10/6/08

Το τραγούδι της Κρεατομηχανής

του Hunter S. Thompson, για το περιοδικό CycleWorld, Μάρτιος 1995

(Πρωτότυπο: Song of the sausage creature. Απόπειρα μετάφρασης, δική μου)

Υπάρχουν κάποια πράγματα που κανείς σ΄ αυτόν τον κόσμο δεν χρειάζεται και μια κατακόκκινη, καμπουριαστή, βολιδάτη, εννιακοσάρα cafe-racer είναι ένα από αυτά---αλλά θέλω μια, όπως και να ΄χει, και κάποιες μέρες πιστεύω ότι χρειάζομαι μία. Γι' αυτό είναι επικίνδυνες.

Όλοι έχουν γρήγορες μηχανές αυτές τις μέρες. Μερικοί πηγαίνουν με 250 σε επαρχιακούς δρόμους με δυο λωρίδες, αλλά όχι συχνά. Είναι πολλές οι νταλίκες, πολλοί οι μπάτσοι με τα ραντάρ και πολλά τα μαλακισμένα ζώα στο δρόμο. Πρέπει να 'σαι ψιλο-τρελός για να καβαλήσεις αυτές τις καρα-ροπάτες, γκαζιάρικες ρουκέτες οπουδήποτε εκτός απ' την πίστα. Ακόμα και εκεί θα σε κάνουν να κλάσεις μαλί... Δε υπάρχει, στο κάτω-κάτω, μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να καρφωθείς με τη μούρη στο Πίτερμπιλτ ή πλαγίως στις κερκίδες. Κάποιες μέρες παίρνεις αυτό που θες και άλλες αυτό που χρειάζεσαι.

Όταν το cycle-world πήρε να με ρωτήσει αν θα τεστάριζα στην Harley Road King, το 'παιξα καμπόσος και ζήτησα μια superbike Ducati. Φαινόταν κυριλέ απόφαση τότε, και οι φίλοι μου με τα superbikes ενθουσιάστηκαν. "Γουστάρω", είπαν, "θα την βάλουμε στην πίστα, και θα της αλλάξουμε τα φώτα".

"Αρχίδια", είπα, "Χέστε την πίστα. Η πίστα είναι για τους αλητάμπουρες. Εμείς είμαστε Άνθρωποι του Δρόμου. Είμαστε cafe-racers."

Εμείς οι cafe-racers είμαστε άλλη ράτσα, και έχουμε τις δικές μας φάσεις. Καθαρό γκάζι με έκτη σε μια ευθεία χιλιομέτρου είναι ένα πράγμα, αλλά καθαρό γκάζι με τρίτη, σε χαλικο-λερωμένο κατηφορικό εσάκι, είναι κάτι άλλο.

Αλλά το γουστάρουμε. Ένας καθαρόαιμος cafe-racer θα ταξίδευε όλη την νύχτα μεσ' την ομίχλη, μέσ' στην κίνηση του αυτοκινητοδρόμου, για να μπορέσει να "μπει" στην στροφή εκείνη που κάποιος του είπε ότι είναι η χειρότερη, η πιο σφιχτή, ελαττούμενης-ακτίνας στροφή από τότε που ο Τζένγκις Χαν εφηύρε το τιρμπουσόν.

Το cafe-racing είναι κυρίως θέμα γούστου. Είναι μια αταβιστική νοοτροπία, ένα περίεργο μείγμα low-style, γκαζιού, καθαρής χαζομάρας, και αχαλίνωτης προσήλωσης στον τρόπο ζωής και στις επικίνδυνες απολαύσεις του. Είμαι cafe-racer, κάποιες μέρες, και αυτό είναι ένας από τους καλύτερους εθισμούς μου.

Δεν λείπουν οι ουλές στο μυαλό και το σώμα μου, αλλά μπορώ να ζήσω μ' αυτές. Ακόμη αισθάνομαι ανατριχίλα στην σπονδυλική στήλη κάθε φορά που βλέπω σε φωτογραφία μια Vincent Black Shadow, ή όταν μπαίνω σε ένα δημόσιο ουρητήριο και ακούω σακάτιδες να ψιθυρίζουν για τις τρομακτικές τρικύλινδρες Kawasaki... Έχω οράματα πολλαπλών μηριαίων καταγμάτων και μεγάλων μαύρων ανδρών σε λευκές νοσοκομειακές φόρμες να με κρατάνε στο κρεβάτι ενώ μια νοσοκόμα ονόματι Bess ράβει τις πτυχές του κρανίου μου με έναν πριτσιναδόρο.

