13/12/09

Βαβαροί και Γιαπωνέζοι

Υπέροχες εικόνες της νέας καμπάνιας της BMW για το S1000RR. Ξεκάθαρα στο στόχο οι γιαπωνέζοι (παίζουμε το παιχνίδι σας και σας έχουμε). Μοναδικής αισθητικής η δουλειά του φωτογράφου Rene Neumann που συνδυάζει σκίτσο και φωτογραφία.

BMW S1000R, Geisha, by Rene Neuman

10/12/09

Θεοί του Τetris, οι υφάντρες της μοίρας...

Μερικές φορές νομίζεις ότι τα πράγματα είναι κάπως έτσι:

Κατά τα άλλα, χαμένος στον κόσμο μου. Δουλειά και δουλειές στο καινούργιο σπίτι---φαινομενικά χωρίς τέλος. Ανάκαμψη αναμένεται προσεχώς. Άντε να δούμε...

11/11/09

The Good, the Bad, and the Dirty

Βιντεάκι με τον Roland Sands και τον Drake McElroy να τη βρίσκουν με καγκουριές σ' ένα άτυπο "πιστάκι", κάπου στη νότια Καλιφόρνια. Δυο καστομιές: το ένα βασισμένο σε Honda CR500 και το άλλο σε Yamaha ΥΖ450. Ήλιος, σκόνη, βιομηχανικό background, ξανθιά trashy γκόμενα, γκαράζ κιθαριές, burn-outs και σουζίδια. Κάργα αμερικανιά μέχρι τα μπούνια... Όμορφα!

4/11/09

Οφείλω να δηλώσω ότι...

η Αττική οδός, από το αεροδρόμιο μέχρι το τέλος της περιφερειακής Υμηττού στην Καισαριανή, νύχτα-μεσάνυχτα μιας Τρίτης, με υγρασία στο φουλ και λίγο από ομίχλη, άδεια εντελώς, χωρίς να βλέπεις αμάξι για χιλιόμετρα, με τα πορτοκαλιά φώτα να κάνουν παιχνίδια με τις σταγονίτσες του νερού στο βρεγμένο-ακόμη οδόστρωμα... οφείλω να δηλώσω ότι είναι εξόχως μαγευτική---φτάνει να μην φοβηθείς να ανοίξεις το γκάζι λίγο παραπάνω (δε χρειάζεται πολύ), να αφήσεις τον κρύο αέρα να σε ξυπνήσει περονιάζοντάς σε για τα καλά και να θαυμάσεις, σαν μικρό παιδί στο λούνα-παρκ, τις υπεροχές παρατεταμένες από περίεργες οπτικές γωνίες και κλίσεις κάπως φουτουριστικές.

Η αλλιώς: Πριν από μερικές ώρες προσγειώθηκα στο Ελ. Βενιζέλος---επιστρέφοντας από σύντομο ταξίδι για δουλειές στο νησί της Αφροδίτης (Ρωσίδα χορεύτρια πρέπει να ήταν αυτή)---και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της πτήσης ήταν από εκεί μέχρι το σπίτι μου στο Παγκράτι.

Να 'στε καλά, καλή σας νύχτα!

Kazuya Nakazawa, Tokyo #32

(Όχι, η φωτογραφία δεν είναι δικιά μου---αν και πολύ θα γούσταρα να ήταν. Είναι του Kazuya Nakazawa και ούτε, προφανώς, είναι απ' την Αττική οδό).

25/10/09

Ξέρεις από βέσπα?

Κι ύστερα σου λένε, πάρε κανά μοτάρντ να 'φχαριστηθείς καγκουριές και παντηλίκια... Μαλακίες! Βέσπα κύριοι, Βέσπα!

20/10/09

Καβασακαίοι, αφιερωμένο!

Kawasaki, piss

Μια φωτογραφία

Όλοι έχουμε δει άπειρες φωτογραφίες με γκόμενες καβάλα σε μοτοσυκλέτες. Οι περισσότερες είναι τόσο εξοργιστικά κακόγουστες που ώρες-ώρες απορείς τι στο διάολο μπορεί να σκεφτόταν ο φωτογράφος. Όχι, δεν έχω τίποτε ιδιαίτερο ενάντια στην αισθητική των ημερολογίων της Πιρέλι. Όπως και να το κάνουμε, όμως, δεν μπορεί το θέμα να εξαντλείται με την τελευταία μπίμπο που φοράει τις ζαρτιέρες της και ποζάρει, όλο έκφυλο και χυδαίο νάζι, μπροστά σε μια μοτοσυκλέτα, ενώ καλά-καλά δεν ξέρει ούτε που πέφτει το τιμόνι.

Δεν ξέρω, μπορεί σε κάποιους να αρέσουν αυτά τα πράματα. Για μένα πάντως, ο αρχετυπικός συνδυασμός "γυναίκα και μοτοσυκλέτα" ορίζεται φωτογραφικά, προσδιορίζεται αισθητικά, οριοθετείται σημειολογικά και εξυμνείται ρομαντικά, όπως σπάνια συμβαίνει, απ' αυτή τη συγκεκριμένη φωτογραφία.

Girl on bike photo

Μπορεί η γκόμενα να μην είναι γυμνή, μπορεί να μην είναι καν η πιο όμορφη στον κόσμο αλλά, ρε μάγκα μου, η απίστευτη ακτινοβολία αυτής της πόζας κάνει όλες τις άλλες, όλες αυτές που συνήθως τις βλέπουμε να μοστράρονται μπροστά σε μοτοσυκλέτες---ή ακόμη χειρότερα να ξαπλώνουν σε άβολες στάσεις πάνω τους---τις κάνει να φαντάζουν φτηνές, κοινές, άχρωμες, πρόστυχες και του πεταματού.

Φωτογραφία ασπρόμαυρη. Φλουταρισμένη απ' την κίνηση και γεμάτη κόκκο. Η τύπισσα ξεκράνωτη. Πάνω στην μοτοσυκλέτα, κρατώντας το τιμόνι, ακριβώς όπως πρέπει. Και η μοτοσυκλέτα τρέχει. Και το μαλλί ανεμίζει ελεύθερα. Και είναι άβαφη και ατημέλητη: Τζιν παντελόνι, μπότες, σταυρωτό δερμάτινο μπουφάν. Και έχει ένα ύφος που σε εκμηδενίζει και σε εξυψώνει. Και δε γλυτώνεις απ' αυτό ακόμη κι αν το πιάσεις για ένα μόνο δευτερόλεπτο με την άκρη του ματιού σου. Δεν σου ζητάει να την προσδιορίσεις, σε προσδιορίζει αυτή μια χαρά. Αν θες να παίξεις, θα παίξεις με τους όρους της, αλλιώς δεν έχει. Αλήτισσα κι αθώα. Άσπρο και μαύρο (όχι ροζ και φούξια). Άσφαλτος, δέρμα, μέταλλο και καυτό λάδι (όχι αρώματα και ροζ δαντέλες). Προάστια του Λονδίνου. Εφηβεία απάλευτη. Σκαστή απ' το σπίτι. Το δεξί χέρι θέτει τους όρους της ύπαρξης και της ανυπαρξίας. Τι κοιτάς ρε μαλάκα? Μπακ του δε ρούτς...

Γι´ αυτό δεν καβαλάμε μοτοσυκλέτες άλλωστε?

(Παρατήρηση: Δεν έχω την παραμικρή ιδέα, ποιος τράβηξε τη φωτογραφία, πότε, ποια είναι η εικονιζόμενη ή οτιδήποτε άλλο γι' αυτή. Αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω, ας πει μια κουβέντα)

17/10/09

Majestic (Γαλλία 1929)

Άλλο ένα αλλόκοτο δίτροχο κατασκεύασμα, αυτή τη φορά απ' τη Γαλλία των αρχών του αιώνα, τότε που ο κόσμος ήταν ακόμη νέος και όλα έπαιζαν. Σχεδιασμένο και κατασκευασμένο απ' τον Georges Roy. Majestic motorcycle

The Majestic motorcycle: Αρτ-ντεκό αισθητική, σχήμα που θυμίζει καρχαρία ή τορπίλη (όπως το δει κανείς), μονοκόκ πλαίσιο από φύλα πρεσαρισμένου ατσαλιού (με αεραγωγούς μάλιστα στα πλάγια, που θυμίζουν αγωνιστικά αυτοκίνητα της εποχής), πλήρως καλυμμένος κινητήρας και μηχανικά μέρη, hub-steering σύστημα διεύθυνσης και μπροστινή ανάρτηση τύπου sliding pillar όπως στα αυτοκίνητα της Μόργκαν (πίσω ανάρτηση δεν έχει). Majestic Motorcycle

Κινητήρες του είχαν φορεθεί πολλοί: 350 και 500 κ.εκ. της Chaise με επικαφαλείς βαλβίδες και ενιαίο κιβώτιο, 350 και 500 κ.εκ της JAP (πλαγιοβάλβιδοι και με επικεφαλείς βαλβίδες), τετρακύλινδρος 500 κ.ε.κ της Train, τετρακύλινδος 1000 κ.εκ. της Cleveland (πλαγιοβάλβιδος), και πιθανώς κι άλλοι. Τα χειριστήριά του ήταν λίγο-πολύ συμβατικά (για μοτοσυκλέτα της εποχής) με κανονικό τιμόνι και περιστροφικό επιλογέα ταχυτήτων στο χέρι. Majestic Motorcycle

Καμιά κατοσταριά κομμάτια κατασκευάστηκαν. Κάποια σώζονται ακόμη σε λειτουργική κατάσταση.

16/10/09

Buell τέλος

Επίσημη ανακοίνωση του Erik Buell. Ο άνθρωπος είναι έτοιμος να κλάψει (όχι, τόσο καλός ηθοποιός δεν μπορεί να είναι). Τέλος παραγωγής. Τα Buell μπαίνουν, μια και καλή, στην μοτοσυκλετιστική ιστορία (έστω και ως υποσημείωση).

Πολύ "μπροστά" τεχνολογικά μπορεί να μην ήταν, όπως ισχυρίζεται ο Βuell στην ανακοίνωσή του, τα καλύτερα μηχανάκια στον κόσμο μπορεί να μην έφτιαχναν, αλλά έδειχναν πάντα και με τρομερή επιμονή ένα γνησίως μοτοσυκλετιστικό πείσμα ο ρομαντισμός του οποίου ήταν αξιοθαύμαστος:

"Αυτά έχω ρε φίλε, άλλα δεν μπορώ να βρω, μ' αυτά λοιπόν θα φτιάξω μηχανάκι!"

Και μηχανάκια έφτιαξαν. Σε πείσμα κάθε λογικής που λέει ότι δεν μπορείς να πάρεις κινητήρα από χαλικοφόρο και να φτιάξεις σούπερσπορ. Όμορφα μηχανάκια, γεμάτα ιδιομορφίες και περίεργες εμμονές που αν τους ρωτούσες "αυτό ρε μάστορα, γιατί το έκανες έτσι?" θα σου έλεγαν "γιατί έτσι γουστάρω ρε φίλε, τι θες τώρα, όλοι ίδια θα τα φτιάχνουμε?"

Και τα μηχανάκια πήγαιναν. Ίσως όχι καλύτερα απ' οτιδήποτε άλλο, αλλά αξιοπρεπώς καλά και ίσως καλύτερα κι απ' αυτό.

Και εξαιτίας ακριβώς αυτού του πείσματος και του παραλογισμού, τα μηχανάκια τους ήταν μοναδικά. Όχι καλύτερα από τα άλλα, όχι καινοτόμα και ριζοσπαστικά, αλλά σίγουρα μοναδικά.

Δεν ξέρω κατά πόσο τελικά ήταν αναπόφευκτο (πιθανότατα ήταν) αλλά λυπάμαι που έχασαν το παιχνίδι. Buell Motorcycles

15/10/09

Ιστορία 4η: La Bonette

Οροσειρές η Ευρώπη έχει αρκετές, υπέροχους στριφτερούς δρόμους άπειρους, περάσματα από ορεινούς αυχένες πάρα πολλά. Όλα τους είναι όμορφα. Όλα τους είναι είναι η ονείρωξη κάθε μοτοσικλετιστή που σέβεται τον εαυτό του. Ένα όμως, όπως και να το κάνουμε, είναι το ψηλότερο! Όσο οι ρόδες σου πατάνε άσφαλτο και παραμένεις σ' αυτή την ήπειρο, ψηλότερα δεν έχει, πάει και τέλειωσε.

