Βαβαροί και Γιαπωνέζοι

Υπέροχες εικόνες της νέας καμπάνιας της BMW για το S1000RR. Ξεκάθαρα στο στόχο οι γιαπωνέζοι (παίζουμε το παιχνίδι σας και σας έχουμε). Μοναδικής αισθητικής η δουλειά του φωτογράφου Rene Neumann που συνδυάζει σκίτσο και φωτογραφία.

Θεοί του Τetris, οι υφάντρες της μοίρας...

Μερικές φορές νομίζεις ότι τα πράγματα είναι κάπως έτσι:

Κατά τα άλλα, χαμένος στον κόσμο μου. Δουλειά και δουλειές στο καινούργιο σπίτι---φαινομενικά χωρίς τέλος. Ανάκαμψη αναμένεται προσεχώς. Άντε να δούμε...

The Good, the Bad, and the Dirty

Βιντεάκι με τον Roland Sands και τον Drake McElroy να τη βρίσκουν με καγκουριές σ' ένα άτυπο "πιστάκι", κάπου στη νότια Καλιφόρνια. Δυο καστομιές: το ένα βασισμένο σε Honda CR500 και το άλλο σε Yamaha ΥΖ450. Ήλιος, σκόνη, βιομηχανικό background, ξανθιά trashy γκόμενα, γκαράζ κιθαριές, burn-outs και σουζίδια. Κάργα αμερικανιά μέχρι τα μπούνια... Όμορφα!

Οφείλω να δηλώσω ότι...

η Αττική οδός, από το αεροδρόμιο μέχρι το τέλος της περιφερειακής Υμηττού στην Καισαριανή, νύχτα-μεσάνυχτα μιας Τρίτης, με υγρασία στο φουλ και λίγο από ομίχλη, άδεια εντελώς, χωρίς να βλέπεις αμάξι για χιλιόμετρα, με τα πορτοκαλιά φώτα να κάνουν παιχνίδια με τις σταγονίτσες του νερού στο βρεγμένο-ακόμη οδόστρωμα... οφείλω να δηλώσω ότι είναι εξόχως μαγευτική---φτάνει να μην φοβηθείς να ανοίξεις το γκάζι λίγο παραπάνω (δε χρειάζεται πολύ), να αφήσεις τον κρύο αέρα να σε ξυπνήσει περονιάζοντάς σε για τα καλά και να θαυμάσεις, σαν μικρό παιδί στο λούνα-παρκ, τις υπεροχές παρατεταμένες από περίεργες οπτικές γωνίες και κλίσεις κάπως φουτουριστικές.

Η αλλιώς: Πριν από μερικές ώρες προσγειώθηκα στο Ελ. Βενιζέλος---επιστρέφοντας από σύντομο ταξίδι για δουλειές στο νησί της Αφροδίτης (Ρωσίδα χορεύτρια πρέπει να ήταν αυτή)---και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της πτήσης ήταν από εκεί μέχρι το σπίτι μου στο Παγκράτι.

Να 'στε καλά, καλή σας νύχτα!

(Όχι, η φωτογραφία δεν είναι δικιά μου---αν και πολύ θα γούσταρα να ήταν. Είναι του Kazuya Nakazawa και ούτε, προφανώς, είναι απ' την Αττική οδό).

Ξέρεις από βέσπα?

Κι ύστερα σου λένε, πάρε κανά μοτάρντ να 'φχαριστηθείς καγκουριές και παντηλίκια... Μαλακίες! Βέσπα κύριοι, Βέσπα!

Καβασακαίοι, αφιερωμένο!

Μια φωτογραφία

Όλοι έχουμε δει άπειρες φωτογραφίες με γκόμενες καβάλα σε μοτοσυκλέτες. Οι περισσότερες είναι τόσο εξοργιστικά κακόγουστες που ώρες-ώρες απορείς τι στο διάολο μπορεί να σκεφτόταν ο φωτογράφος. Όχι, δεν έχω τίποτε ιδιαίτερο ενάντια στην αισθητική των ημερολογίων της Πιρέλι. Όπως και να το κάνουμε, όμως, δεν μπορεί το θέμα να εξαντλείται με την τελευταία μπίμπο που φοράει τις ζαρτιέρες της και ποζάρει, όλο έκφυλο και χυδαίο νάζι, μπροστά σε μια μοτοσυκλέτα, ενώ καλά-καλά δεν ξέρει ούτε που πέφτει το τιμόνι.

Δεν ξέρω, μπορεί σε κάποιους να αρέσουν αυτά τα πράματα. Για μένα πάντως, ο αρχετυπικός συνδυασμός "γυναίκα και μοτοσυκλέτα" ορίζεται φωτογραφικά, προσδιορίζεται αισθητικά, οριοθετείται σημειολογικά και εξυμνείται ρομαντικά, όπως σπάνια συμβαίνει, απ' αυτή τη συγκεκριμένη φωτογραφία.

Μπορεί η γκόμενα να μην είναι γυμνή, μπορεί να μην είναι καν η πιο όμορφη στον κόσμο αλλά, ρε μάγκα μου, η απίστευτη ακτινοβολία αυτής της πόζας κάνει όλες τις άλλες, όλες αυτές που συνήθως τις βλέπουμε να μοστράρονται μπροστά σε μοτοσυκλέτες---ή ακόμη χειρότερα να ξαπλώνουν σε άβολες στάσεις πάνω τους---τις κάνει να φαντάζουν φτηνές, κοινές, άχρωμες, πρόστυχες και του πεταματού.

Φωτογραφία ασπρόμαυρη. Φλουταρισμένη απ' την κίνηση και γεμάτη κόκκο. Η τύπισσα ξεκράνωτη. Πάνω στην μοτοσυκλέτα, κρατώντας το τιμόνι, ακριβώς όπως πρέπει. Και η μοτοσυκλέτα τρέχει. Και το μαλλί ανεμίζει ελεύθερα. Και είναι άβαφη και ατημέλητη: Τζιν παντελόνι, μπότες, σταυρωτό δερμάτινο μπουφάν. Και έχει ένα ύφος που σε εκμηδενίζει και σε εξυψώνει. Και δε γλυτώνεις απ' αυτό ακόμη κι αν το πιάσεις για ένα μόνο δευτερόλεπτο με την άκρη του ματιού σου. Δεν σου ζητάει να την προσδιορίσεις, σε προσδιορίζει αυτή μια χαρά. Αν θες να παίξεις, θα παίξεις με τους όρους της, αλλιώς δεν έχει. Αλήτισσα κι αθώα. Άσπρο και μαύρο (όχι ροζ και φούξια). Άσφαλτος, δέρμα, μέταλλο και καυτό λάδι (όχι αρώματα και ροζ δαντέλες). Προάστια του Λονδίνου. Εφηβεία απάλευτη. Σκαστή απ' το σπίτι. Το δεξί χέρι θέτει τους όρους της ύπαρξης και της ανυπαρξίας. Τι κοιτάς ρε μαλάκα? Μπακ του δε ρούτς...

Γι´ αυτό δεν καβαλάμε μοτοσυκλέτες άλλωστε?

(Παρατήρηση: Δεν έχω την παραμικρή ιδέα, ποιος τράβηξε τη φωτογραφία, πότε, ποια είναι η εικονιζόμενη ή οτιδήποτε άλλο γι' αυτή. Αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω, ας πει μια κουβέντα)