Χο, χο! Ευχαριστώ το Θεό γι' αυτά τα φλασάκια. Ο εγκέφαλος είναι ένα υπέροχο όργανο (μέχρι ο Θεός να βυθίσει τα δόντια του μέσα του). Κάποιοι ακούν τον Tiny Tim να τραγουδάει όταν την πατάνε και κάποιοι ακούνε το τραγούδι της Κρεατομηχανής. Όταν η Ducati έφτασε στην αυλή μου, κανείς δεν ήξερε τι να κάνει μ' αυτή. Ήμουν στη Νέα Υόρκη, έκανα ανταπόκριση για ένα τουρνουά πόλο και κάποιοι απειλούσαν τη ζωή μου. Ο δικηγόρος μου με συμβούλεψε να παραδοθώ και να ενταχθώ στο ομοσπονδιακό πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Άλλοι έλεγαν ότι το όλο θέμα είχε να κάνει με τους οπαδούς του πόλο.

Η φάση με τη μηχανή ήταν αυτό που ξεχείλισε το ποτήρι. Έπρεπε να είναι δουλειά των εχθρών μου ή ανθρώπων που θέλαν να με πληγώσουν. Το ταπεινότερο είδος δολώματος και ήξεραν ότι θα τσιμπήσω.

Φυσικά. Θέλεις να τον σακατέψεις τον μπάσταρδο? Στείλ'του ένα cafe-racer με τελική 220. Βάλε μαζί και πινακίδες να πιστέψει ότι είναι μηχανή δρόμου. Ψωνίζεται με οτιδήποτε γρήγορο.

Πράγμα που είναι αλήθεια. Υπήρξα θιασώτης των γρήγορων μοτοσυκλετών σε όλη μου τη ζωή. Αγόρασα μια ολοκαίνουρια 650 BSA Lightning όταν χαρακτηρίστηκε "η ταχύτερη μοτοσυκλέτα που δοκιμάστηκε από το περιοδικό Hot Rod". Έχω οδηγήσει μια Vincent 220 κιλών μέσα στην κίνηση του αυτοκινητοδρόμου Ventura, με καυτό λάδι να λερώνει τα πόδια μου και έχω διασχίσει με τρικύλινδρη Kawa 750 το Beverli Hills, νύχτα, με το κεφάλι τίγκα στο οξύ... Έχω καβαλήσει με τον Sonny Barger και έχω καπνίσει χόρτο σε στέκια μηχανόβιων με τον Jack Nicholson, την Grace Slick, τον Ron Zigler, και τον διαβόητο παλιόφιλο, τον Ken Kesey, θρυλικό cafe-racer.

Κάποιοι θα σας πουν ότι αργά είναι καλά---και μπορεί να 'ναι έτσι κάποιες μέρες--αλλά εγώ είμαι εδώ για να σας πω ότι γρήγορα είναι καλύτερα. Πάντα το πίστευα αυτό, σε πείσμα των προβλημάτων που μου δημιούργησε. Καλύτερα να εκτοξεύεσαι από το κανόνι, παρά να ζουλιέσε απ' το σωληνάριο. Γι' αυτό ο Θεός έφτιαξε τις γρήγορες μηχανές, φίλε!

Έτσι, όταν γύρισα από τη Νέα Υόρκη και βρήκα μία κόκκινη-της-φωτιάς μηχανή-πύραυλο στο γκαράζ μου, κατάλαβα ότι είχα επιστρέψει στις δοκιμές δρόμου. Hunter S. Thompson, Ducati 900ss-sp

Το ολοκαίνουριο Ducati 900 Campione del Mundo Desmodue. Σούπερ-σπορ, δίκανο-μάγκνουμ, cafe-racer. Με γέμιζε με αισθήματα πόθου κάθε φορά που το έβλεπα. Κι άλλοι ένιωθαν το ίδιο. Το γκαράζ μου σύντομα έγινε μαγνήτης για super-bike γκρούπις που τους τρέχαν τα σάλια. Τσακώνονταν και βριζόταν για το ποιος θα είναι ο πρώτος που θα με βοηθήσει να αξιολογήσω το νέο μου παιχνίδι... Και χρειαζόμουν φυσικά ένα κάποιο φάσμα απόψεων, πέρα από την δική μου, προκειμένου να κρίνω αυτή τη μηχανή. Το διαστροφικό "κέντρο δοκιμών περιβάλλοντος" στο Woody Creek είναι μακριά από την Daytona, όπως και οι άγριες κόντρες στις λεωφόρους στις ακτές του ειρηνικού---εκεί που μεγάλου κυβισμού Γιαμάχες και Καβασάκια τρέχουν σε πορεία σύγκρουσης η μία προς προς την άλλη, περιμένοντας να δουν ποιος αναβάτης θα δειλιάσει πρώτος, αψηφώντας το θάνατο σε ένα παιχνίδι που παίζεται στα 160 χιλιόμετρα τη ώρα...