Col de la Bonette, +44° 19' 24.53" βόρεια, +6° 48' 22.33" ανατολικά. Δεν χρειάζεται να το ψάξεις καν στο χάρτη. Οι συντεταγμένες του είναι χτυπημένες στο φέρινγκ όλων των Transalp.

Και να πεις ότι είχαμε σκοπό να πάμε απο 'κει σε τούτο το ταξίδι? Μπα! Την είχαμε αράξει στο Apt και περιδρομιάζαμε σε ένα όμορφο ταβερνάκι στην πλατεία του χωριού. Μεταξύ σαλάτας και καταματωμένης μπριζόλας (ναι ρε, έτσι τη γουστάρω) ανοίγω τους χάρτες. Σκοπός ήταν να την αράξουμε μια μέρα εκεί, χωρίς στίσε-ξέστισε, καθώς πλέον μπαίναμε στο τελευταίο σκέλος της επιστροφής. Τους χάρτες τους είχα ανοίξει για να δω καμιά διαδρομή εκεί γύρω, πενήντα-εξήντα χιλιόμετρα, όχι παραπάνω, για αύριο το πρωί. Το μάτι μου πέφτει σε ένα χωριουδάκι με το όνομα "Barcelonette". Κάτι μου λέει αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τι.

- Ρε Γιάννη, τι μου θυμίζει το Barcelonette?
- Γιατί είναι κοντά? (με τρόμο στο βλέμμα)
- Ε, όπως το πάρει κανείς, καμιά κατοπενηνταριά χιλιόμετρα είναι, αλλά τι μου θυμίζει?
- Από εκεί ρε μαλάκα ξεκινάει το Col de La Bonette (δυστακτικά), αλλά ούτε να το σκέφτεσαι. Έχω κουραστεί να στριβω.

Φυσικά ούτε που το σκέφτηκα! Δεν ήταν ανθρωπίνως δυνατό να περάσω εκατό χιλιόμετρα απ' το "ιερό δισκοπότηρο" των αλπικών περασμάτων και να μην προσπαθήσω, τουλάχιστον, να το ανέβω. Εξηγούμε στον Μιχάλη και στον Νίκο περί τίνος πρόκειται και καταστρώνουμε σχέδιο. Αρχίδια σχέδιο δηλαδή: Ξεκινάμε πρωί, πάμε και το ανεβαίνουμε! Τι άλλο? Ψήσιμο στην πραγματικότητα δεν ήθελε κανένας (μόνο η μπριζόλα, αλλά είπαμε, έτσι μ' αρέσει). Ακόμη και ο Γιάννης, που αρχικά το έπαιζε κουρασμένος, τα μάτια του έλαμψαν, άσχετα με το αν μουρμούριζε "ρε μαλάκες, αυτό δεν είναι ταξίδι, αυτό είναι υπερπαραγωγή" και κάτι τέτοια.

Λίγο μετά την Barcelonette, λοιπόν, στο Jausiers, ξεκινάει η ανάβαση η καλή. Σχετικά γρήγορα βγαίνουμε απ' την πυκνή βλάστηση, τα έλατα αραιώνουν και μπαίνουμε στην φαλακρή αλπική ζώνη. Ενώ αυτό συνήθως σημαίνει ότι πλησιάζεις στην κορυφή, εδώ δεν έχουμε ακόμη αρχίσει καλά-καλά να ανεβαίνουμε. Έχουμε άλλα 1200-1300 μέτρα σκαρφάλωμα μέχρι τα 2802 όπου είναι στημένος ο μικρός γρανιτένιος οβελίσκος που σημαδεύει το ψηλότερο σημείο. Ο δρόμος είναι στενός, μία λωρίδα και κάτι και για τις δύο κατευθύνσεις, αλλά άριστα συντηρημένος και με άσφαλτο που σχωρνάει τα πάντα. Το τοπίο εναλλάσσεται μεταξύ αλπικού και σεληνιακού. Αλλού χορταριασμένα λιβάδια, πέτρες και βράχια να λούζονται στον ήλιο και αλλού πλαγιές από κατάμαυρο πέτρωμα. Όσο ανεβαίνουμε η θερμοκρασία πέφτει. Τα καρμπυρατέρ διαμαρτύρονται εντόνως για τον πολύ αραιό αέρα. Ο κινητήρας δουλεύει μπουκωμένος. Το μηχανάκι παλεύει στην παρατεταμένη ανηφόρα, με συνεχή κλίση γύρω στο 10% και ανεβάζει θερμοκρασία γρήγορα. Έχω αρχίσει να κρυώνω ενώ τα μέταλλα ανάμεσα στα πόδια μου έχουν λουστεί στον ιδρώτα. Αργά εδώ δεν έχει. Ούτε πολύ γρήγορα. Τα πάσο έχει τον δικό του ρυθμό και πρέπει να τον σεβαστείς. Στο υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία. Τα αυτοκίνητα που στριμώχνονται και αγκομαχούν να ανέβουν το καταλαβαίνουν κι αυτά: Με το που δουν μηχανάκι στους καθρέπτες τους κάνουν στην άκρη, βγαίνουν σχεδόν από τον δρόμο, για να σε αφήσουν να περάσεις. Στα 2680 μέτρα έχουμε φτάσει στο Col de Restefond και εκεί αρχίζει η μικρή θηλιά που σε ανεβάζει λίγο παραπάνω μέχρι την κορυφή: Cime de la Bonette, στα 2802 μέτρα. Γύρω μας βλέπουμε εγκαταλελειμμένα στρατιωτικά κτίσματα, πολυβολεία και οχυρά. Κάποτε αυτός ήταν στρατιωτικός μουλαρόδρομος που συνέδεε τις κοιλάδες του Ubaye και του Tinee και επέτρεπε το πέρασμα απ' την Barcelonette στη Νίκαια.

Μπροστά μας τελικά ξεπροβάλει ο μικρός οβελίσκος. Βρισκόμαστε στην μοτοσυκλετιστική κορυφή της Ευρώπης. Ξεκαβαλάμε και ατενίζουμε τις κορυφές ολόγυρα. Βουνά όσο φτάνει το μάτι. Η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη. Ορατότητα πολλών χιλιομέτρων, κρύο και αέρας. Όταν ξεκινήσαμε η θερμοκρασία ήταν πάνω από τριάντα βαθμούς. Το μικρό ψηφιακό θερμόμετρο τώρα γράφει οκτώ και κάτι. Βγάζουμε μερικές φωτογραφίες και λέμε ελάχιστες κουβέντες. Δύσκολα μπορώ να πιστέψω ότι είμαστε πράγματι εδώ, η πινακίδα όμως που είναι κολλημένη στο βράχο το λέει καθαρά:

LA BONETTE
Altitude 2802 m
Route de NICE a BRIANCON clasee imperiale
le 18 Aout 1860 par l' Empereur Napoleon III

Η κατάβαση είναι εξίσου όμορφη, ίσως και ομορφότερη καθώς χώνεσαι μέσα την κοιλάδα του Tinee, αλλά το κρεσέντο έχει πια περάσει. Πηγαίνουμε χαλαρά, περνάμε το Saint Etienne Sur Tinee και την Isola (όμορφα χωριουδάκια και τα δύο) και τελικά στήνουμε νωρίς το απόγευμα σε ένα μικρό καμπινγκ στο χωριό Saint-Sauveur-Sur-Tinee. Το ταξίδι έχει ουσιαστικά τελιώσει. Μένουν ακόμη δύο-τρεις μέρες στο δρόμο. Μένει η πανέμορφη Ιταλική Ριβιέρα και η μοναδική Σιένα, αλλά όλοι το ξέρουμε ότι ουσιαστικά το ταξίδι έχει τελείωσει...

Col de la Bonette, Γαλλία, 26 Αυγούστου 2009. Photo by road spirit. Col de La Bonette

Μουσικό διάλειμμα

Ηχοτοπία πλημμυρισμένα από ήλιο, γεμάτα σκόνη, ψυχεδελικούς ήχους, θόρυβο, λαμπερές κιθάρες και περιδυνιζόμενα συνθεσάιζερ. Σάουντρακς για αλλόκοτες ταινίες που ποτέ δεν γυρίστηκαν. Παραμορφωμένα κάδρα από φιλμ του Herzog, του Antonioni, του Jodorowsky...

Ότι πρέπει για μια βροχερή μέρα σαν και τούτη. Που θα πάει, θα μου περάσει... The Alps - III from _type

Ερείπια

Ένα πανέμορφο, πολύ πρωτότυπο μπλογκ: "Ερείπια", απ' το Κινούμενο Καντάβρ (κατά κόσμο Σοφία Τζίμα). Αντιγράφω απ' το προφίλ της δημιουργού:

Το κινούμενο Καντάβρ (Cadavre Ambulant) είναι ένα τερατάκι που ζει σε ένα ερείπιο της οδού Ανθέων. Όμως περιφέρεται συνέχεια για να δει μήπως υπάρχουν ερείπια καλύτερα από το δικό του. Φωτογραφίζει διάφορα κτίρια και μετά ζωγραφίζει πάνω στις φωτογραφίες: Όσα είναι καινούρια τα κάνει ρημαγμένα και μουχλιασμένα, και όσα είναι ρημαγμένα τα κάνει ακόμα πιο ρημαγμένα και ζοφερά. Μετά γελάει κάπως χαιρέκακα. Κατά τα άλλα είναι πολύ φιλικό τερατάκι, αν και λιγομίλητο.

Όχι, δεν έχει καμία σχέση με μηχανάκια.

13/10/09

Ιστορία 3η: Gure bazterrak (*)

(*) "Τα μέρη μας", στη γλώσσα των Βάσκων.

Maite ditut maite
gure bazterrak, lanbroak
izkutztzen dizkidanean
Zer izkutatzen duen
ez didanean ikusten uzten
orduan hasten bainaiz
izkutukoa...
nere barruan bizten diren
bazter miresgarriak ikusten.

(Λένε τα παραπάνω στιχάκια του Mikel Laboa, στο πολύ περίπου: Λατρεύω τα μέρη μας όταν η ομίχλη τα κρύβει, όταν δεν μ' αφήνει να δω αυτό που σκεπάζει, γιατί είναι τότε που αλήθεια αρχίζω να βλέπω τα κρυφά μέρη που παίρνουν ζωή μέσα μου.)

Αυτά τα λόγια θα ήταν κανονικά παραπάνω κι από αρκετά για να περιγράψουν τις μέρες που περάσαμε στο San Sebastian και στα γύρω χωριουδάκια, στα παράλια του Ατλαντικού. Έλα όμως που το κοινό θέλει σεξ, βία και επικές αποδράσεις. Ποιος είμαι εγώ που θα του τα αρνηθώ?

Να 'μαι, λοιπόν, κάποια πολύ μικρή ώρα του πρωινού, κάτω από ένα υπόστεγο, στο κάμπινγκ που είχαμε στήσει, λίγο έξω απ' το San Sebastian, να τραβάω βαθιές, αργές, ρουφηξιές απ' το τσιγάρο και να μην πιστεύω ότι αυτό είναι μια αυγουστιάτικη νύχτα. Ομίχλη έχει σκεπάσει τα πάντα και τα φώτα στα δρομάκια φαίνονται αχνά μέσα στη Θολούρα. Ρίχνει καρέκλες. Ποταμάκια έχουν σχηματιστεί παντού και μέχρι να φτάσω στα λουτρά (όπου και το υπόστεγο) είχα γίνει μούσκεμα.

Δύο Γάλλοι πιτσιρικάδες (βία δεκαοχτάρηδες) με πλησιάζουν και ζητάνε τσιγάρο. Είναι τύφλα και βρίζουν τον καιρό. Μισά γαλλικά, μισά αγγλικά, μισά τρικλίσματα μου πιάνουν την κουβέντα. Είναι απ´ τη Βρετάνη και έχουν έρθει εδώ για καλοκαιρινές διακοπές. Εντυπωσιάζονται όταν μαθαίνουν ότι ήρθαμε απ' την Ελλάδα με τα μηχανάκια. Ο ένας πιστεύει ότι είμαστε μισότρελοι, ο άλλος γουστάρει τα μηχανάκια και καταλαβαίνει. Έχει και αυτός μηχανάκι, ένα Suzuki Van Van. Μπορεί να ήρθα μέχρι την άκρη της Ευρώπης αλλά βρήκα τον τύπο που πήρε αυτή τη μαλακία---άλλος δεν πρέπει να υπάρχει. Αναγκάζομαι να τους υποσχεθώ ότι του χρόνου θα πάμε στη Βρετάνη για να με αφήσουν ήσυχο. Φεύγουν, συνεχίζοντας να βρίζουν τον καιρό καθώς απομακρύνονται. Εγώ παραμένω στον κόσμο μου.

Μέχρι τώρα ο καιρός μας έχει φερθεί πολύ με το μαλακό. Λιακάδες, δροσούλες, άντε που-και-που λίγες συννεφιές. Αν εξαιρέσει κανείς, δηλαδή, το ανυπόφορο καμίνι μεταξύ Huesca και Pamplona που μας έδειξε μια και καλή ότι "εδώ είναι Ισπανία και αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσατε". Ένα καμίνι που έκανε τις ατέλειωτες ευθείες με τα διάσπαρτα χωριουδάκια και τα κόκκινα βράχια, δεξιά και αριστερά του δρόμου, να αντηχούν σαν νότες του Μορικόνε σε ταινία του Λεόνε και να περιμένεις όπου να 'ναι να δεις κάκτους και κοράκια να πετάνε από πάνω σου. "Ποιοι είστε εσείς, μωρέ, που θα περάσετε μεσημέρι από δω? Σαν πολύ θράσος δεν έχετε?". Αν εξαιρέσει κανείς αυτό το μικρό διάλυμα πραγματικότητας οι συνθήκες ήταν ειδυλλιακά μοτοσυκλετιστικές, βαρετά μεσογειακές, απρόσμενα καλόβολες.

Κοντά στη Huesca, Ισπανία, 18 Αυγούστου 2009. Photo by thou-vou. Near Huesca, Spain

Μέχρι τώρα, δηλαδή. Γιατί τώρα ο καιρός είχε αποφασίσει να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο. Η θάλασσα, στα δυο χιλιόμετρα από το κάμπινγκ, δεν ήταν το Αιγαίο, ήταν ο Ατλαντικός ωκεανός. Ωκεανός! Το 'πιασες? Με το που πατήσαμε τις ρόδες μας στο San Sebastian ο ουρανός είχε αρχίσει να κλείνει, τα σύννεφα να γεμίζουν μολύβι και αστραπές να χαρακώνουν που-και-που το γκρίζο στο βάθος, εκεί που ο ορίζοντας συναντά τη θάλασσα. Για δυο μέρες κράτησε, αλλά την τρίτη, αργά το βράδυ, οι βρύσες άνοιξαν. Άνοιξαν για τα καλά.

Την προηγούμενη και νωρίτερα το απόγευμα, βόλτα στην πόλη. Χαλαρά και ήρεμα. Μηδενικά χιλιόμετρα αυτές τις δύο μέρες. Η Donostia, όπως λένε οι Βάσκοι το San Sebastian, είναι πανέμορφη. Ακόμη περισσότερο γύρω απ' την μεγαλοπρεπή παραλία της και στις παλιές γειτονιές που βγαίνουν στο μικρό ψαράδικο λιμάνι. Ακόμη περισσότερο με αυτόν βαρύ καιρό που τόσο της πάει. Χλιδάτη, κυριλάτη, αρχοντική, αλλά συνάμα και λιγάκι αλήτικη. Ώρες-ώρες αντηχεί, ακόμη και σήμερα, έναν απόηχο από τον αέρα της μπελ επόκ, ανάκατα με μυρωδιές από τις δύσκολες και περίεργες εποχές που ακολούθησαν. Αξίζει τον κόπο να την περπατήσεις, να χωθείς στα σοκάκια, να βολτάρεις στην πλαζ, να δεις τη θάλασσα να τραβιέται διακόσια μέτρα μέσα το απόγευμα και να πνίγει τους μόλους το πρωί, αξίζει να την αράξεις σε ένα από τα ιδιότυπα "ταπάδικα", αξίζει να ανέβεις σε έναν από τους γύρω λόφους και την δεις από ψηλά (είτε με το φως της μέρας, είτε γεμάτη λαμπιόνια τη νύχτα).

San Sebastian, Χώρα των Βάσκων, 19 Αυγούστου 2009. Photo by MikeG San Sebastian

Γενικά το San Sebastian το λάτρεψα. Αν σας πάει ο δρόμος προς τα εκεί, να πάτε. Αν δεν σας πάει, πάλι να πάτε (για να μην λέμε και πολλά-πολλά και χάνουμε το νόημα).

Πίσω όμως στο υπόστεγο, με την νεροποντή να συνεχίζει ακάθεκτη. Σβήνω το τσιγάρο, και παίρνω τον δρόμο προς την σκηνή μέσα στην ομίχλη του έχει πνίξει τα πάντα. Μέσα στην σκηνή η Γεωργία κοιμάται του καλού καιρού.

Και επειδή αρέσκομαι γενικώς να παρουσιάζω νέους χαρακτήρες απροειδοποίητα, να κάνω εδώ μια παρένθεση λέγοντας ότι το ταξίδι αυτό---πέρα από όλα τ' άλλα---ήταν και το ταξίδι των απίστευτων συναντήσεων: Όταν συναντιέσαι σε ένα χωριουδάκι των Πυρηναίων με ένα μέλος της παρέας (λέγε με thou-vou) που "έτυχε" να βρίσκεται κάπου στην Ιταλική Ριβιέρα και είπε να "πεταχτεί" μέχρι τα σύνορα της Ισπανίας για να κάνετε το υπόλοιπο ταξίδι μαζί και όταν στον San Sebastian καταφθάνει, ουρανοκατέβατη, μια φίλη σου (η Γεωργία που εμφανίζεται μυστηριωδώς στην παραπάνω αφήγηση να κοιμάται στην σκηνή μου) από τη Βαρκελώνη για να συνεχίσετε μαζί μέχρι την Ανδόρα (και να φύγει από εκεί πάλι πίσω για τη Βαρκελώνη), αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη έχει μάλλον μικρύνει πολύ! Καλό είναι αυτό? Ξέρω 'γω? Μπορεί. Τέλος παρένθεσης.

Την πέφτω κι εγώ για ύπνο και συνειδητοποιώ ότι ξαπλώνω σε μια μικρή λίμνη. Εντάξει το να κοιμάσαι στις όχθες μιας λίμνης δεν είναι άσχημο, αλλά να κοιμάσαι μέσα στην λίμνη και όταν μάλιστα αυτή βρίσκεται μέσα στη σκηνή σου δεν είναι και τόσο ρομαντικό, όπως και να το κάνουμε. Και φυσικά η λίμνη περιορίζεται μόνο στη μεριά μου και το ροχαλητό από την άλλη άκρη της σκηνής συνεχίζει εκνευριστικά. Παραδόξως τίποτα από αυτά δεν είναι αρκετό να μου χαλάσει τη διάθεση. Κάνω μερικά πρόχειρα αντιπλημμυρικά έργα και σε λίγα λεπτά αρχίζω να παίρνω κι εγώ μέρος στο ρεσιτάλ.

Zarautz, Χώρα των Βάσκων, 21 Αυγούστου 2009. Photo by road spirit. Zarautz, Basque Country

To επόμενο πρωί, μετά από κάποιες κινήσεις αποκατάστασης των συνεπειών της βραδινής νεροποντής (στέγνωμα των υπνόσακων, μια καινούρια σκηνή της προκοπής που να μην μπάζει, κ.λπ) ξεκινάμε για μια βόλτα στα παράλια δυτικά του San Sebastian. Εγώ δικάβαλος με τη Γεωργία, ο thou-vou και ο έτερος Νίκος (κάτα κόσμο Sonik). Ο Γιάννης και ο Μάικ είχαν πάει να πλύνουν του κινητό του Γιάννη στον Ωκεανό (γιατί, ποτέ δεν κατάλαβα). Η διαδρομή αυτή απλά δεν περιγράφεται με λόγια: Φανταστείτε τα λιμανάκια της δικής μας παραλιακής, για πολλά περισσότερα χιλιόμετρα, με άσφαλτο πίστας, στα δεξιά σου θάλασσα τσαμπουκαλεμένη, καιρό βαρύ κι ασήκωτο και που και που λίγη βροχή. Ο δρόμος είναι βρεγμένος, αλλά κρατάει τρελά. Ούτε λευκές διαχωριστικές σε ενοχλούν ούτε τίποτα. Αν και δικάβαλος συνεχώς ανεβάζω ρυθμό. Έχω τον thou-vou πίσω μου και τον χρησιμοποιώ σαν "reality check" (βρήκα άνθρωπο θα μου πείτε, αλλά τι να κάνουμε). Αν δεν μακραίνει, σημαίνει ότι πάει και πιο γρήγορα, μάλλον δε θα πέσουμε. Γκάζι πιο άφοβα σε βρεγμένο δρόμο δεν έχω ανοίξει ποτέ μου, το ομολογώ. Φτάνουμε στο Mutriku και κατεβαίνουμε στο μικρό ψαράδικο λιμάνι. Στην είσοδο του χωριού μια ταμπέλα σε καλωσορίζει σε διάφορες γλώσσες. Το καλωσόρισμα στα Ισπανικά είναι σβησμένο με μαύρο σπρέι. Την αράζουμε σε ένα μικρό ταβερνάκι στην άκρη της προκυμαίας που σερβίρει αποκλειστικά σαρδέλες στα κάρβουνα, σκουμπρί μαγειρευτό και κοτόπουλα στη σούβλα. Αντί για τραπέζια έχει μεγάλους πάγκους και είναι γεμάτο ντόπιους. Τρώμε καλά.

Από το Mutriku, με τα στομάχια γεμάτα, γυρίζουμε πίσω, με σαφώς χαλαρότερους ρυθμούς, μέχρι τη Zumaia και ανεβαίνουμε στο εκκλησάκι του San Telmo. Η θέα από εκεί στην παραλία Itzurun είναι απίστευτη. Τα απόκρημνα, φαγωμένα απ' το κύμα, βράχια κάνουν χαμηλά στο βάθος λίγο χώρο για μια λεπτή λωρίδα αμμουδιάς. Μερικοί σέρφερ διακρίνονται, μικροί σαν μυρμήγκια, να παίζουν με τα κύματα. Ο καιρός έχει αρχίσει να ανοίγει κάπως. Την αράζουμε για κάνα μισάωρο στην αυλή της εκκλησίας χαζεύοντας τον ατέλειωτο ορίζοντα πάνω απ' τη θάλασσα.

Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω από που ξεκίνησα και που έχω φτάσει αλλά δεν το χωράει ο νους μου. Βρισκόμαστε κοντά δέκα μέρες στο δρόμο και τα σημεία αναφοράς αρχίζουν να καταρρέουν. Έχει αρχίσει πια αυτή η περίεργη αίσθηση που με συνοδεύει πάντα στα πολυήμερα μακρινά ταξίδια. Αισθάνομαι χαμένος. Ο ομφάλιος λώρος με το καβούκι μου έχει αρχίσει να κόβεται. Υπάρχει μόνο ο δρόμος, η μηχανή και οι συνταξιδιώτες. Όλα τα άλλα είναι απλά μια ταινία που διαδραματίζεται γύρω μας: Εμείς είμαστε σταθεροί, το τοπίο είναι αυτό που κινείται. Η προστατευτική φούσκα της καθημερινότητας έχει αρχίσει να διαλύεται. Ο χρόνος κυλάει περίεργα και οι εικόνες ανακατεύονται μεταξύ τους. Οι κορυφές των Άλπεων, οι κοιλάδες στα Πυρηναία, το κύμα του Ατλαντικού, τα άπειρα χωριά, οι πόλεις, η σκηνή που έγινε μούσκεμα χθες το βράδυ, οι βαλίτσες στο μηχανάκι κολλημένες με γκάφερ, η πλατεία στο Gap, η λίμνη όπου διανυκτερεύσαμε πλησιάζοντας στην Παμπλόνα, το ποτάμι κοντά στο Massat που στις όχθες του την πέσαμε για ύπνο ένα μεσημέρι, οι πύργοι της Αβινιόν δίπλα στο Ρήνο, η ατέλειωτη λωρίδα της ασφάλτου, όλα ανακατεύονται μεταξύ τους και προσπαθούν να βρουν την δική τους ποιητική σειρά---γιατί μόνο αυτή, τελικά, έχει νόημα: Αυτή η θολούρα, αυτός ο ζαβλαμάς ακριβώς, και τίποτε άλλο, είναι τελικά η αλήθεια---τα άλλα όλα είναι ψευδαισθήσεις.

