Zumaia, χωριουδάκι στις ακτές του Aτλαντικού, λίγα χιλιόμετρα ανατολικά απ' το το San Sebastian Zumaia, Basque Country, August 21, 2009

Η δεύτερη στο Col de la Pierre St. Martin, ορεινό πέρασμα κάπου στα σύνορα Ισπανίας - Γαλλίας. Col de la Pierre St. Martin, French-Spanish borders, August 22, 2009

Αυτά για την ώρα. Περισσότερα προσεχώς (μάλλον).