Όχι. Όλοι όσοι αγοράζουν ένα πανάκριβο θηρίο ροπής δεν ποθούν να την κάνουν μέσα σε μια πύρινη μπάλα σε έναν δημόσιο δρόμο του L.A. Κάποιοι από εμάς είμαστε καθωσπρέπει τύποι και θέλουμε να μείνουμε έξω από την εντατική. Παρόλα αυτά όμως θέλουμε επίσης να χυμάμε στην μπλοκαρισμένη κυκλοφορία, σε αστικές περιοχές, όποτε γουστάρουμε... Και γι' αυτό χρειαζόμαστε Εξαιρετικές Μηχανές.

Και τέτοιες ακριβώς έχουμε. Οι άνθρωποι της Ducati στο New Jersey επέλεξαν, για δικούς τους λόγους, να μου στείλουν την 900ss-sp για δοκιμή, αντί για την τρελαμένη 916, την κορωνίδα των super-bikes πίστας. Παραήταν γρήγορη, είπαν, και απαγορευτικά ακριβή για την στείλουν σε μια παρέα από μισότρελους καουμπόυς από το Colorado που πιστεύουν για τους εαυτούς τους ότι είναι cafe-racers ολκής.

Η Ducati 900 είναι μια άριστα σχεδιασμένη μηχανή. Οι γείτονές μου την αποκάλεσαν όμορφη και θαύμασαν τις αγωνιστικές της γραμμές. Η καριόλα έμοιαζε λες και πήγαινε με 150 ενώ στεκόταν ακίνητη στο γκαράζ μου.

Όταν την έβγαλα στο δρόμο, όμως, ήταν μια γνησίως τρομακτική εμπειρία. Δεν είχα συνείδηση της ταχύτητας μέχρι που έφτασα τα 150 και πλησίαζα γρήγορα σε κάτι αγροτικά που προχωρούσαν σε μια βρεγμένη στροφή κατά μήκος του ποταμού. Πλάκωσα και τα δύο φρένα αλλά μόνο το μπροστινό δούλεψε και σχεδόν γύρισα ανάποδα. Ήμουν εκτός ελέγχου, πίσω από ένα φορτηγό του ταχυδρομείου, κλωτσώντας σαν μανιακός για το πεντάλ του πίσω φρένου, το οποίο δεν μπορούσα να βρω. Είμαι μήπως πολύ ψηλός γι' αυτές τις new-age αγωνιστικές δρόμου? Μήπως δεν φτιάχνονται για αναβάτες πάνω από 1.75 και το πεντάλ του πίσω φρένου δεν ήταν εκεί που το περίμενα? Οι μικροκαμωμένοι ιταλιάνοι νταβατζήδες που γουστάρουν να τρέχουν από το ένα cafe στο άλλο στις λεωφόρους της Ρώμης, έτοιμοι για τα θυμαράκια, μπορεί να το γουστάρουν αυτό, εγώ πάντως όχι.

Ήμουν σκυμμένος πάνω από το ντεπόζιτο σαν κάποιος που βουτούσε σε πισίνα που την αδειάσανε χθες: Μπάμ! Χτύπημα στον τσιμεντένιο πάτο, σάρκα να σκίζεται, Kρεατομηχανή, χωρίς δόντια, γαμημένος για το υπόλοιπο του βίου σου.

Όλοι μας γουστάρουμε το Γκάζι, και κάποιοι από μας χτυπάμε λίγο παραπάνω που και πού---και υπάρχει πάντα πόνος σ' αυτό---αλλά υπάρχει και γλύκα, το θανατηφόρο στοιχείο, και η γλύκα που νιώθεις όταν καταφέρνεις να γαμήσεις το κτήνος στα ίσια. ΜΠΑΜ! Ακαριαία απογείωση. Χωρίς να βολοδέρνεις σαν μαλάκας, με τα δόντια να μαγκώνουν τη γλώσσα σου και το μυαλό σου ολοκληρωτικά άδειο, πέρα από τον φόβο.

Όχι. Αυτός ο διάολος βρίσκει φλέβα κατευθείαν και σουτάρει με τη μία, για καλό ή για κακό.

Στη δεύτερη απογείωσή μου έβαλα δευτέρα και ξεπέρασα το όριο ταχύτητας σε έναν επαρχιακό δρόμο δύο λωρίδων γεμάτο τρακτέρ και αγροτικά. Όταν ανέβασα τρίτη ήμουν ήδη στα 125 και το στροφόμετρο μόλις που έδειχνε 4000.

Και τότε είναι που έδειξε τα δόντια της. Από τις 4 έως της 6000 με τρίτη πας από τα 125 στα 160 σε δύο δευτερόλεπτα και μετά από αυτό, φίλε, έχεις και την τετάρτη, την πέμπτη, και την έκτη. Άιντα, άιντα!

Δεν έβαλα ποτέ έκτη, και ούτε μπήκα πολύ βαθιά στην πέμπτη. Καταίσχυντη δήλωση για έναν πραγματικό cafe-racer, αλλά να σου πω κάτι μάγκα μου: Αυτή η μηχανή είναι πολύ γρήγορη για την οδηγήσει κανείς σε οποιοδήποτε δρόμο με κίνηση, εκτός κι αν γουστάρει να σημαδέψει την διαχωριστική γραμμή και να γκαζώσει με τα αρχίδια του ναι καίγονται και μια κραυγή να ανεβαίνει στο λαιμό του.

Όταν τη σημαδέψεις στη σωστή κατεύθυνση και με μεγάλη ταχύτητα έχει εξωπραγματικές δυνατότητες. Άθελά μου το ανακάλυψα καθώς πλησίαζα σε μια απότομη στροφή κατά μήκος σιδηροδρομικών γραμμών και είδα ότι πήγαινα πολύ γρήγορα και ότι η μόνη μου ευκαιρία ήταν να τη γύρω δεξιά και να το τσιτώσω τελείως σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να υπερπηδήσω τη στροφή απογειωνόμενος.

Ήταν μια παράτολμη κίνηση, αλλά απαραίτητη. Και είχε αποτέλεσμα: Ένιωσα σαν τον Evel Knievel καθώς διέσχισα τις γραμμές, με τη βροχή στα μάτια μου και τα σαγόνια μου μαγκωμένα από φόβο. Προσπάθησα να φτύσω τις ράγες καθώς περνούσα από πάνω τους αλλά το στόμα μου ήταν πολύ ξερό. Προσγειώθηκα άγρια στην άκρη του δρόμου και έχασα τον έλεγχο στιγμιαία καθώς η Ducati ψαλίδιζε σαν τρελή κόντρα στην κίνηση του αντίθετου ρεύματος. Για δυο-τρία δευτερόλεπτα ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με την Κρεατομηχανή.

Αλλά μετά από λίγο ισορρόπησε. Πέρασα ένα σχολικό από τα δεξιά και ανέκτησα τον έλεγχο, αρκετά ώστε να κατεβάσω ταχύτητες και τραβηχτώ σε έναν εγκαταλελειμμένο χαλικόδρομο, όπου σταμάτησα και έσβησα τη μηχανή. Τα χέρια μου είχαν μείνει κλειστά σαν τανάλιες, και το υπόλοιπο σώμα μου ήταν μουδιασμένο. Ένοιωθα ναυτία και έκλαιγα για τη μαμά μου, αλλά κανείς δεν με άκουγε. Μετά μπήκα σε ένα περίεργο τριπάκι για 30-40 δευτερόλεπτα μέχρι που τελικά μπόρεσα να ανάψω ένα τσιγάρο και να ηρεμήσω αρκετά ώστε να οδηγήσω σπίτι. Παραήμουν αγχωμένος για να αλλάξω ταχύτητες και έτσι έκανα όλη τη διαδρομή με πρώτη και 60.

Ωπ! Τι λέω? Παραμύθια της Χαλιμάς! Άιντε, άιντε... Είμαστε μοτοσυκλετιστές, τα λέμε σταράτα και γελάμε με ότι είναι αστείο. Χέζουμε στο στήθος του παράξενου.

Αλλά όταν καβαλάμε γρήγορες μοτοσυκλέτες, καβαλάμε με άμεμπτη ορθοφροσύνη. Μπορεί καμιά φορά να κάνουμε καμιά κατάχρηση ουσιών, εδώ κι εκεί, αλλά μόνο όταν πρέπει. Το τελικό μέτρο της ικανότητας ενός αναβάτη είναι ο λόγος της ταχύτητας με την οποία κινείται δια του αριθμού των ουλών στο σώμα του. Είναι τόσο απλό: Αν οδηγείς γρήγορα και χυμάρεις, είσαι κακός αναβάτης. Δεν θα έπρεπε να καβαλάς μοτοσυκλέτες.

Η εμφάνιση των superbikes έκαναν την εξίσωση πιο δύσκολη. Η τεχνολογία των μοτοσυκλετών έκανε ένα μεγάλο άλμα εμπρός. Παράδειγμα η Ducati. Ιδανική ταχύτητα ταξιδιού? 150 χαω με πέμπτη και 5500 στροφές---και ξαφνικά βλέπεις ένα βουβαλοτάρανδο στη μέση του δρόμου. ΜΠΑΜ! Από εδώ η Κρεατομηχανή.

Ή ίσως όχι: Η Ducati 900 είναι τόσο καλοσχεδιασμένη και ζυγισμένη και ισορροπημένη που μπορείς να πας με 150 με πέμπτη σε δρόμο με όριο ταχύτητας τα 60 και να την γλυτώσεις. Η μηχανή δεν είναι απλά γρήγορη, είναι υπερβολικά σβέλτη στις αντιδράσεις της και μπορεί να κάνει καταπληκτικά πράγματα... Είναι σαν να καβαλάς μια Vincent Black Shadow, η οποία μπορούσε να ξεπεράσει ένα μαχητικό jet F-86 στον διάδρομο απογείωσης, αλλά στο τέλος το F-86 θα απογειωνόταν, ενώ η Vincent όχι και δεν είχε κανένα νόημα να προσπαθήσεις να την στρίψεις. ΚΑΜΠΟΥΜ! Η Κρεατομηχανή χτυπά ξανά.

Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά, όμως, μεταξύ των παλιών Vincent και της νέας γενιάς superbikes. Αν καβαλούσες την Black Shadow σε μεγάλες ταχύτητητες, για σημαντικό χρονικό διαστήματα, ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα πεθάνεις. Για αυτό το fan-club της Vincent Black Shadow έχει πια τόσο λίγα μέλη. Η Vincent ήταν σαν τη σφαίρα που πάει ευθεία. Η Ducati είναι σαν την μαγική σφαίρα στο Dallas που κινήθηκε πλαγίως και χτύπησε τον JFK και τον κυβερνήτη του Texas ταυτοχρόνως.

Αδύνατον! Αλλά εξίσου αδύνατο ήταν και το τρομακτικό μου άλμα πάνω από τις ράγες του σιδηροδρόμου με την 900sp. Η μοτοσυκλέτα το έκανε τόσο εύκολα και με την χάρη ενός αίλουρου που το βάζει στα πόδια. Η προσγείωση ήταν τόσο εύκολη που θυμάμαι ότι σκέφτηκα, γαμώτο, αν το είχα γκαζώσει λίγο παραπάνω θα πήγαινα πολύ μακρύτερα.

Ίσως να είναι η νέα μαγκιά των cafe-racers. Η μηχανή μου είναι τόσο πιο γρήγορη από τη δική σου, που για τόλμα αν θες να την καβαλήσεις... βρωμοκούραδο! Έχεις τ' αρχίδια να καβαλήσεις αυτό το ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΠΗΓΑΔΙ ΓΚΑΖΙΟΥ?

Αυτή είναι η στάση του νέου superbike φρικιού, και είμαι ένα από αυτά. Μερικές μέρες είναι το καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις χωρίς να βγάλεις τα ρούχα σου. Η Vincent σε σκότωνε πολύ πιο γρήγορα από ένα superbike. Ένας τρελός δεν θα μπορούσε να καβαλήσει την Vincent Black Shadow περισσότερο από μία φορά, αλλά ένας τρελός μπορεί να οδηγήσει την Ducati 900 πολλές φορές και κάθε μία θα είναι απολαυστική με τρόπο που σου παγώνει το αίμα. Αυτή είναι η Κατάρα του Γκαζιού που με κατατρέχει σε όλη μου τη ζωή. Είμαι σκλάβος της. Στην ταφόπλακά μου θα γράψουν: "Ποτέ δεν ήταν αρκετά γρήγορα για αυτόν".