Μαλακίες, κι εγώ δεν καταλαβαίνω τι γράφω.

Βγαίνω απ το τρυπάκι και τραβάω μια γερή τζούρα απ' τον υγρό ακόμη αέρα. Ο ήλιος έχει βγει για τα καλά και έχει αρχίσει να ζεσταίνει. Τα παιδιά ετοιμάζονται να γυρίσουν πίσω στο κάμπινγκ. Η Γεωργία θέλει να πάμε ανατολικά μέχρι το Biarritz. Και δεν πάμε?

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Zumaia, Basque Country, 21 Αυγούστου 2009. Photo by road spirit. Zumaia, Basque Country

9/10/09

Killinger und Freund (Γερμανία 1935)

Κι εκεί που λες ότι τα έχεις δει όλα και κανένα μηχανάκι δε σου φαίνεται περίεργο πια, βλέπεις κάτι σαν κι αυτό: Killinger und Freund

Πρόκειται για ένα Killinger und Freund κατασκευασμένο στο Μόναχο το 1935. Πέρα από το απίστευτο αρτ-ντεκό ντιζάιν, μαθαίνεις ότι το κατασκεύασμα αυτό έχει κίνηση στον μπροστινό τροχό και τρικύλινδρο δίχρονο μοτέρ τοποθετημένο μέσα στο μπροστινό φτερό. Η διάταξη των κυλίνδρων είναι---και αυτή---εξαιρετικά ιδιόμορφη: στην ουσία πρόκειται για τρεις μονοκύλινδρους κινητήρες σε συσκευασία του ενός, σε μια ιδιότυπη αστεροειδή διάταξη. Killinger un Freund Engine Killinger und Freund Engine

5/10/09

Θέλεις να μάθεις για τις εκλογές?

... Θέλεις να μάθεις για τις εκλογές? Θα σου πω για τις εκλογές. Φαντάσου ότι είσαι κλειδωμένος σε ένα τεράστιο περιθωριακό νάιτ-κλαμπ γεμάτο τελειωμένους, πουτάνες, φρικιά και ακατονόμαστα όντα που γουστάρουν να βιάζουν πιτ-μπουλ για πλάκα. Και δε σε αφήνουν να φύγεις αν όλοι δεν ψηφίσετε για το τι θα κάνετε το βράδυ. Εσύ γουστάρεις να την αράξεις και να δεις τηλεόραση. Αυτοί γουστάρουν να κάνουν σεξ με νορμαλ ανθρώπους με μαχαίρια, όπλα και ολοκαίνουρια σεξουαλικά όργανα που ούτε καν ήξερες ότι υπάρχουν. Οπότε εσύ ψηφίζεις τηλεόραση και όλοι οι άλλοι, κανενός εξαιρουμένου, ψηφίζουν να σε γαμήσουν με σιδερολοστούς. Αυτό είναι οι εκλογές! Να' στε καλά. ...

-- Warren Ellis, Transmetropolitan Vol. 3: Year of the Bastard (απόδοση δικιά μου) Spider Jerusalem on voting

4/10/09

Δεν γίνονται αυτά τα πράματα...

Επειδή λέμε τα στραβά, ας πούμε, έτσι για αλλαγή, και τα ίσια!

Πριν φύγω για το ταξίδι στα Πυρηναία και στη χώρα των Bάσκων, για την ακρίβεια---και για κακή μου τύχη---την ημέρα ακριβώς που έφευγα, φορτωμένος με τα μπαγκάζια και σε απόσταση όχι παραπάνω από 300 μέτρα από το σπίτι μου, γυναίκα οδηγός, στον κόσμο της, παραβιάζει προτεραιότητα και με χτυπάει σε διασταύρωση, απ' το πλάι, στο ύψος περίπου της πλαϊνής βαλίτσας.

Ευτυχώς η ταχύτητα (και των δυο μας) ήταν μικρή και παρότι έπεσα την έβγαλα χωρίς τραυματισμούς και άλλα ντράβαλα. Το μηχανάκι επιφανειακές, μεν, αλλά αρκετές ζημιές: Βαλίτσες ραγισμένες (η μία απ' το χτύπημα η άλλη απ' την πτώση), γρατσουνιές και ψιλοσπασιματάκια στο φέρινγκ, μανέτα φρένου σπασμένη, φλας σπασμένο, πεντάλ φρένου στραβωμένο, καθρέπτης γρατζουνισμένος, βάσεις βαλιτσών στραβωμένες, τιμόνι ελαφρά στραβωμένο, κ.λπ.

Για καλή μου τύχη καμιά απ' τις ζημιές δεν ήταν αρκετά σοβαρή (λειτουργικά) ώστε να χρειαστεί να ακυρώσω το ταξίδι.

Πέρα απ' την μαλακία που έκανε, η οδηγός του αυτοκινήτου ήταν κατά τα άλλα πολύ εντάξει. Ζήτησε συγνώμη δεκάδες φορές, προσφέρθηκε να βοηθήσει με κάθε τρόπο και υπέγραψε φιλική δήλωση ευθύνης επιτόπου.

Επιστρέφοντας από το ταξίδι, την επόμενη κιόλας ημέρα, πήγα το μηχανάκι στο συνεργείο, ήρθε εκτιμητής της ασφαλιστικής μου και δέχτηκε πλήρως την έκθεση του μηχανικού με όλες τις εργασίες και τα ανταλλακτικά (κόστος κάτι παραπάνω από 2000 ευρώ).

Τα ανταλλακτικά παραγγέλθηκαν, έφτασαν και πριν από κάνα δυο μέρες, το απόγευμα, πήρα το μηχανάκι επισκευασμένο, μαζί με τα σχετικά τιμολόγια.

Το επόμενο πρωί όπλισα τον εαυτό μου με θάρρος, περιμένοντας ομηρικές μάχες και πήρα τηλέφωνο την ασφαλιστική μου:

- Καλημέρα, λέγομαι έτσι, είμαι κάτοχος της υπ. αριθμ. τάδε μοτοσυκλέτας και παίρνω προκειμένου να αποζημιωθώ για ένα ατύχημα που είχα τότε.
- Έχετε επισκευάσει τη μοτοσυκλέτα?
- Ναι
- Έχετε τα τιμολόγια στα χέρια σας?
- Ναι
- Ποιο είναι το συνολικό ποσό
- 2100 ευρώ.
- Πολύ ωραία, περάστε με τα τιμολόγια να πληρωθείτε!
- Δηλαδή μπορώ να περάσω σήμερα?
- Ναι, μέχρι τις 2.

Για να μην τα πολυλογώ, σε είκοσι λεπτά ήμουν εκεί και σε άλλα δέκα με δεκαπέντε είχα την επιταγή στα χέρια μου---χωρίς καμία περικοπή, χωρίς την παραμικρή κουβέντα, χωρίς κανένα παζάρεμα.

Και ερωτώ κύριοι: Που βαδίζουμε ως κοινωνία αν δεν μπορείς ούτε με την ασφαλιστική σου να τσακωθείς αποτελεσματικά? Οι δικηγόροι, δηλαδή, τι θα κάνουν? Κλέφτες θα γίνουν?

Αυτά.

Υ.Γ. Η εν λόγω ασφαλιστική είναι η INTERAMERICAN. Δεν έχω καμία σχέση με την επιχείρηση, απλά από αυτή---και μόνο---την συναλλαγή μαζί τους δηλώνω ευχαριστημένος πελάτης.

Isle of Man TT 2009

Απίστευτα slow motion απ' το ΤΤ του 2009 στο isle of Man. Εξαιρετική φωτογραφία, μοναδικό μπαλέτο μηχανών και αναβατών. Προσέξτε τη λειτουργία των αναρτήσεων, προσέξτε πλαίσια-νταμάρια να λαστιχιάζουν σαν ζυμάρι κάτω απ' την καταπόνηση. Προσέξτε τη φλόγα απ' τις εξατμίσεις γύρω στο 2:50, το πουλί που πετάγεται τρομαγμένο μέσα απ' τα χορτάρια στο 01:10... Τι να λέμε τώρα! Δείτε το φουλ-σκριν και σε υψηλή ανάλυση.

23/9/09

Ιστορία 2η: Νεραϊδότοπος

Η διαδρομή από το Mont Louis μέχρι την Prades είναι κόλαση. Δε σε αφήνει να αγιάσεις ακόμη και αν είσαι καλόγερος, έχεις πάρει όρκο αγνότητας και σε έχουν ευνουχίσει κι από πάνω. Εξήντα χιλιόμετρα σφιχτό, κατηφορικό, χωρίς ανάσα στροφιλίκι, σε δρόμο φαρδύ, με απανωτά πέταλα, φουρκέτες και εσάκια, χωμένο σε πλαγιές και φαράγγια και που-και-που ένα χωριουδάκι παραμυθένιο, λες και βγήκε απ' τις σελίδες γοτθικού μυθιστορήματος. Πάνω απ' όλα, όμως, είναι αυτή η άσφαλτος: Μαύρη-κατράμι, φρεσκοστρωμένη, τραχιά σαν γυαλόχαρτο, να χάνεται βουτώντας κάτω και αριστερά μπροστά σου και να τη βλέπεις μετά τη στροφή, στο βάθος, να φιδογυρίζει ώσπου να ξαναχαθεί πίσω απ' την επόμενη πτυχή του βουνού. Οι λευκές διαχωριστικές γραμμές τέλειες, φωτεινές, αψεγάδιαστες, σαν σημάδια από κιμωλία πάνω σε ολοκάθαρο μαυροπίνακα, να σου λένε: "Μάγκα μου εδώ σε θέλω. Εδώ δεν έχει φοβάμαι, γλιστράω, έχει λακκούβες και άλλες μαλακίες. Αν δεν το στύψεις εδώ, είσαι κότα. Πάει και τέλειωσε! Ελαφρυντικά δεν παίζουν."

Αυτά περίπου σκεφτόμουν αραγμένος στην άκρη του δρόμου, μπροστά από έναν κυκλικό κόμβο, λίγο πριν την Prades. Άναβα τρίτο ή τέταρτο τσιγάρο και η μηχανή πάνω στο πεζοδρόμιο είχε σταματήσει προ πολλού το τσίκι-τσίκι και είχε αρχίσει να κρυώνει. Μπροστά μου μια ταμπέλα δείχνει αριστερά για "Catllar, Mosset, Col de Jau". Στο χάρτη "D14", λευκή γραμμή, λεπτή σαν τρίχα, ανθυποεπαρχιακός.

Το γενικό πλάνο της μέρας είχε κάπως έτσι: Στήσιμο νωρίς, πριν το μεσημέρι, σε κάμπινγκ στο Quillan, μετά μια κυκλική διαδρομή μέχρι το Mont Louis μέσω του Col de Port και πάλι πίσω στο Quillan από άλλο δρόμο. Αυτός ο "άλλος δρόμος" ήταν ανατολικά μέχρι την Prades και μετά βόρεια στον επαρχιακό που περνάει απ' το Col de Jau---τόσο μικρός που μόνο οι πιο αναλυτικοί απ' τους χάρτες που είχαμε μαζί μας τον έδειχναν. Η διαδρομή μέχρι το Mont Louis ήταν η πρώτη μας πραγματική επαφή με τα Πυρηναία και μας είχε αφήσει... μαλάκες! Άρχιζε κατάφυτη ανάμεσα σε σχεδόν-κατακόρυφες πλαγιές και ποτάμια και ανέβαινε απότομα, από σχετικά κακοτράχαλο δρόμο, μέχρι να φτάσει σε αλπικά υψόμετρα όπου η βλάστηση υποχωρούσε για να δώσει τη θέση της σε καταπράσινα λιβάδια. Στο ψηλότερο σημείο μια μικρή λίμνη να αντανακλά τον ουρανό: Βαθύ μπλε και μπαμπακένια συννεφάκια λες και βγήκε απ' τις σελίδες της Χάιντη. Από εκεί και κάτω η ποιότητα του οδοστρώματος συνεχώς βελτιωνόταν, μέχρι το Mont Louis όπου άρχιζε επίσημα "η λύσσα η κακιά".

Είχε περάσει κοντά μισή ώρα από τότε που είχα σταματήσει και τα ρεμάλια ακόμη να φανούν. Εντάξει, τόσο κουλάδι δεν μπορεί να είναι κανένας. Τρεις πιθανότητες έπαιζαν: Ή κάπου είχαν πέσει ή με περίμεναν πιο πριν νομίζοντας ότι με έχουν περάσει ή είχαν στρίψει κάπου νωρίτερα. Καβαλάω και γυρίζω πίσω για καμιά εικοσαριά χιλιόμετρα προσέχοντας στις διασταυρώσεις μήπως δω κάποια που θα μπορούσαν να έχουν πάρει. Μπα! Ο Γιάννης και χάρτες έχει και προσανατολισμό που γενικώς δουλεύει. Τόσο λάθος δεν θα έχουν κάνει. Πίσω πάλι στη διασταύρωση. Κινητό αφόρτιστο, οπότε... "you 're on your own, mate".

Παίρνω λοιπόν μόνος μου το δρόμο προς το Col de Jau. Έχει πάει απόγευμα για τα καλά και σύννεφα τσαμπουκαλεμένα έχουν αρχίσει να μαζεύονται προς την γενική κατεύθυνση που κινούμαι. Αφήνω πίσω μου το Catllar και καθώς ανεβαίνω ο δρόμος όλο και στενεύει. Το στροφιλίκι γίνεται όλο και πιο κλειστό και τα σημάδια του πολιτισμού αραιώνουν. Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω, στην μέση του πουθενά, θαμμένο μέσα στα δέντρα, ένα πέτρινο σπίτι. Σε μια μικρή ξύλινη αποθήκη δίπλα του βλέπω, απ' την μισάνοιχτη πόρτα, έναν τύπο να γυαλίζει ένα μαύρο εζβί. Περίεργοι άνθρωποι ζουν εδώ, σκέφτομαι, καθώς ένα ρίγος με διαπερνά---μάλλον από την υγρασία που έχει αρχίσει να βαράει κόκκινα. Κίνηση μηδέν. Ούτε αυτοκίνητο, ούτε μηχανάκι, ούτε ποδήλατο, ούτε άνθρωπος, ούτε ζώο. Κινούμαι στο πουθενά. Ο δρόμος στενεύει περισσότερο. Είμαι σίγουρος ότι κάπου έχω χαθεί, αλλά εξίσου σίγουρος είμαι ότι διασταύρωση δεν πέρασα.

Έχω ανέβει αρκετά και ο ουρανός έχει σκοτεινιάσει για τα καλά. Έχει τρελή υγρασία και πλέον κάνει ψύχρα. Μυρίζει βροχή πολύ έντονα. Ο δρόμος πια είναι κάτι λιγότερο από μια λωρίδα, τραχύς, γεμάτος λακκούβες και σαμαράκια. Σε κάθε τυφλή στροφή αναγκάζομαι να κορνάρω για κάνω την παρουσία μου αντιληπτή σε περίπτωση που κάποιος έρχεται απ' την αντίθετη κατεύθυνση (όχι ότι έρχεται κανένας). Περνάω τον αυχένα (στα 1500 περίπου μέτρα---όπως είδα αργότερα) και αρχίζω να κατεβαίνω με τις πρώτες ψιχάλες να πέφτουν στη ζελατίνα του κράνους μου. Η βλάστηση αρχίζει να πυκνώνει και σύντομα βρίσκομαι μέσα σε δάσος. Δάσος πυκνό και άναρχο, υγρό, σκοτεινό και αδιαπέραστο. Χώμα δεν βλέπεις κάτω. Τα ελάχιστα κενά τα έχουν κλείσει ερμητικά φτέρες και βρύα. Νερά παντού, ψιχάλα και ομίχλη. Ο δρόμος είναι στενός σαν μονοπάτι και τα δέντρα τον έχουν σκεπάσει κρύβοντας τον σκοτεινιασμένο ουρανό. Από στιγμή σε στιγμή περιμένω νεράιδες να ξεπροβάλλουν μπροστά μου. Σε κάποιες στροφές είμαι σίγουρος ότι ακούω φωνές, τραγούδια και σφυρίγματα. Η λογική λέει ότι φταίει η ζελατίνα του κράνους---που δεν κλείνει καλά---και το τοπίο που παίζει παιχνίδια με την ψυχολογία μου. Καλού-κακού, πάντως, δε θα 'θελα να με πιάσει βράδυ εδώ πάνω.

Κινούμαι με το τελευταίο φως της μέρας. Παρά τον στενό και κακοτράχαλο δρόμο ανεβάζω ρυθμό. Πάω αρκετά γρήγορα. Έχω την αίσθηση ότι κάτι με ακολουθεί πίσω μου, αλλά κάθε φορά που κοιτάζω στους καθρέπτες βλέπω άδειο δρόμο και ομίχλη. Με την τρίχα κάγκελο βλέπω την βλάστηση να αραιώνει λίγο και ένα χωριό να ξεπροβάλει μέσα στο πουθενά. Μικρό, σιωπηλό, πέτρινο, γκρίζο, έρημο. Σπίτια κλειστά, δρόμοι βρεγμένοι, η πλατεία άδεια. Ένας παππούς κάθεται στο υπόστεγο έξω από ένα σπίτι και μου χαμογελάει περίεργα. Βγαίνω από το χωριό και το δάσος επιβάλει πάλι την κυριαρχία του στο δρόμο πνίγοντάς τον ολόγυρα.

Στους καθρέπτες μου εμφανίζεται ένα κόκκινο Ρενό-5. Ο δρόμος είναι σε κακή κατάσταση: Λακκούβες, σπασιματάκια και πολύ χαλίκι σε κάθε στροφή. Πάω αρκετά γρήγορα, αλλά το Ρενό πίσω μου δεν ξεμακραίνει. Ανοίγω το γκάζι περισσότερο. Σε δυο-τρεις στροφές χάνω το πίσω στο χαλίκι και οι σφυγμοί μου ανεβαίνουν. Το Ρενό έχει αρχίσει να απομακρύνεται αλλά ακόμη παραμένει στους καθρέπτες μου. Ο τύπος με κυνηγάει, δεν εξηγείται αλλιώς! Πάω πλέον όσο πιο γρήγορα μπορώ και με δυσκολία καταφέρνω να χαθώ απ' το οπτικό του πεδίο.

Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω το δάσος υποχωρεί και σχεδόν αυτόματα η βροχή σταματάει, η ομίχλη κόβεται μαχαίρι και ο ουρανός αρχίζει να καθαρίζει. Φτάνω στον κεντρικό δρόμο---λίγο πριν το Axat---και η ψυχολογία μου παίρνει τα πάνω της. Κόβω ρυθμό και χαλαρώνω. Κίνηση, αυτοκίνητα, μηχανάκια. Καλώς ήρθατε, ξανά, στον κόσμο των ανθρώπων. Κάνει ζέστη. Το κόκκινο Ρενό με φτάνει και με προσπερνά. Στην θέση του οδηγού μια ξανθιά γυναίκα και, μα το Θεό, μπορεί να με γελούν και τα μάτια μου, αλλά εκείνη τη στιγμή θα έπαιρνα όρκο ότι είδα σουβλερά αυτιά!

Κάνω τα τελευταία είκοσι-τριάντα χιλιόμετρα με χαλαρούς ρυθμούς και φτάνω στο κάμπινγκ στο Quillan. Τα παιδιά έχουν φτάσει πριν από λίγο και με περιμένουν. Που ακριβώς χαθήκαμε, πως, και αν τελικά κάναμε την ίδια διαδρομή, ποτέ δεν κατάλαβα. Μπορεί σε κάποια πονηρή διασταύρωση να έστριψα σε μια παράλληλη διάσταση και να πέρασα ξώφαλτσα απ' την νεραιδοχώρα... δεν ξέρω...

Εγώ πάντως δεν τα πιστεύω αυτά τα πράματα.

Lac de Matemale, France, August 16, 2009. Photo by MikeG. Lac de Matemale

21/9/09

Star Wars

Η καταστροφή του Death Star, ένα χρόνο μετά.

Star Wars και οικολόγοι ακτιβιστές.

Γυμναστήριο για Jedi.

20/9/09

Ιστορία 1η: Of mice and men

- Κρούκη τι νούμερο κράνος φοράς?
- Medium, γιατί?
- Μου κάνει! Κατάσχεται!

Ότι αυτές θα ήταν οι πρώτες μου κουβέντες όταν συναντήθηκα το πρωί με τα παιδιά στο περίπτερο---τη μέρα της αναχώρησης για το ταξίδι στη χώρα των Βάσκων---και να μου το λέγανε δε θα το πίστευα... μα τη μπαναγία! Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα απ' την αρχή, μπας και βγάλετε νόημα (εγώ έχω εγκαταλείψει την προσπάθεια, εδώ και καιρό).

Τα προμηνύματα ξεκίνησαν την προηγούμενη Πέμπτη, μια βδομάδα πριν την αναχώρηση όταν, πίνοντας καφεδάκι στο Τσάο, ο Κρούκης μου λέει:

- Αύριο μετά το ΔΣ, κατά τις 12 (το βράδυ), πάμε μία μέχρι Σούνιο, μια και θα έχω το SV.
- Χαλαρά θα πάμε?
- Ναι ρε, βόλτα, όπως πάντα
- Αν είν' έτσι άσε καλύτερα, έχω ταξίδι την άλλη βδομάδα και δε λέει να πέφτουμε.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή σκάει μύτη ο Σταύρος (κατά κόσμο Κατάνας) με το καινούριο του μηχανάκι. Ολοκαίνουριο. Ένα GSX-750, αερόψυκτο, χωρίς ίχνος πλαστικού επάνω του, βαμμένο (πριν από καμιά δεκαριά χρόνια) σε τέσσερα διαφορετικά χρώματα, με καλώδια να κρέμονται από παντού και δυο φώτα από αυτοκίνητο (μάλλον από κάποιο παλιό BMW) στερεωμένα με tie-wraps επάνω στην τιμονόπλακα. Να το βλέπεις και να λες: "Αυτό μόλις βγήκε από σετ λόου-μπάτζετ ρημέικ του Μάντ Μαξ."

Τέτοια σημάδια δεν τα αγνοείς, θα μου πείτε---και θα 'χετε δίκιο βουνό---άλλα με είχε συνεπάρει το ένα και τ' άλλο και τότε δεν έδωσα την πρέπουσα σημασία.

Φαστ φόργουαρντ, λοιπόν, στην Τετάρτη 12 Αυγούστου τα χαράματα, με την αφεντιά μου να ρουφάει τις τελευταίες γουλιές του καφέ και να ετοιμάζεται να αναχωρήσει για τη μεγάλη περιπέτεια. Το μηχανάκι έτοιμο και φορτωμένο, πλυμένο και λαδωμένο, να βγαίνει απ' το γκαράζ με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Ραντεβού με τα ρεμάλια στο γνωστό περίπτερο.

