12/5/09

12ο 36ωρο: Σκέψεις μετά

Το 36ώρο είναι πολλά πράγματα: Είναι υπέροχες διαδρομές, είναι απίστευτα τοπία, είναι μια γιορτή του μοτοσυκλετισμού, είναι προγραμματισμός, είναι πειθαρχεία, είναι, είναι, είναι...

Πάνω από όλα, όμως, είναι παραλογισμός. Είναι εκείνη η εξώκοσμη στιγμή που, αργά το μεσημέρι, βρίσκεσαι μόνος σου στο νοτιότερο άκρο της Ελλάδας κοιτάζοντας τη θάλασσα και συνειδητοποιείς που βρισκόσουν λίγες μόνο ώρες πριν και πόσο δρόμο έχεις ακόμη να κάνεις. Η κούραση σε έχει καταβάλει, αλλά σε πείσμα αυτής αποφασίζεις να συνεχίσεις. Λες "θα το βγάλω!", βάζεις κεφάλι κάτω και αρχίζεις να οδηγάς. Τώρα πια δεν έχει στάσεις, δεν έχει ξεκούραση, δεν έχει χαβαλέ---είσαι εσύ, η μοτοσυκλέτα και ο δρόμος. Όλα τα άλλα είναι ασήμαντα---τα έχει ξεπλύνει το ποτάμι των ενδορφινών και το τρίπτυχο αναβάτης-μοτοσυκλέτα-διαδρομή γίνονται ένα. Η κούραση ανάγεται σε ασήμαντη λεπτομέρεια και απ' την στιγμή που μυαλό και σώμα έχουν πάρει για πρώτη φορά στα σοβαρά αυτό που πας να κάνεις βλέπεις πόσο μακρυά είναι στην πραγματικότητα τα όρια που θαρρούσες ότι έχεις ήδη ξεπεράσει. Η στιγμή είναι γνησίως μεταφυσική και όποιος δεν το έχει ζήσει δεν πρόκειται να καταλάβει. Άλλοι αναζητούν τη θέωση ξυπόλητοι στην έρημο και άλλοι, χωρίς να το ξέρουν, καβάλα σε μια σέλα γράφοντας χιλιόμετρα πέρα από κάθε λογική. Όπως τη βρίσκει κανείς. Το ίδιο πράγμα είναι. Και τα δύο σε φέρνουν στα όριά σου και τα δύο είναι επικίνδυνα και τα δύο χλευάζονται από το λογοκεντρικό κατεστημένο και τα δύο, όμως, σου χαρίζουν μικρές, μοναδικές, αναλαμπές αυτογνωσίας. Αν αυτό τελικά αξίζει είναι---και θα είναι---ανοικτό θέμα.

Για να το πω κι αλλιώς. Μάγκες ας μην κρυβόμαστε πίσω απ' το δάχτυλό μας: Το 36ώρο είναι ναρκωτικό. Ας το απολαμβάνουμε μέχρι να το απαγορεύσουν. 12ο 36ώρο, Μάνη, Βάθεια

Δεν υπάρχουν σχόλια: