2/6/09

Ετήσια 2009, μεθεόρτια σχόλια

Μερικές σκόρπιες εικόνες που έμειναν στο μυαλό μου από τη φετινή ετήσια του moto.gr:

Η ανασυγκρότηση στον Αγ. Γιώργη, με τα τελευταία μηχανάκια να καταφθάνουν, τον καιρό να έχει σκοτεινιάσει και να αρχίζει να μυρίζει βροχή, ξέροντας ότι σε λίγο θα χωθείς μέσα στα Άγραφα και σε περιμένουν χιλιόμετρα και χιλιόμετρα πανέμορφης ορεινής διαδρομής.

Το κομμάτι απ' την μονή Κορώνης μέχρι το Μορφοβούνι όπου ο δρόμος είναι στενός, έρημος, με την βλάστηση να σκεπάζει κυριολεκτικά τον ουρανό.

Τις πρώτες ακτίνες του ήλιου μετά τη βροχή, να λούζουν το τοπίο κατεβαίνοντας προς το Μουζάκι.

Το σούρουπο στην Καλαμπάκα πίνοντας καφεδάκι και χαζεύοντας τα βράχια απέναντι. Μετά από μια κουραστική αλλά πανέμορφη διαδρομή, με τις εικόνες ακόμη νωπές και ατακτοποίητες στο μυαλό σου η παρέα αρχίζει σιγά σιγά να μαζεύεται και συνειδητοποιείς ότι τις εικόνες αυτές τις έχεις μοιραστείς με τόσους άλλους---φίλους καλούς και ανθρώπους που μέχρι χθες δεν είχες ξαναδεί.

Το βράδυ φτάνοντας στην ταβέρνα να βλέπεις ήδη κόσμο εκεί, που ήρθαν κι αυτοί από μακριά και έχουν τις δικές τους ιστορίες να πουν.

Αργά την νύχτα, πάνω σε έναν βράχο, 300 μέτρα κατακόρυφα-πάνω από τα σπίτια της πόλης. Να έχεις ξαπλώσει και να τα λέτε παρέα με γνωστούς και με μέχρι-τότε-άγνωστους και να προσπαθείτε να βρείτε τη Μεγάλη Άρκτο ενώ τεράστιοι βράχοι ολόγυρά ανοίγουν μαύρες τρύπες στον έναστρο ουρανό.

Πολύ πρωί την Κυριακή να περνάς ανάμεσα στα τεράστια βράχια των Μετεώρων που παίρνουν ένα απίστευτο χρώμα από το πρώτο φως της ημέρας---εικόνα που έχω δει χιλιάδες φορές, αλλά ποτέ δεν χορταίνω.

Τη διαδρομή από την Καστανιά μέχρι την Κρανιά με την φύση να προσπαθεί να πνίξει τον δρόμο και γύρω σου να βλέπεις αμέτρητες αποχρώσεις από έντονο, κορεσμένο, φωτεινό πράσινο ενώ τα νερά του ποταμού κυλούν μερικά μέτρα δίπλα στο δρόμο.

Την στάση στην Κρανιά, στην άκρη του δάσους, δίπλα στο ποτάμι, να τα λες με τους συνοδοιπόρους ενώ συνεχώς καταφθάνουν μηχανάκια και το ξέφωτο γεμίζει ζωή.

Την κυματιστή μαύρη ασφάλτινη λωρίδα ανάμεσα στα έλατα και τα καταπράσινα λιβάδια γύρω απ' το Περτούλι.

Στην επιστροφή, έχοντας πια χωρίσει και πάρει ο καθένας το δρόμο του, να συναντάς μοτοσυκλέτες σε διάφορα σημεία της διαδρομής και να συνειδητοποιείς ότι με αυτούς, τις τελευταίες δύο μέρες, ταξίδεψες μαζί σε μερικές από τις ομορφότερες διαδρομές της Ελλάδας.

... και πολλές, πολλές ακόμη ...

Παιδιά ευχαριστώ ακόμη μια φορά για τις υπέροχες στιγμές. Για εμένα ήταν μια από τις ομορφότερες εκδρομές που έχω κάνει. Λάθη σίγουρα έγιναν, και κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είχαν οργανωθεί λίγο καλύτερα. Για αυτό είμαστε εξάλλου εδώ ώστε την επόμενη φορά να είναι όλα ομορφότερα. Ελπίζω όλοι να περάσατε τόσο καλά όσο και εγώ και ελπίζω να ξαναβρεθούμε όλοι σύντομα σε ακόμη πιο όμορφες διαδρομές.