Χαράματα είναι, Τετάρτη είναι, ας πάμε από κέντρο. Θήρωνος, Κόνωνος, Εργοτίμου, Πρατίνου, ΓΚΑΠ, υπόνομος. Δύο τα προβλήματα: (α) γιατί το πρόσωπό μου είναι κολημμένο σε έναν υπόνομο (ενώ θα έπρεπε να βλέπει, ξέρω γω, το δρόμο παρακάτω) και (β) γιατί το μηχανάκι είναι από πάνω μου, αντί εγώ να είμαι πάνω σε αυτό? Συλλογιζόμενος αυτά τα αιώνια υπαρξιακά ερωτήματα---και ενώ μια σκέψη αρχίζει να σχηματίζεται στο μυαλό μου, το περίγραμμα της οποίας μοιάζει καταπληκτικά με το "την κάτσαμε τη βάρκα"---ένα μοιρολόι μου διακόπτει τον ειρμό.

-"Αχ τι έπαθα, το σκότωσα το παιδί" και τέτοια.
-"Τράβα μωρή το μηχανάκι να σηκωθώ, δεν έπαθα τίποτα, καλά είμαι", λέω στον υπόνομο.
-"Ναι, ναι", απαντάει η μαινάδα και ασκεί με το μικρό της δαχτυλάκι, φαντάζομαι, δύναμη ακριβώς 2.5 κιλών στο μηχανάκι το οποίο (όλως παραδόξως) αρνείται να μετακινηθεί.

Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, με την βοήθεια περαστικών το μηχανάκι σηκώνεται. Εγώ απομακρύνομαι απ' τον υπόνομο και σκέφτομαι "Πυρηναία ήθελες αγόρι μου? Μέχρι την Πρατίνου και καλά είναι!" παίρνοντας τηλέφωνο το Κρούκη (που θα ερχόταν στο περίπτερο να μας ξεπροβοδήσει) να του δώσω άκυρο, ενώ ταυτόχρονα κατεβάζω καντήλια στην κλαίουσα νεαρά.

Έχοντας εκτονωθεί κάπως και μετά από ένα τσιγαράκι, κάνω μια πρόχειρη αποτίμηση των ζημιών: Γρατσουνιές και ραγίσματα στα πλαστικά, μικρά σπασιματάκια στις βαλίτσες, μανέτα φρένου οφ, ζελατίνα κράνους οφ. Επειδή τα φρένα είναι---ως γνωστό---για τις κότες, το μόνο ουσιαστικό θέμα είναι η ζελατίνα του κράνους. Τηλέφωνο λοιπόν ξανά στον Κρούκη, "απίκο, έρχομαι!" και καρφί για το περίπτερο (επιτυχημένα αυτή τη φορά).

Ξεμπερδέψαμε από τους οιωνούς και το ταξίδι είχε αρχίσει...

(Μανέτα άλλαξα στην Πάτρα---καθαρά για αισθητικούς λόγους, έτσι!)

Κάνες, Γαλλία, 25 Αυγούστου 2009. Photo by thou-vou Cannes Riviera Hotel

18/9/09

Η ερωτική ζωή της σαρδέλας του Ατλαντικού

Εντάξει, πάνε κοντά τρεις βδομάδες που γυρίσαμε, τα πράγματα τα βόλεψα στις ντουλάπες, τις φωτογραφίες τις ψιλο-οργάνωσα, άλλη δικαιολογία για να αποφύγω να γράψω για το ταξίδι δύσκολα βρίσκεται (αν προσπαθήσω, βέβαια, ως βετεράνος στην αναβολή, κάτι θα καταφέρω... αλλά τέλος πάντων).

Επειδή τα "πήγαμε εκεί, κάναμε εκείνο, μετά πήγαμε παρακάτω" τα βαριέμαι λίγο, ότι είναι να ποστάρω θα το ποστάρω σαν ανεξάρτητες ιστοριούλες, χωρίς απαραίτητα κάποια ιδιαίτερη σύνδεση μεταξύ τους και όχι αναγκαστικά σε χρονολογική σειρά (αν και θα προσπαθήσω να μην τις ανακατέψω πολύ). Το τι θα προκύψει και αν θα βγαίνει νόημα ένας Θεός το ξέρει (και αυτό ελέγχεται). Αν περιμένετε πάντως τουριστικό οδηγό, μάλλον χάσατε. Μπορεί που και που να πετάω εμβόλιμο κανένα ποστ με πρακτικές πληροφορίες αλλά μην περιμένετε ούτε πληρότητα, ούτε εγκυκλοπαιδική εγκυρότητα.

Γενικός τίτλος, αυτός του θέματος:

Η ερωτική ζωή της σαρδέλας του Ατλαντικού
Μια χαρά μου φαίνεται: Όσο νόημα θα βγάζουν τα ποστ, άλλο τόσο βγάζει και αυτός.

Για να μην μπερδέψω όμως τον αναγνώστη εντελώς (ή τουλάχιστον για να μην το κάνω απροκάλυπτα) μια μικρή ανασκόπηση του έργου:

Πρωταγωνιστές:

  • Nίκος, npat - Η αφεντιά μου, καβάλα σε Honda CBF600
  • Γιάννης, road spirit - Ελικοφόρο 1, BMW F800GS
  • Μιχάλης, MikeG - Ελικοφόρο 2, BMW F650GS, φορτωμένο με κάμποσες νταμιτζάνες ρακή, δικής του παραγωγής
  • Νίκος, Sonik - ΚΤΜ-990
  • Βασίλης, thou-vou - Ελικοφόρο 3, BMW F650GS Dakar, λέγε με και: "διασχίζω την Ευρώπη σε μια νύχτα και χωρίς φώτα, άμα λάχει"
  • Γεωργία, playmo - Σκάει ουρανοκατέβατη στο Σαν Σεμπαστιάν και μου φορτώνεται για 3-4 μέρες στο σελάκι του συνεπιβάτη. Εξαφανίζεται όπως ήρθε.

Διαδρομή:

Την διαδρομή (αναλυτικότατα μάλιστα) μπορείτε να τη δείτε σε αυτόν το χάρτη που έφτιαξε ο Γιάννης (ο μελετηρός της παρέας). Χονδρικά έχει κάπως έτσι:

  • Από την Αθήνα πάμε στην Πάτρα και από εκεί παίρνουμε καράβι για την Ανκόνα.
  • Απ' την Ανκόνα διασχίζουμε την Ιταλία (κινούμενοι βορειοδυτικά στην Emilia Romagna) και περνάμε στην Γαλλία (λίγο βόρεια της Προβηγκίας) μέσω του Col Agnel.
  • Από την Προβηγκία διασχίζουμε τη Γαλλία νοτιοδυτικά μέχρι το Narbonne (Gap, Avignon, Monpellier, Narbonne)
  • Από εκεί πιάνουμε κατεύθυνση δυτική, κάνοντας ζιγκ-ζαγκ στα Πυρηναία, μέχρι να φτάσουμε στον Ατλαντικό, στο San Sebastian. Την αράζουμε τρεις μέρες εκεί (με βόλτες στα κοντινά παράλια).
  • Μετά πάμε πίσω ανατολικά, πάλι ζιγκ-ζαγκ στα Πυρηναία, μέχρι να ξαναβγούμε στη Μεσόγειο.
  • Από εκεί γυρίζουμε πίσω, μέσω Avignon ξανά, στην Προβηγκία, περνάμε απ' το ψηλότερο ευρωπαϊκό πάσο (Col de la Bonette) και μετά μπαίνουμε στην Ιταλία (μέσω της Γαλλικής και της Ιταλικής Ριβιέρας)
  • Φτάνουμε στην Σιένα όπου την αράζουμε δυο βράδια.
  • Από την Σιένα επιστρέφουμε στην Ανκόνα (μέσω Urbino) και παίρνουμε το καράβι για την Πάτρα.

Αναμείνατε λοιπόν στην οθόνη σας για συγκλονιστικές διηγήσεις που κόβουν την ανάσα, γεμάτες σασπένς, σεξ και βία.

Col d' Abisque, Γαλλία, 23 Αυγούστου 2009. Photo by road spirit Col d' Abisque

7/9/09

Πίσω πάλι... αναπόφευκτα

Πριν μια βδομάδα ακριβώς, την προηγούμενη Κυριακή το βράδυ, το CBF μπήκε ξανά στο γκαράζ του, μετά από 18 μέρες στο δρόμο και πεντέμισι, περίπου, χιλιάδες χιλιόμετρα και η αφεντιά μου ξεκλείδωσε την πόρτα του σπιτιού στο Παγκράτι. Τέτοια υπερφόρτωση εικόνων, εμπειριών και συναισθημάτων είχα χρόνια---πολλά χρόνια---να ζήσω. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα μου πάρει να τακτοποιήσω τα πράγματα στο μυαλό μου---εδώ ακόμη δεν τα έχω τακτοποιήσει στις ντουλάπες---ούτε ξέρω τι από όλο αυτό το υπέροχο καλειδοσκόπιο θα μπορέσω να παγιδέψω σε λέξεις και φωτογραφίες. Θέλει χρόνο. Να ποτίσουν τον νου, να αφομοιωθούν απ' τη σκέψη, να αρχίσουν να μπαίνουν σε τάξη απ' τη λογική... Μετά βλέπουμε. Για την ώρα δύο μόνο φωτογραφίες, επιλεγμένες σχεδόν τυχαία, απ' τα πολλά λάφυρα του ταξιδιού.

Η πρώτη τραβηγμένη στη Zumaia, χωριουδάκι στις ακτές του Aτλαντικού, λίγα χιλιόμετρα ανατολικά απ' το το San Sebastian Zumaia, Basque Country, August 21, 2009

Η δεύτερη στο Col de la Pierre St. Martin, ορεινό πέρασμα κάπου στα σύνορα Ισπανίας - Γαλλίας. Col de la Pierre St. Martin, French-Spanish borders, August 22, 2009

Αυτά για την ώρα. Περισσότερα προσεχώς (μάλλον).

11/8/09

Μία και καμία λέμε!

Τέρμα τα ψέματα. Αύριο προυνό-προυνό βρισκόμαστε με τα ρεμάλια στο περίπτερο και το κονβόυ αναχωρεί. Πάτρα, Αγκόνα, Προβηγκία, Πυρηναία, Χώρα των Βάσκων... και βλέπουμε. Δεκαεφτά μέρες στο δρόμο. Χύμα κι αλήτικα. Βουνά, κοιλάδες, ποτάμια, λίμνες, θάλασσα, ωκεανός, πόλεις, χωριά, και στροφές, πολλές στροφές! Να παθαίνεις ναυτία και να θες κι άλλο. Πέντε μηχανάκια, δέκα τριανταεξάωρα κολλημένα το ένα πίσω από τ' άλλο.

Έτσι, για το καλό, λίγη μουσικούλα απ' τη Χώρα των Βάσκων για όλα τα γούστα.

Και τροβαδούρους απ' τα 60s έχουμε:

Και τελειωμένους πάνκιδες απ' τα 80s:

Τα ξαναλέμε σε καμιά εικοσαριά μέρες, ή από κάπου στο δρόμο.

8/8/09

Honda RC166

Μια φωτογραφία απ' τη εποχή που οι αναβάτες φορούσαν ολόμαυρα δέρματα χωρίς διαφημιστικά και έτρεχαν σε κανονικούς δρόμους, με τετράχρονα 250άρια, που έβγαζαν καμιά εβδομηνταριά άλογα στις 18000 στροφές. Ο Mike, The bike, Hailwood στην πίστα του Clermont-Ferrand το 1967, την τελευταία χρονιά πριν η Honda αποσυρθεί απ' το πρωτάθλημα ταχύτητας. Mike Hailwood, Clermont-Ferrand, 1967 GP

Το μηχανάκι είναι το θρυλικό Honda RC166. Εξακύλινδρο, αερόψυκτο, 250cc, με πάνω από 60 άλογα στις 18000 στροφές, τελική πάνω από 240 χ.α.ω. και βάρος γύρω στα 110 κιλά. Honda RC166

Ο κινητήρας του, το απόλυτο μηχανολογικό κόσμημα: Honda RC166 engine

Love will tear us apart

Ανατριχιαστικά ατμοσφαιρική εκτέλεση του πιο γνωστού, ίσως, κομματιού των Joy Division από τους "Susana and The Magical Orchestra"

Μινιμαλιστική, υποτονική, φαινομενικά επίπεδη... αλλά η φωνή της τύπισσας εμένα προσωπικά μου σηκώνει την τρίχα κάγκελο. Αν σκοπεύετε να το ακούσετε, ας πούμε, για πέμπτη φορά στη σειρά, απομακρύνετε, καλού-κακού, όποια αιχμηρά αντικείμενα τυχαίνει να βρίσκονται κοντά σας...

5/8/09

Έξι και σήμερα

Μηχανάκι έτοιμο και σένιο. Αύριο προυνό-προυνό μια βολτίτσα μέχρι το Σούνιο, να κάνει μερικά χιλιομετράκια, μήπως βγάλει καμιά παιδική ασθένεια μετά το σέρβις (ο μάστορας κλείνει την Παρασκευή). Κατά τα άλλα, ένα δυο πραγματάκια μένουν ακόμη και είμαστε πανέτοιμοι:

  • Μια βόλτα από ένα μαγαζί με εξοπλισμό κάμπινγκ για διάφορα ψιλά (κανένα πασαλάκι για τη σκηνή και τέτοια)
  • Άνοιγμα, στήσιμο και τσεκάρισμα τη σκηνή.
  • Γράσο αλυσίδας (έχω ξεμείνει)
  • Να πάρω το τανκ-μπαγκ από τον αδελφό μου
  • Μπαταρίες για την φωτογραφική μηχανή και για το φακό
  • Κάνα αντικουνουπικό να βρίσκεται
  • Μπουγάδα γιατί we 're running dangerously low on καθαρά μπλουζάκια

Αυτά τα ψιλολόγια ρε γαμώτο δε λέν' ποτέ να τελειώσουν!

Μέχρι τότε χαζεύουμε ανιαρές διαδρομές, σε δρόμους με χάλια άσφαλτο (που χαλάει τα λάστιχα στη στιγμή, αηδία!), γεμάτους λακούβες, χασίματα και χαλάσματα.

N152 - Climb of the Coll de Toses from Urtx. from Cavturbo on Vimeo.

Εντάξει, τόσο παιδική χαρά δεν μπορεί να είναι... αλλά και στο 10% να είναι κάπως έτσι... ΈΞΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΛΕΜΕ!

3/8/09

Ξανθιές και Norton

Στο blog Return of the Cafe Racers, ποστάκι με παλιές διαφημιστικές καταχωρήσεις της Norton. Όπως σχολιάζει και ο τύπος, τα πράγματα τότε ήταν απλά: Βρες μια ξανθιά, βγάλ' της μερικά ρούχα, βάλ' την στο κάδρο μαζί με μια Norton, γράψε ένα κειμενάκι με κάνα-δυο υπονοούμενα... καθάρισες. Ωραίες εποχές!

Εγώ πάντως πολύ γουστάρω αυτή με το "Rideability" γραμμένο με μεγάλα γράμματα πάνω απ' τη γκόμενα. Δεν χρειάζεται ούτε να της βγάλεις ρούχα, ούτε καν να επιχειρήσεις άλλο υπονοούμενο. Norton ad, Rideability

Οκτώ και σήμερα

Οι μέρες πλησιάζουν! Οκτώ και σήμερα λέμε! Σε λίγο το μηχανάκι μπαίνει για σέρβις να είναι έτοιμο να δικάσει στις Άλπεις, στη Γαλλία και στην Ιβηρική Χερσόνησο. Μόλις συμπλήρωσε και τα 80000 χιλιόμετρα. Μπόλικο πράμα:

  • Αλλαγή λαδιών & φίλτρου λαδιού
  • Αλλαγή φίλτρου αέρα
  • Αλλαγή μπουζί
  • Ρύθμισμα καρμπυρατέρ
  • Αλλαγή λαδιών μπροστινού και ρουλεμάν λαιμού
  • Φρέσκα τακάκια
  • Ίσιωμα στις ζάντες (με τον καιρό έχουν μαζέψει κάτι ψιλά και όλο λέω να τις φτιάξω)
  • Καινούρια λάστιχα
  • Καινούρια αλυσιδογράναζα

Κανά χιλιάρικο θα φύγει, ΡΠΜ... αλλά χαλάλι.

Καλά, για το Μπλέ Μουλινέξ δεν ανησυχώ (φτερά στο ντεπόζιτο έχει, δεν παθαίνει τίποτα). Με τα τρία Μπεμβέ και το Κατέμ που θα 'ναι παρέα, τι γίνεται? Ε?

BIKE EXIF

Πανέμορφες φωτογραφίες από απίστευτα μηχανάκια. Κάθε πρωί μια καινούρια φωτογραφία και ένας λόγος να σηκωθείς απ' το κρεβάτι και να πας στη δουλειά (ή να μην). 1969 Honda CB750 To BIKE EXIF είναι δημιούργημα του Chris Hunter (Άγγλου που τώρα ζει στην Αυστραλία) και με τα δικά του λόγια:
This site offers a daily dose of the coolest motorcycles. That means new and classic cafe racers, customs, vintage motorbikes, retro track weapons and style icons. I’m passionate about design, photography and classic motorcycles, and Bike EXIF is a way to combine all three—and connect with other people who share the same interests.

7/7/09

Έτσι τα 'φτιαχναν τότε

την εποχή που οι άντρες ήταν άντρες, οι γυναίκες γυναίκες, κάθε μηχανάκι που σεβόταν το εαυτό του έχανε τουλάχιστον μισό κιλό λάδι σε κάθε βόλτα και αν ήθελες να πας κάπου και δεν είχες μηχανάκι, πήγαινες με τα πόδια...

Απίστευτα βιντεάκια απ' το εργοστάσιο της Triumph.

Μέρος 1ο: Πλαίσιο, στρόφαλος, μπιέλες, πιστόνια

Μέρος 2ο: Κυλινδροκεφαλή, κιβώτιο, και πρώτη εκκίνηση

Μέρος 3ο: Ηλεκτρικό σύστημα, δοκιμές στο δρόμο, και διάφορα αστειάκια

Προσέξτε τη μουσική, που είναι λες και την πήραν από προπολεμικά καρτούν του Ντίσνεϋ.

2/6/09

Ετήσια 2009, μεθεόρτια σχόλια

Μερικές σκόρπιες εικόνες που έμειναν στο μυαλό μου από τη φετινή ετήσια του moto.gr:

Η ανασυγκρότηση στον Αγ. Γιώργη, με τα τελευταία μηχανάκια να καταφθάνουν, τον καιρό να έχει σκοτεινιάσει και να αρχίζει να μυρίζει βροχή, ξέροντας ότι σε λίγο θα χωθείς μέσα στα Άγραφα και σε περιμένουν χιλιόμετρα και χιλιόμετρα πανέμορφης ορεινής διαδρομής.

Το κομμάτι απ' την μονή Κορώνης μέχρι το Μορφοβούνι όπου ο δρόμος είναι στενός, έρημος, με την βλάστηση να σκεπάζει κυριολεκτικά τον ουρανό.

Τις πρώτες ακτίνες του ήλιου μετά τη βροχή, να λούζουν το τοπίο κατεβαίνοντας προς το Μουζάκι.

Το σούρουπο στην Καλαμπάκα πίνοντας καφεδάκι και χαζεύοντας τα βράχια απέναντι. Μετά από μια κουραστική αλλά πανέμορφη διαδρομή, με τις εικόνες ακόμη νωπές και ατακτοποίητες στο μυαλό σου η παρέα αρχίζει σιγά σιγά να μαζεύεται και συνειδητοποιείς ότι τις εικόνες αυτές τις έχεις μοιραστείς με τόσους άλλους---φίλους καλούς και ανθρώπους που μέχρι χθες δεν είχες ξαναδεί.

Το βράδυ φτάνοντας στην ταβέρνα να βλέπεις ήδη κόσμο εκεί, που ήρθαν κι αυτοί από μακριά και έχουν τις δικές τους ιστορίες να πουν.

Αργά την νύχτα, πάνω σε έναν βράχο, 300 μέτρα κατακόρυφα-πάνω από τα σπίτια της πόλης. Να έχεις ξαπλώσει και να τα λέτε παρέα με γνωστούς και με μέχρι-τότε-άγνωστους και να προσπαθείτε να βρείτε τη Μεγάλη Άρκτο ενώ τεράστιοι βράχοι ολόγυρά ανοίγουν μαύρες τρύπες στον έναστρο ουρανό.

Πολύ πρωί την Κυριακή να περνάς ανάμεσα στα τεράστια βράχια των Μετεώρων που παίρνουν ένα απίστευτο χρώμα από το πρώτο φως της ημέρας---εικόνα που έχω δει χιλιάδες φορές, αλλά ποτέ δεν χορταίνω.

Τη διαδρομή από την Καστανιά μέχρι την Κρανιά με την φύση να προσπαθεί να πνίξει τον δρόμο και γύρω σου να βλέπεις αμέτρητες αποχρώσεις από έντονο, κορεσμένο, φωτεινό πράσινο ενώ τα νερά του ποταμού κυλούν μερικά μέτρα δίπλα στο δρόμο.

Την στάση στην Κρανιά, στην άκρη του δάσους, δίπλα στο ποτάμι, να τα λες με τους συνοδοιπόρους ενώ συνεχώς καταφθάνουν μηχανάκια και το ξέφωτο γεμίζει ζωή.

Την κυματιστή μαύρη ασφάλτινη λωρίδα ανάμεσα στα έλατα και τα καταπράσινα λιβάδια γύρω απ' το Περτούλι.

Στην επιστροφή, έχοντας πια χωρίσει και πάρει ο καθένας το δρόμο του, να συναντάς μοτοσυκλέτες σε διάφορα σημεία της διαδρομής και να συνειδητοποιείς ότι με αυτούς, τις τελευταίες δύο μέρες, ταξίδεψες μαζί σε μερικές από τις ομορφότερες διαδρομές της Ελλάδας.

... και πολλές, πολλές ακόμη ...

Παιδιά ευχαριστώ ακόμη μια φορά για τις υπέροχες στιγμές. Για εμένα ήταν μια από τις ομορφότερες εκδρομές που έχω κάνει. Λάθη σίγουρα έγιναν, και κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είχαν οργανωθεί λίγο καλύτερα. Για αυτό είμαστε εξάλλου εδώ ώστε την επόμενη φορά να είναι όλα ομορφότερα. Ελπίζω όλοι να περάσατε τόσο καλά όσο και εγώ και ελπίζω να ξαναβρεθούμε όλοι σύντομα σε ακόμη πιο όμορφες διαδρομές.

12/5/09

12ο 36ωρο: Σκέψεις μετά

Το 36ώρο είναι πολλά πράγματα: Είναι υπέροχες διαδρομές, είναι απίστευτα τοπία, είναι μια γιορτή του μοτοσυκλετισμού, είναι προγραμματισμός, είναι πειθαρχεία, είναι, είναι, είναι...

Πάνω από όλα, όμως, είναι παραλογισμός. Είναι εκείνη η εξώκοσμη στιγμή που, αργά το μεσημέρι, βρίσκεσαι μόνος σου στο νοτιότερο άκρο της Ελλάδας κοιτάζοντας τη θάλασσα και συνειδητοποιείς που βρισκόσουν λίγες μόνο ώρες πριν και πόσο δρόμο έχεις ακόμη να κάνεις. Η κούραση σε έχει καταβάλει, αλλά σε πείσμα αυτής αποφασίζεις να συνεχίσεις. Λες "θα το βγάλω!", βάζεις κεφάλι κάτω και αρχίζεις να οδηγάς. Τώρα πια δεν έχει στάσεις, δεν έχει ξεκούραση, δεν έχει χαβαλέ---είσαι εσύ, η μοτοσυκλέτα και ο δρόμος. Όλα τα άλλα είναι ασήμαντα---τα έχει ξεπλύνει το ποτάμι των ενδορφινών και το τρίπτυχο αναβάτης-μοτοσυκλέτα-διαδρομή γίνονται ένα. Η κούραση ανάγεται σε ασήμαντη λεπτομέρεια και απ' την στιγμή που μυαλό και σώμα έχουν πάρει για πρώτη φορά στα σοβαρά αυτό που πας να κάνεις βλέπεις πόσο μακρυά είναι στην πραγματικότητα τα όρια που θαρρούσες ότι έχεις ήδη ξεπεράσει. Η στιγμή είναι γνησίως μεταφυσική και όποιος δεν το έχει ζήσει δεν πρόκειται να καταλάβει. Άλλοι αναζητούν τη θέωση ξυπόλητοι στην έρημο και άλλοι, χωρίς να το ξέρουν, καβάλα σε μια σέλα γράφοντας χιλιόμετρα πέρα από κάθε λογική. Όπως τη βρίσκει κανείς. Το ίδιο πράγμα είναι. Και τα δύο σε φέρνουν στα όριά σου και τα δύο είναι επικίνδυνα και τα δύο χλευάζονται από το λογοκεντρικό κατεστημένο και τα δύο, όμως, σου χαρίζουν μικρές, μοναδικές, αναλαμπές αυτογνωσίας. Αν αυτό τελικά αξίζει είναι---και θα είναι---ανοικτό θέμα.

Για να το πω κι αλλιώς. Μάγκες ας μην κρυβόμαστε πίσω απ' το δάχτυλό μας: Το 36ώρο είναι ναρκωτικό. Ας το απολαμβάνουμε μέχρι να το απαγορεύσουν. 12ο 36ώρο, Μάνη, Βάθεια

1/5/09

Ετήσια moto.gr 2009

Για την φετινή ετήσια του moto.gr σκεφτόμαστε να εγκαταλείψουμε το τυπικό φορμά της "μονοήμερης πολύ κοντινής βόλτας" και να προτείνουμε μια πιο "αρθρωτή" διοργάνωση, κομματάκι υπερπαραγωγή. Κατά βάση πρόκειται για μια λίγο πιο μακρινή (απ' την Αθήνα) διήμερη εκδρομή με προορισμό την Καλαμπάκα και τα Χωριά της περιοχής Ασπροποτάμου (Ελάτη, Περτούλι, Νεραϊδοχώρι, Πύρρα, Δέση, κ.ο.κ). Η εκδρομή μπορεί εναλλακτικά---με κάποιους συμβιβασμούς---να γίνει και μονοήμερη (με αφετηρία την Αθήνα) γι' αυτούς που δεν έχουν την δυνατότητα να λείψουν δύο ημέρες. Η νέα αυτή μορφή πιστεύουμε ότι θα βολέψει και μέλη που ξεκινούν από την βόρεια Ελλάδα και θέλουν να συμμετέχουν (επί ίσοις όροις) στην εκδρομή, χωρίς να χρειαστεί να κάνουν πολύ περισσότερα ή πολύ πιο βαρετά χιλιόμετρα.

Η εκδρομή θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 30 και την Κυριακή 31 Μαίου και θα περιλαμβάνει τρία "εκδρομικά" σκέλη (τρεις διαδρομές Δ1, Δ2, και Δ3), και δύο συναντήσεις (Σ1 και Σ2, όπου θα φάμε μαζί και θα γνωριστούμε καλύτερα). Καθένας μπορεί να συμμετέχει σε όποια από τις διαδρομές θέλει, καθώς και σε όποια από τις συναντήσεις θέλει. Ετήσια moto.gr 2009

25/4/09

12ο 36ωρο: Δρόμοι των κάστρων

Αυτή τη χρονιά, το 36ώρο οδοιπορικό αντοχής της ελληνικής λέσχης Moto Guzzi θα κινηθεί στην Πελοπόννησο. Προβλέπεται, όπως πάντα άλλωστε, εξαιρετικά σιδερόκωλο (άρα θα κινηθεί σε όλη την Πελοπόννησο). Θέμα του τα κάστρα της Ελλάδας. Αφίσα 12ου 36ωρου

Από το forum της λέσχης:

... τα κάστρα της Ελλάδας θα επισκευτούμε φέτος στο οδοιπορικό των 36 ωρών μοτοσυκλέτας. Θα καβαλήσουμε τα δικά μας άλογα---τις μοτοσυκλέτες μας---και θα αισθανθούμε για 2 μέρες σαν να βρισκόμαστε στον 12ο αιωνα. Θα είμαστε στο 12ο 36ωρο.

Συμμετοχή δηλώσαμε (όλη η γνωστή τρελοπαρέα), οι βασικές ετοιμασίες έχουν προγραμματιστεί, άντε να δούμε τώρα αν θα επιβιώσουμε και φέτος...

30/3/09

ΠΣΚ προσκύνημα: Χρήσιμα συμπεράσματα

Πως σχεδιάζεις μια διαδρομή απόλυτου μοτοσυκλετιστικού σουρεαλισμού:

  • επιλέγεις μια αφετηρία και έναν τερματισμό και τραβάς μια ευθεία γραμμή μεταξύ τους,
  • βρίσκεις τους μεγαλύτερους δρόμους που περνάνε κοντά απ' αυτή την ευθεία,
  • και κάνεις τα πάντα για να τους αποφύγεις.
  • καταβάλεις σημαντικές προσπάθειες να αποφύγεις ότι κόκκινο υπάρχει στο χάρτη (tip: καλό είναι να αποφύγεις και τα μπλε---συνήθως είναι θάλασσα)
  • κοιτάς έναν παλιότερο χάρτη και αν οι μισοί δρόμοι που διάλεξες είναι χωματόδρομοι ή, ακόμη καλύτερα, αν δεν υπάρχουν καθόλου, βρίσκεσαι σε καλό δρόμο.
Πως σιγουρεύεσαι ότι ο σουρεαλισμός θα πραγματωθεί:

Φροντίζεις στην παρέα σου να υπάρχουν τουλάχιστον οι ακόλουθοι:

  • Ένας που θεωρεί φυσικό, μια και το μηχανάκι του δεν έχει λάστιχα, να έρθει με δανεικό μηχανάκι που βρήκε το προηγούμενο βράδυ (το οποίο, φυσικά, επίσης δεν έχει λάστιχα)
  • Ένας μαλλιάς που σε κάθε στάση αρχίζει τα γλυκόλογα και την ερωτική εξομολόγηση στο μηχανάκι του
  • Ένας καράφλας που είναι αδύνατο να ξυπνήσει πριν τις 8, ακόμη και αν τον παίρνει τηλέφωνο η μισή παρέα, από πέντε φορές ο καθένας. Όταν τελικά ξυπνήσει και σε ρωτάει "που θα σας βρω?" και του λες "στα Καλάβρυτα ή στην Κλειτορία", φυσικά σου απαντάει "Κλειτορίδα! Γουστάρω! Εκεί θα 'ρθω".
  • Ένας αψηλός με ελικοφόρο που πιστεύει, ειλικρινά, ότι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσει έναν κατεστραμμένο δρόμο είναι να πάει πιο γρήγορα.
  • Ένας μεσήλικας μεσοαστός (ιδρυτικό στέλεχος της ΠΣΚ) που πέφτει θύμα νυχτερινού ρεσιτάλ της επαναστατικής φράξιας (γιατί είπαμε: το ροχαλητό είναι ταξική υπόθεση).
  • Ένας ξενυχτισμένος λιθογράφος που τη βρίσκει κατά τις 11 τη νύχτα, Σαββατιάτικα, μετά από 550 χιλιόμετρα και 36ώρες αϋπνίας, να βάζει-βγάζει τροχούς σε Κ7 (τι πιο φυσικό άλλωστε)
  • Μια Καλαματιανή που φροντίζει με κάθε τρόπο να επιβεβαιώνει το γνωμικό "πάω αργά γιατί βιάζομαι" καταφέρνοντας να φτάνει πρώτη και να περιμένει καμιά δεκαριά ρεμάλια που ήρθαν μαλλιοκούβαρα, από τον ίδιο δρόμο.
  • Ένας σκοτεινός τύπος που μπορεί να σου βρεί, 11 η ώρα τη νύχτα, στην Καλαμάτα, λάστιχα γόμες για Κ7

Βάλε σ' όλους αυτούς και ένα ζευγάρι καβάλα σε ιταλική κουδουνίστρα που πιστεύουν ότι "προσανατολισμός" σημαίνει "ακολουθώ τη μυρουδιά απ' τους κεφτέδες" και έναν οργανωτή που είναι γνωστό πως το 'χει κάψει από καιρό και καταλήγεις με μαθηματική βεβαιότητα σε καθαρό κι ατόφιο ντανταϊσμό.

Περισσότερα εδώ...

29/3/09

ΠΣΚ προσκύνημα: Οι προσκυνητές επέστρεψαν

Άλλη μια θρυλική εξόρμηση της ΠΣΚ ολοκληρώθηκε. Σύντροφοι ευχαριστώ για την παρέα.

Το "περάσαμε όμορφα" είναι πολύ, μα πάρα πολύ, μπανάλ για να περιγράψει το μήκος, το πλάτος και το βάθος της ατόφιας μοτοσυκλετιστικής παράνοιας αυτής της βόλτας (και είχε πολύ και απ' τα τρία---συν τέσσερις-πέντε ακόμη σουρεαλιστικές διαστάσεις).

Με άλλα λόγια: Η βόλτα αυτή έχει τόσο ψωμί που δεν ξέρω από που ν' αρχίσω.

Χρήσιμα συμπεράσματα σύντομα, αν καταφέρω και βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη...

Quiz σε ρόλο τρέιλερ:

Με ποιο επιφανές μέλος της παρέας αν πας βόλτα πρέπει να είσαι απολύτως προετοιμασμένος και να θεωρείς απολύτως φυσιολογικό ότι θα:

(α) Αλλάξεις στρόφαλο σε μπούσα, Σάββατο βράδυ, στο άνω Κορακοχώρι Τραχανοπλαγιάς

(β) Ο οποίος στρόφαλος έχει κανονιστεί να καταφθάσει στο χωριό με το φορτηγάκι της Δέλτα (μαζί με τα γάλατα για το περίπτερο) κατευθείαν απ' το Χαμαμάτσου

(γ) Πρέπει να ψήσεις τον πεταλωτή του Χωρίου να κάνει την αλλαγή Σάββατο, κατά τις 11 τη νύχτα, υπό το φώς της γκαζόλαμπας.

Ναι... καλά καταλάβατε!

Άντε και στην επόμενη! Παπουλάκος, φτάσαμε!

27/3/09

Peter Lenz

Και εκεί που την έχεις αράξει στα πιτς περιμένοντας τη σειρά σου να μπεις στη μπίστα, βλέπεις αυτόν τον μπόμπιρα να περιφέρεται εκεί τριγύρω... Peter Lenz

Αρχίζεις κι εσύ τα "άχου το καλέ", "τι γλυκούλι που είναι", "ποιανού είσαι εσύ?", "ο μπαμπάς σου καβαλάει μηχανάκι?", "πόσο χρονών είσαι", "όταν μεγαλώσεις, θα πάρεις κι εσύ μηχανάκι?" και άλλα τέτοια...

Λίγο αργότερα, βέβαια, βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που ρώτησες...

11/3/09

ΠΣΚ προσκύνημα: Στα ίχνη του Γέροντα

Εν Χριστώ αδελφοί μοτοσυκλετιστές, μετά την τελευταία επαναστατική πράξη... Παπουλάκια 2009

Επειδή τώρα τελευταία συνεχώς αναλωνόμαστε σε καυγάδες, προστριβές και εσωστρέφεια---για να μην αναφερθούμε και στο ότι έχουμε γενικώς τρελαθεί στη σαβούρδα---ο πυρήνας της ΠΣΚ / moto.gr (*) πιστεύει ότι ήρθε η ώρα να μετανοήσουμε και να μπούμε, ξαναγεννημένοι, στο δρόμο του Θεού. Τα σημάδια το έδειξαν καθαρά: Πρέπει να ακολουθήσουμε τους δρόμους του γέροντα μοναχού Παπουλάκου για την σωτηρία των ψυχών και των μηχανών μας...

Για το Σάββατο και την Κυριακή, λοιπόν, 28 και 29 Μαρτίου, το Σωτήριον έτος 2009, ετοιμαστείτε, με προσευχή και νηστεία...

(*) Πρωτοβουλία ΣιδερόKωλων του moto.gr